ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η ομιλία του Γ. Παππά κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Λάλα για τον Γ. Νταλάρα

Η ομιλία του Γ. Παππά κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Λάλα για τον Γ. Νταλάρα



Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα η παρουσίαση του βιβλίου του Θανάση Λάλα για τον Γιώργο Νταλάρα. Στο πλαίσιο της παρουσίασης μίλησε και ο φιλόλογος και συγγραφέας Γιάννης Παππάς.
Στην ομιλία του ανέφερε:
Το θεωρώ τιμή μου να πω δυο κουβέντες για έναν καλλιτέχνη για τον οποίο το επίθετο μεγάλος αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο, σε μια εποχή που οι χαρακτηρισμοί και οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους.
Ο Θανάσης Λάλας στον πρόλογο του βιβλίου σημειώνει, και έχει δίκιο, ότι οι βιογραφικές και αυτοβιογραφικές αφηγήσεις κινδυνεύουν να οδηγήσουν σε ένα μεγάλο ψέμα, σε εξωραϊσμό του προσώπου που βιογραφείται ή αυτοβιογραφείται. Αυτό πράγματι μπορεί να συμβεί στις κλασσικές βιογραφίες -αγιογραφίες θα τις έλεγα.
Με τον Θανάση Λάλα όμως έχουμε κάτι διαφορετικό. Έχουμε μια αυτοβιογραφία μέσω διαλόγων, όπου ο ερωτών καθοδηγεί ουσιαστικά τον αυτοβιογραφούμενο, ποιες στιγμές και σκέψεις να αφηγηθεί. Και οι ερωτήσεις που κάνει ο Λάλας δεν είναι καθόλου εύκολες ή βολικές. Όπως θα διαπιστώσετε όσοι πάρετε το βιβλίο δεν υπάρχει κάτι για το οποίο να μη θέτει ερώτηση όσο και δύσκολη κι αν είναι. Φυσικά τέτοιου είδους συνομιλίες δεν μπορεί να γίνουν από τον καθένα. Χρειάζεται κάποιος ο οποίος έχει τα εφόδια να το κάνει και ο Λάλας σίγουρα έχει τα προσόντα και το απέδειξε με τις καταπληκτικές και ουσιαστικές συνεντεύξεις που έχει πάρει από σημαντικά πρόσωπα παγκόσμιας εμβέλειας.

Γιατί όμως κάποιος αναγνώστης να αγοράσει το βιβλίο για τον Νταλάρα; Τι θα του προσφέρει; Δεν αρκεί να ακούει τα τραγούδια του;
Πρώτα απ' όλα γιατί ο Νταλάρας είναι ένας καλλιτέχνης με παρουσία 50 και πλέον χρόνων στο ελληνικό τραγούδι. Και λέω και πλέον γιατί για όσους δεν το γνωρίζουν ο Νταλάρας ξεκίνησε το 1965 σε ηλικία 16 χρονών, παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας στο πάλκο "Στου Στελλάκη", με τον Στέλιο Περπινιάδη και τον γιο του στο Χαϊδάρι. Και όχι μιας απλής παρουσίας αλλά πάντοτε στην κορυφή. Ο Νταλάρας όμως δεν είναι μονάχα τραγουδιστής ή μονάχα μουσικός. Ο Νταλάρας είναι καλλιτέχνης, είναι διανοούμενος, παρεμβαίνει στα καλλιτεχνικά και στα κοινωνικά δρώμενα. Λέει την άποψη του χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. Έχει άποψη με την οποία μπορείς να συμφωνείς ή να διαφωνείς αλλά έχει άποψη. Αυτό όμως στην Ελλάδα από κάποιους δεν συγχωρείται. Γι' αυτό και προκαλούνται κάποιες αντιπαραθέσεις με όσα λέει και κάνει ο Νταλάρας. Ο καλλιτέχνης όμως πρέπει όμως να εκτίθεται, να έχει άποψη, να παλεύει γι' αυτά που πιστεύει, να ανοίγει δρόμους, να δουλεύει όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για το κοινωνικό σύνολο.
Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η λέξη καλλιτέχνης αλλά τεχνίτης. Σε κάθε έργο τέχνης συνυπήρχαν ομοούσιες και αδιαίρετες η αισθητική και η χρησιμότητα. Δεν νοείτο καλλιτεχνικό έργο χωρίς αυτήν την αρμονική συνύπαρξη. Τεχνίτης ο Φειδίας. Χρήσιμο το θέατρο. Οι αρχαίοι είχα επίγνωση ότι ο τεχνίτης δεν δουλεύει μόνο για τον εαυτό του. Δουλεύει και για το κοινωνικό σύνολο που προσφέρει τα έργα του.

Κι όσο περισσότερους και καλύτερους καλλιτέχνες διαθέτει ένας τόπος τόσο πιο περίοπτος και αξιοσέβαστος γίνεται. Γι' αυτό αλίμονο σε όσους από άγνοια ή ζήλια δεν απέτιαν τον οφειλόμενο σεβασμό και τιμή στους άξιους τεχνίτες. Θεωρείτο εντελώς αντικοινωνική συμπεριφορά. Και μόνο σε κράτη με κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό ή σε αποδρομή συνέβαιναν τέτοια φαινόμενα. Πολλούς αιώνες αργότερα ο καλλιτέχνης διαχωρίστηκε από τον τεχνίτη. Και στην εποχή μας ο καλλιτέχνης έγινε πρόσωπο σχεδόν αποκομμένο από την κοινωνία. Ένα ον παράξενο κι αλλούτερο που το έργο του μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις ή εντελώς επικαιρικά μπορεί να θεωρηθεί και κοινωνικά χρήσιμο. Όμως κανένας καλλιτέχνης, όσο εγωιστής κι αν είναι, δεν δουλεύει μόνο για τον εαυτό του. Επιδιώκει πάντα το έργο του να φτάσει στους φυσικούς του παραλήπτες που είναι οι συμπολίτες του. Οι καλλιτέχνες ανοίγουν δρόμο και στη ζωή. Είναι οι πρώτοι που τολμούν να αποτινάξουν κάποιες νεκρές πλέον κοινωνικές συμβάσεις που δυναστεύουν τους υπόλοιπους. Όχι γιατί θεωρούν εαυτούς κάτι ανώτερο αλλά γιατί έχουν αντιληφθεί το πεπερασμένο τους και η ελεύθερη καλλιτεχνική φύση τους επαναστατεί.
Γιατί ως γνωστόν η τέχνη είναι μια μορφή κοινωνικής συνείδησης, μια ιδιότυπη μορφή ψυχικής αντανάκλασης της πραγματικότητας.
Η τέχνη, όπως και κάθε μορφή εργασίας, είναι η συνειδητή, σκόπιμη δραστηριότητα του ανθρώπου για να ιδιοποιηθεί, να οικειοποιηθεί, να «εξανθρωπίσει» τη φύση, την κοινωνία και τον εαυτό του, να φέρει τον κόσμο στα ανθρώπινα μέτρα, να διεισδύει όλο και βαθύτερα στην ουσία, στις ιδιότητες των πραγμάτων, να ανακαλύπτει τις σχέσεις και τους νόμους που διέπουν τα πράγματα και τα φαινόμενα, να αποκτά δηλαδή ολοένα και βαθύτερη συνείδηση της πραγματικότητας.
Ο αληθινός σκοπός της τέχνης δεν είναι να μας εφησυχάζει. Η τέχνη πρέπει να μας αφυπνίζει, να μας δείχνει δρόμους προς έναν δικαιότερο κόσμο με ισότητα, αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη.

Τέτοιος καλλιτέχνης νομίζω ότι είναι και ο Νταλάρας, ο οποίος πολλές φορές εξεγείρεται με την αδικία και την κοινωνική ανισότητα και παρεμβαίνει. Και καλά κάνει. Η σιωπή του θα ήταν κατακριτέα.
Στη γενιά μου πολλοί καλλιτέχνες άνοιξαν δρόμους και μας βοήθησαν να συνειδητοποιηθούμε κοινωνικά και πολιτικά. Καλλιτέχνες όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μάνος Ελευθερίου, η Μαρία Φαραντούρη, η Μαρία Δημητριάδη, και τόσοι άλλοι.

Ο Νταλάρας είναι ένας καλλιτέχνης με προοδευτική συνείδηση, ο οποίος έχει τραγουδήσει για τους αδικημένους αυτού του κόσμου αλλά και για τον έρωτα, την απουσία, την απογοήτευση, τη μετανάστευση. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Από τον πρώτο του δίσκο με τον Σταύρο Κουγιουμτζή, το "Πού ΄ναι τα χρόνια" και το "Ο ουρανός φεύγει βαρύς". Από τη συνεργασία του με τον Μάνο Λοΐζο, το "Αχ χελιδόνι μου", το "Έχω ένα καφενέ", το "Πάνε να πεις", το "Μάνα δεν φυτέψαμε", σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Τα "Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας" του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιάννη Ρίτσου με τραγούδια σταθμούς όπως "Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις", "Εδώ το φως", "Κουβέντα με ένα λουλούδι", "Το κυκλάμινο". Και λίγο αργότερα το 1976, το "Κόκκινο τριαντάφυλλο" και "Εκείνος ήταν μόνος" για τον Αλέκο Παναγούλη.

Ο Θανάσης Λάλας χαρακτηρίζει ως αυτοβιογραφικά διηγήματα διαλόγου τις αφηγήσεις που περιέχονται στο βιβλίο.
Εγώ θα τα χαρακτήριζα κεφάλαια ενός μυθιστορήματος με θέμα την ζωή του Γιώργου Νταλάρα.
Τα παιδικά χρόνια με τις αμέτρητες δυσκολίες, η φτώχεια και η κοινωνική αδικία, η προσπάθεια για επιβίωση, η απουσία του πατέρα, ο αγαπημένος αδελφός, η ηρωική μορφή της μάνας. Και στη συνέχεια η γυναίκα του, η κόρη του, οι φίλοι και οι συνεργάτες.
Ο Νταλάρας βίωσε από μικρός και την κοινωνική αδικία και την κοινωνική ανισότητα και τη φτώχεια. Κατάλαβε από νωρίς σε ποια πλευρά, αυτής της ταξικής κοινωνίας, ανήκει.

Έλεγα «γιατί ρε γαμώτο, εγώ τέτοια καταδίκη;» Να είμαι δεκατεσσάρων χρονών παιδί και ν΄ ανεβαίνω έξι ορόφους την πολυκατοικία με τον ντενεκέ και να κάνει λούκι ο ντενεκές πάνω στον ώμο μου; Ποιον έπρεπε να βρίσω;
Από μικρός συνδέθηκε με το αριστερό κίνημα και την μοίρα του λόγω της οικογενειακής του παράδοσης αλλά και λόγω των συνθηκών που βίωνε ο ίδιος.

Τα θυμάμαι όλα πολύ καλά, γιατί παρόλο που ήμουν 11-12 χρονών παιδάκι, ήμουν χωμένος παντού, έτρεχα δεξιά-αριστερά, ήθελα να 'μαι μέσα στα πράγματα... Στις μεγάλες ταραχές με τους οικοδόμους, που είχε πέσει πολύ ξύλο, ήμουν μέσα... Πήγαινα παρέα, από κοντά, με την πορεία, η οποία διέσχιζε τότε όλη την οδό Πειραιώς. Μικρό παιδάκι ήμουνα... με διώχνανε, αλλά εγώ συνέχιζα. Στις μεγάλες συγκεντρώσεις στην πλατεία Κλαυθμώνος ήμουνα στα δέντρα επάνω, σκαρφαλωμένος, να δω, μη χάσω κάτι... Πριν λίγο, ψάχνοντας τα χαρτιά μου, βρήκα ένα σημείωμα της μάνας μου από τον καιρό που μέναμε στα Εξάρχεια: «Γιωργάκη, να κάνεις μπάνιο και να πας να μοιράσεις τα φυλλάδια της ΕΔΑ. Τα έχω μέσα στο συρτάρι».
Παρά τις δυσκολίες ο Νταλάρας προσπάθησε, πάλεψε με τις αντιξοότητες. Πείσμωσε και σκλήρυνε πρόωρα. Οι δυσκολίες τον έκαναν να μη σταματάει μπροστά σε κανένα εμπόδιο. Να τα υπερνικά προσηλωμένος πάντοτε στον στόχο που είχε.

Και όπως λέει και ο ίδιος: συνεχώς μετατρέπω τα αδιέξοδα σε μεγαλειώδεις ή μικρές διεξόδους. Ποτέ δεν λύγισα μπρος στα αδιέξοδα…Μπορώ να πω ότι οι ψηλοί τοίχοι για μένα πάντα ήταν και είναι πρόκληση. Το μέτρημα της αντοχής μου.
Ο Νταλάρας προσπάθησε να καταξιωθεί μέσα από τη δουλειά του ως καλλιτέχνης. Όχι να γίνει επώνυμος και να τον αναγνωρίζει ο κόσμος. Γιατί όπως έλεγε και ο κοινός μας φίλος ο αγαπημένος Αντώνης Σαμαράκης δεν υπάρχουν επώνυμοι άνθρωποι υπάρχουν μόνο άνθρωποι.

Ο Νταλάρας λοιπόν προσπάθησε να καταξιωθεί μέσω της τέχνης του. Γι' αυτό και ό,τι κάνει προσπαθεί να δώσει τον καλύτερο εαυτό του, να καταφέρει αν μπορεί το τέλειο, αν και όπως λέει ο ίδιος

Η τελειότητα είναι η ουτοπία…Το ιδανικό που μας κινεί να φτάσουμε. Φτάνουμε σε απόσταση αναπνοής και ποτέ δεν το κατακτάμε. Είναι η κινητήριος δύναμη.
- Υπάρχει κάτι στο οποίο πιστεύετε ότι πετύχατε; Τον ρωτάει ο Θανάσης Λάλας;
Και ο Νταλάρας απαντάει
Ναι, πιστεύω ότι έφερα εις πέρας την αποστολή που μου ανέθεσαν τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς μου. Όταν παίζαμε όλοι μαζί, ονειρευόμαστε όλοι μαζί να γίνουμε κάτι. Να πετύχουμε κάτι. Και έμοιαζε σαν αυτό το κάτι, σαν παιδιά της γειτονιάς, αυτή την ευφορία, την ανάταση, αυτή την περηφάνια να την μοιραστούμε. Ευτυχώς, ως προς αυτό είμαι ήσυχος. Τους επέστρεψα αυτό που τους όφειλα.
Αγαπητέ Γιώργο Νταλάρα
Τα τραγούδια σου να είσαι σίγουρος θα ακούγονται για πάντα.
Σε ευχαριστούμε που υπήρξες και υπάρχεις στις ζωές μας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:30:24]