ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αλέξης Σκαρμέας: Να βρούμε εμβόλιο και σοβαρότητα

Αλέξης Σκαρμέας: Να βρούμε εμβόλιο και σοβαρότητα



Και ξαφνικά από το πουθενά μπήκε στη ζωή μας ο κορονοϊός. Οπως κάθε τι άγνωστο από το οποίο κινδυνεύεις, σε φοβίζει. Ετσι έγινε στην αρχή. Μη φιλιέσαι, μη χαιρετάς, μην ακουμπάς, μην ξεχαστείς και ακουμπήσεις χέρια στο πρόσωπο, σκούπισε τις καρέκλες που θα κάτσεις, βγάλε τα ρούχα, γδύσου, ντύσου. Ολο αυτό το απόλυτο των εντολών, σχεδόν χωρίς περιθώρια να παρακούσεις, με έβαλε σε μια διαδικασία συνεχούς εγρήγορσης και τελικά υπερέντασης. Συν ότι ο αδελφός μου είναι γιατρός σε νοσοκομείο και η αδελφή μου εργάζεται στο νοσοκομείο του Ρίου. Ετσι αρχίσαμε, και το μην πλησιάζεις, σε πρόσωπα της οικογένειάς μας.

Επιστήμονες και κυβερνήσεις, πήγαιναν και αυτοί ψάχνοντας, και σου συνιστούσαν να κρυφτείς Από τι; Από τη ζωή. Επρεπε λοιπόν η ζωή να μείνει στο «περίμενε». Αστείο και συνάμα τραγικό να αλλάζεις πεζοδρόμια για να μην χαιρετήσεις φίλους και γνωστούς. Αστείο και συνάμα τραγικό να κρύβεσαι από τη ζωή.

Δεν με ένοιαξε όμως το «μέσα». Αλλωστε δεν ήμουν και πολύ του «έξω». Και βρήκα τις αναφορές μου και τις σταθερές μου σ' αυτά που αγαπάω, δηλαδή στο τρέξιμο και το κολύμπι, στις μουσικές μου, στην ποίηση, στις ταινίες. Αλλο το θέμα ότι η σημερινή καλλιτεχνική δημιουργία στην πλειοψηφία της γκρεμίστηκε σα χάρτινος πύργος στη διάρκεια της πανδημίας. Και αυτό γιατί χτίστηκε πάνω στο επιφανειακό και στις δημόσιες σχέσεις. Λίγοι χτίζουν τέχνη βαθιά και ουσιαστικά. Λίγοι γράφουν το «παρακάτω» του πολιτισμού.

Και ύστερα ήρθε το «έξω» και πρόσφατα ήρθε στη ζωή μας και η μάσκα. Από τις άλλες, όχι από αυτές που φοράμε όλη τη ζωή μας. Αντε να το κάνουμε και αυτό είπα. Μόνο που αυτό που κάνουμε εμείς, φαίνεται πως δεν το κάνουν όλοι. Με θλίβουν οι ανόητες θεωρίες συνωμοσίας. Με θλίβει ότι μορφωμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι νεκροί είναι κομπάρσοι ηθοποιοί. Με θλίβει που ανακαλύπτω πως δεν έχω καμιά σχέση με ανθρώπους που πιστεύουν πως θα τους σώσει ο Σώρρας και που κάποιος άλλος ανταλλάσσει επιστολές με τον Χριστό. Με θλίβει που αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ένα μικρό ποσοστό όπως πίστευα.

Ελπίζω να βρεθεί το εμβόλιο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ελπίζω όμως να βρούμε και τη σοβαρότητά μας. Διαφορετικά η γραφικότητα πολλών θα γίνει κανόνας και η σοβαρότητα εξαίρεση.

Και κάτι τελευταίο. Ολα αυτά μοιάζουν με ταινία που συνήθως έχει ωραίο τέλος και χειροκροτήματα. Να θυμόμαστε όμως πως η ζωή είναι πιο σκληρή από το σινεμά και τιμωρεί πολλές φορές στο τέλος. Και πως κανείς δεν είναι άτρωτος. Αντίθετα, αρκεί ένα λεπτό για να γκρεμιστεί.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:19]  Μαρία Καλλιμάνη: «Νιώθω χαρά και...
[χθες 15:32]  Σπύρος Δημητρόπουλος: «Κάτι τόσο...
[χθες 16:50]  Χάρις Μανιατοπούλου: Να μην...
[χθες 09:58]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 12:31]  Πάτρα: Η αλήθεια του Ελισσαίου...
[χθες 23:45]  Η επόμενη ταινία του Γουές...
[χθες 16:32]  Ευτυχία Νούλα: Η γυναίκα που βοηθά...
[χθες 19:49]  Μια όμορφη ανθοδέσμη -Το δώρο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:21:37]