ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ζέττα Ζάχου: Ευτυχώς, έχουμε ακόμα μάτια

Ζέττα Ζάχου: Ευτυχώς, έχουμε ακόμα μάτια



Κάποιες από τις αλλαγές που συμβαίνουν σήμερα στις ζωές μας είναι και πρωτόγνωρες και υπολογίσιμες. Κάποιες θα συνέβαιναν ούτως η άλλως και η πανδημία λειτούργησε ως επιταχυντής. Αυτές δεν τις φοβάμαι. Η αναμέτρηση με την παλιά ζωή οι αόρατες συνέπειες, που δεν μπορεί κανείς να υπολογίσει με ακρίβεια, καθώς οι παράμετροι που περιλαμβάνουν ξεφεύγουν κατά πολύ από αυτά που ξέραμε είναι αυτό που με τρομάζει, κυρίως.

Κανείς δεν ξέρει για παράδειγμα τι σημαίνει το γεγονός ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν σταματήσει να αγγίζονται. Πώς θα «γράψει» η αποστέρηση της επαφής στο ατομικό και συλλογικό ασυνείδητο; Η αφή, όπως μας πληροφορούν οι ειδικοί, δεν είναι απλώς μια από τις αισθήσεις, αλλά είναι το σύστημα που σχετίζεται με νευρικές απολήξεις που αναγνωρίζουν το τσίμπημα, τον πόνο, την πίεση κ.λπ.

Ομως μια και μόνο νευρική απόληξη υπάρχει στο σύστημά μας ικανή να αναγνωρίσει μια ζεστή και γενναιόδωρη αγκαλιά ή ένα φιλικό άγγιγμα είναι ικανά να κατευνάσουν το άγχος και να απαλύνουν τον σωματικό πόνο. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένα ακριβές υποκατάστατο για την ανθρώπινη επαφή.  Ευτυχώς για μας, έχουμε ακόμα μάτια. Μάτια που μπορούν να κοιτούν εκφραστικά, συμπονετικά, με ευγένεια, με αγάπη, με ενδιαφέρον, έχουμε ακόμα λόγο. Και μπορούμε να μετατρέψουμε την αξία μιας καλής κουβέντας, σε δεξαμενή καλοσύνης.

Από τον Θουκυδίδη στον  Προκόπιο, οι αφηγήσεις δηλαδή, για τον λοιμό των Αθηνών το 430 π.Χ. και για τον λοιμό της Κωνσταντινούπολης το 541 - 542 μ.Χ., μας προσφέρουν μερικά χρήσιμα συμπεράσματα για τη συνθήκη που ζούμε σήμερα. Και στις δύο περιπτώσεις, η κάθε νόσος είχε τη δυνατότητα να ταξιδεύει, δίνοντας αίσθηση της κοινής μοίρας των ανθρώπων.

Μια καραντίνα και μια επιδημία με κάνει να σταθώ στην  αδυναμία της τότε ιατρικής να αποπειραθεί, έστω, με αξιώσεις να θεραπεύσει το νόσημα. Εδώ ακριβώς βρίσκονται, νομίζω, τα στοιχεία που πρέπει να μας κάνουν αισιόδοξους. Ακόμα και αν σήμερα, δεν έχει ακόμη κατορθώσει η επιστήμη να βρει το φάρμακο, μας έχει εν τούτοις δώσει μια εικόνα της αιτιολογίας και του τρόπου μετάδοσης δίνοντας την ευκαιρία προφύλαξης σε πολίτες και κράτη. Και εν προκειμένω, το κράτος μας βοήθησε σε μια συντονισμένη αυτοπειθαρχία συντελώντας στην αποτελεσματική ανάσχεση της διάδοσης αλλά και μας θωράκισε απέναντι στην απελπισία.

Ο μεγαλύτερός μου φόβος, όμως, σχετίζεται με τα παιδιά μου. Ζουν και εργάζονται  και τα δυο στο εξωτερικό, μάλιστα ο ένας σε χώρα που δεν τα έχει πάει καθόλου καλά. Αν αρρωστήσουν ποιος θα είναι δίπλα τους; Θα τους ξαναδώ, άραγε;





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[14:05]  Αντωνία Καούρη: Το άστρο του Χελμού...
[χθες 23:00]  Η Έλεν ΝτιΤζένερις για το "τοξικό"...
[χθες 11:20]  Μάνος Κοντολέων: «Η γλώσσα του...
[χθες 09:53]  Αλ. Θανασούλιας: Παρακαταθήκη,...
[χθες 14:23]  Χ. Γώγος: Η Δωρίδα, η Αχαΐα και η...
[χθες 13:47]  Ι. Βαράκης: Ακούραστος δάσκαλος...
[χθες 07:51]  Δ.Αντωνόπουλος: Πάλεψε γενναία επί...
[χθες 12:23]  Αλέξης Σκαρμέας: Εγωκεντρισμός και...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [14:42:11]