ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιατί ο κόσμος χαλάρωσε σε σχέση με το 1ο lockdown; Τρεις ειδικοί απαντούν στην "Π"

Γιατί ο κόσμος χαλάρωσε σε σχέση με το 1ο lockdown; Τρεις ειδικοί απαντούν στην "Π"



Στο ανοιξιάτικο λοκ ντάουν η πλειοψηφία του κόσμου ήταν πολύ σφιγμένη. Απέφευγε να σουλατσάρει πολύ, τηρούσε σχολαστικά τα μέτρα υγιεινής και απόστασης. Θες από φόβο, θες από άγνοια απέναντι στον άγνωστο εχθρό.
Σε τούτο το λοκ ντάουν, το φθινοπωρινό, η πλειοψηφία του κόσμου δεν μοιάζει τόσο μαζεμένη, τόσο τρομαγμένη, παρότι η κατάσταση είναι πολύ πιο δύσκολη και τις τελευταίες μέρες, μάλιστα, ξεφεύγει επικίνδυνα.

Ρωτήσαμε τους ειδικούς:
Πού το αποδίδετε; Πώς το εξηγείτε; Είναι η κόπωση; Είναι θέμα επιβαρυμένης ψυχολογίας; Εχει επιβαρυνθεί ο κόσμος και δεν αντέχει πλέον τις πολλές απαγορεύσεις;


Μπετίνα Ντάβου: «Μια ένδειξη αντίστασης...»
«Την άνοιξη, η ραγδαία επέκταση της πανδημίας, η πρωτόγνωρη κατάσταση αβεβαιότητας και ο περιορισμός που ακολούθησε δημιούργησαν στους πολίτες μια υψηλή αίσθηση απώλειας ελέγχου της καθημερινότητάς τους. Η άρση των μέτρων το καλοκαίρι, οδήγησε σε ακραίες συμπεριφορές, που εκδήλωναν την ψευδαίσθηση αρκετών ότι το «κακό» είχε περάσει κι ότι ο έλεγχος της ζωής τους επανήλθε. Ομως, ήδη από το Φθινόπωρο, με την αναζωπύρωση της πανδημίας, δύσκολα συναισθήματα όπως το άγχος και ο φόβος επέστρεψαν. Κανένας ζωντανός οργανισμός δεν αντέχει να ζει σε παρατεταμένες συνθήκες δυσφορικών συναισθημάτων και απουσίας ελέγχου. Η αίσθηση ανημποριάς οδηγεί στην παραίτηση, την κατάθλιψη και, συχνά, στην ασθένεια. Το ότι οι άνθρωποι δεν είναι πια τόσο διστακτικοί στις εξόδους από το σπίτι, ίσως είναι μια ένδειξη αντίστασης στην αίσθηση ανημποριάς. Μια προσπάθεια, τηρώντας έστω ένα μέτρο - τη μάσκα - να ξαναπάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να αισθανθούν ότι την ελέγχουν. Ισως είναι μια υγιής αντίδραση απέναντι στον φόβο και τη θλίψη».

*Η Μπετίνα Ντάβου είναι καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σάββας Σαββόπουλος: «Εξασθενούν οι άμυνες»
«Ο κορονοϊός παραμένει το ίδιο αμείλικτος όσο και κατά τον πρώτο ''εγκλεισμό'' μας. Ωστόσο, ενώ στον πρώτο ''εγκλεισμό'', ειδικά στην αρχή, δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους ούτε γάτα, στον τωρινό ''εγκλεισμό'', γενικά, οι πολίτες εμφανίζονται πιο χαλαροί. Ζουν την καθημερινότητα τους σα να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι ψυχικές άμυνες του ατόμου που αντιμετωπίζει για πολύ καιρό μια θανάσιμη απειλή που απαιτεί επαγρύπνηση, εξασθενούν. Έτσι χαλαρώνει και η επαγρύπνηση για τον εχθρό - κορονοϊό. Αυτό το γεγονός τροφοδοτεί και τις συνωμοτικές θεωρίες για την εξάπλωση του.
Σε αυτό συμβάλλει ότι η θνησιμότητα του ιού είναι μικρή και δεν απειλεί όλα τα άτομα με τον ίδιο τρόπο. Αντίθετα αυτοί που ήσαν φοβισμένοι, ενδέχεται τώρα να περιχαρακωθούν περισσότερο και να γίνουν αυστηροί ή και εχθρικοί με όσους δεν εφαρμόζουν τα μέτρα. Τους βλέπουν σαν απειλή για την ζωή τους.
Το πιο δύσκολο πράγμα στον άνθρωπο είναι να σκεφτεί, να κάνει κάτι σήμερα, διαφορετικά από ό,τι το σκέφτηκε, το έκανε χθες».

*Ο Σάββας Σαββόπουλος είναι ψυχίατρος-ψυχαναλυτής, διδάσκων αναλυτής της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας, διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης.

Αννα Σολωμού - Αγγελακοπούλου: «Ημερεύει ο φόβος...»
«Ο δεύτερος συναγερμός της πανδημίας, αν και συντροφευμένος με απειλητικά ποσοστά πασχόντων και τεθνεώτων, μοιάζει πλέον περισσότερο γνώριμος και οικείος…
Εντούτοις μοιάζει πως η αντιμετώπιση του κινδύνου και του περιορισμού δεν προκαλούν τον πανικό της αρχής. Κινούμαστε «φιλικά» ως προς τη δυσκολία, την απομυθοποιούμε και την αποδομούμε μέσα από το χιούμορ για να την χωρέσουμε. Η ευαλωτότητα του θνητού εντός μας μετασχηματίζεται σε ανθεκτικότητα, ίσως και γιατί πρόκειται για κρίση συλλογική, που δυναμώνει την αίσθηση πως αυτό που σου συμβαίνει το νιώθει και το συμμερίζεται και ο πλησίον σου κι έτσι ημερεύει ο φόβος. Παράλληλα ετούτη τη φορά κινούμαστε με γνώση κι εμπειρία, η απειλή μοιάζει περισσότερο γνώριμη κι αυτή η γνώση μειώνει τα ακραία συναισθήματα που διαταράσσουν την ψυχική λειτουργία. Ο περιορισμός παίρνει τώρα το καταξιωτικό νόημα της προστασίας του εαυτού και των άλλων μειώνοντας δραματικά το θυμό και παράλληλα γεννά προοπτικές μέσα από το χρόνο που προσθέτει στην ενασχόληση με όλα εκείνα που οι πνιγηροί ρυθμοί της καθημερινής ρουτίνας δεν επέτρεπαν».

*H Αννα Σολωμού - Αγγελακοπούλου είναι ψυχολόγος - υποψήφια διδάκτωρ ΤΕΕΑΠΗ, Πανεπιστημίου Πατρών.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:21:33]