ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χάρης Πρέσσας: Δυστυχώς, ξεχνάμε εύκολα

Χάρης Πρέσσας: Δυστυχώς, ξεχνάμε εύκολα



Η Ζωή μου Μετά. Σφοδρή μου επιθυμία θα ήταν αυτή η επικεφαλίδα να αντανακλούσε την πραγματικότητα και το κείμενο που ακολουθεί να έπρεπε να ανασύρει μνήμες, έστω και πρόσφατες, για να συνταχθεί. Ο τίτλος όμως που πιστότερα θα αντανακλούσε την παρούσα φάση που διανύουμε θα μπορούσε να ήταν: «Η Ζωή μου εν Μέσω Πανδημίας».

Δυστυχώς είμαστε και πάλι ενώπιον ενός νέου ξεσπάσματος! Και αν δεν προσέξουμε (γνωρίζουμε πλέον όλοι τι πρέπει να κάνουμε) αυτό ίσως να είναι βαρύτερο απ' το προηγούμενο... Οι αρνητικές επιπτώσεις από αυτή την περιπέτεια που έχει βάλει τον πλανήτη σε σκληρή δοκιμασία είναι πολυάριθμες και αναφέρονται καθημερινά μιας και τροφοδοτούν τους μεγαλύτερους φόβους των πολιτών. Ομως αξίζει να υπογραμμισθεί, για μια ακόμη φορά, κάποιο από τα θετικά που προκάλεσε η άφιξη (ή απελευθέρωση;!) αυτού του εισβολέα.

Ο πλανήτης, ο πλανήτης της φύσης, άρχισε να αναπνέει όταν στους ανθρώπους άρχισε να λιγοστεύει ο αέρας στο στήθος. Οταν η ανθρώπινη δραστηριότητα τράβηξε χειρόφρενο, όταν οι πολίτες έμειναν μέσα, τα αυτοκίνητα σταθμευμένα, τα φουγάρα σβησμένα, τα αεροπλάνα καθηλωμένα, η Γη μας το ένιωσε αμέσως! Εκπληκτικά γρήγορα! Είδαμε τις αλλαγές σε λίγες μόλις εβδομάδες. Ο ουρανός απέκτησε μόνιμα το χρώμα που παίρνει τις ημέρες που φυσά δυνατός βοριάς! Ηρθαν στις πόλεις πτηνά που δεν είχαμε ξαναδεί, ζώα αναπαράχθηκαν ακόμη και σε αιχμαλωσία μακριά από τα αδηφάγα βλέμματα των επισκεπτών με το χάμπουργκερ και το πλαστικό ποτήρι στο χέρι.

Η ησυχία έξω απ' τα παράθυρά μας μπήκε στα σπίτια και τα γαλήνεψε. Το περπάτημα στους άδειους από οχήματα δρόμους έδινε μια αίσθηση ελευθερίας πρωτόγνωρη! Τώρα, στις θάλασσες, οι περισσότεροι παρατηρούν πως τα ψάρια αυξήθηκαν! Είναι γνωστό τοις πάσι: Οποτε ο άνθρωπος των δύο τελευταίων αιώνων δραστηριοποιήθηκε οι δράσεις του, σχεδόν πάντα, ήσαν εις βάρος της βιωσιμότητας του πλανήτη μας. Και δυο αιώνες στις εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια παρουσίας του ανθρώπου είναι μόλις μία στιγμή!.. Απλά, για να καρπωθούμε αυτών των διδαχών θα πρέπει όλοι να επιδείξουμε συλλογική μνήμη διαρκείας! Δυστυχώς, όλοι ξεχνάμε εύκολα... Η εποχή μας καταναλώνει τα πάντα. Και τις μνήμες!

Τέλος, ένας προσωπικός φόβος που αναδύεται, πέραν των δύο γνωστών, υγεία-οικονομία, (εξίσωση γόρδιος δεσμός) έχει σχέση με την ακαδημαϊκή μου ιδιότητα: Τα άδεια αμφιθέατρα, τα άδεια εργαστήρια, είναι εικόνα αποκαρδιωτική! Η διδασκαλία γεννήθηκε για να είναι ζωντανή και όχι να διεκπεραιώνεται με απομιμήσεις μέσω συσκευών. Ελπίζω αυτή η πρωτόγνωρη ακαδημαϊκή περίοδος να αφήσει πίσω της κληρονομιά την γενναία εξοικείωση διδασκόντων-διδασκομένων με την τεχνολογία ώστε να γίνει σημαντικός αρωγός της αληθινής εκπαιδευτικής διαδικασίας για όταν θα επιστρέψουμε στα αμφιθέατρα.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 23:00]  Η Έλεν ΝτιΤζένερις για το "τοξικό"...
[χθες 11:20]  Μάνος Κοντολέων: «Η γλώσσα του...
[χθες 09:53]  Αλ. Θανασούλιας: Παρακαταθήκη,...
[χθες 14:23]  Χ. Γώγος: Η Δωρίδα, η Αχαΐα και η...
[χθες 13:47]  Ι. Βαράκης: Ακούραστος δάσκαλος...
[χθες 07:51]  Δ.Αντωνόπουλος: Πάλεψε γενναία επί...
[χθες 12:23]  Αλέξης Σκαρμέας: Εγωκεντρισμός και...
[χθες 09:23]  Μαρία Στασινοπούλου: Πρέπει να τη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:34:20]