ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σπύρος Μαραγκός;  Πιστός εραστής των μικρών ιστοριών

Σπύρος Μαραγκός; Πιστός εραστής των μικρών ιστοριών



Η νέα συλλογή διηγημάτων του «Νερό και αλάτι» (εκδ. Εναστρον) κυκλοφόρησε πρόσφατα και ο Σπύρος Μαραγκός μιλάει στην «ΠτΚ» για τα αγαπημένα του θέματα, τη συνάντηση με τους ήρωές του, τη στάση του στις μάχες, τον κορονοϊό αλλά και τα δικά μας τα «στραβά».

Θάλασσα-έρωτας-καρναβάλι. Εντονη η παρουσία τους στα διηγήματά σας. Πώς συνδέονται εντός σας;
Δομικά στοιχεία της ύπαρξής μου. Η θάλασσα, σιγουριά και καταφύγιο, ίσως η μοναδική μου βεβαιότητα. Ο έρωτας, τροφοδότης και κλέφτης των στιγμών μου, από αυτόν αντλώ δύναμη και στέκομαι όρθιος απέναντι σε ό,τι με συγκλονίζει στη ζωή. Και το καρναβάλι θα το χαρακτήριζα μέχρι σήμερα ως σταυροδρόμι της προσωπικής μου ζωής, αφετηρία και τερματισμός κάθε σημαντικής ερωτικής μου σχέσης. Και τα τρία συνδέονται μεταξύ τους και αλληλοεπιδρούν στον ψυχισμό μου.

18 ιστορίες γραμμένες από τον Αύγουστο 2018 έως τον Σεπτέμβριο 2019, με παλιότερη το «Κίτρινο μαγιό». (Ιούνιος 2015). Με τι μάτι αντικρίζετε τα παλιότερα γραπτά σας;
Αν και δεν έχει τρέξει αρκετός χρόνος, ζηλεύω τον άνθρωπο που ήμουν εκείνη την εποχή, το πάθος, την άγνοια κινδύνου, τη δυσκολία με την οποία διαχειριζόμουν τον εαυτό μου, την πυρετική κατάσταση στην οποία έμπαινα για να γράψω. Σπάνια θα επιστρέψω στα παλιότερα γραπτά μου, ιδιαίτερα σε εκείνα που έχουν εκδοθεί. Συμφωνώ απόλυτα με την κριτική άποψη πως όταν ένα κείμενο φεύγει από τα χέρια του συγγραφέα ανήκει πλέον στον αναγνώστη ο οποίος έρχεται και το ξαναγράφει και όπως πολύ εύστοχα σημείωσε ο Ρολάν Μπαρτ, «το αντίτιμο της γέννησης του αναγνώστη είναι ο θάνατος του συγγραφέα».

Απώλεια και θάνατος έχουν το δικό τους μερίδιο στις ιστορίες σας. Γράφοντας γι' αυτά είναι ένας τρόπος να τα ξορκίζετε;
Θάνατος. Τέλος ή συνέχεια; Τι σημαίνει ανυπαρξία; Μετάβαση στον Παράδεισο και την Κόλαση ή σε ένα μέρος που θα σε υποδεχθούν δεκάδες παρθένες και πιατέλες με άφθονο πιλάφι; Αποχωρισμός της αθάνατης ψυχής από τη φθαρτή της φυλακή; Ο Μίλαν Κούντερα στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», αναφέρει χαρακτηριστικά: «…οι ερωτήσεις στις οποίες δεν υπάρχει απάντηση είναι τα εμπόδια πέρα από τα οποία δεν μπορεί να πάει κανείς, με άλλα λόγια σημαδεύουν τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και χαράζουν τα σύνορα της ύπαρξής μας…».

Τους ήρωες και τις ηρωίδες σας πού τους συναντάτε;
Είναι μέσα μου, τους αισθάνομαι κομμάτια του εαυτού μου και δικαιωματικά μου ανήκουν. Με κάποιους έχουμε συναντηθεί στο παρελθόν, με άλλους βρισκόμαστε καθημερινά στη ζωή και άλλοι με περιμένουν πιο κάτω, στις γωνιές των μελλοντικών μου διαδρομών. Οταν όμως ακουμπούν στο λευκό χαρτί ζωντανεύουν, παύουν να είναι δικοί μου, αποκτούν υπόσταση και στην πορεία αυτονομούνται.

«Καθένας δίνει τις μάχες του, κάποιες θα τις κερδίσει, απολαμβάνοντας την ευφορία και τις δάφνες μιας νίκης, και σε άλλες στο τέλος θα ηττηθεί. Τις χαμένες μάχες τις ξέρει από την αρχή, βγαίνει όμως μπροστά και αγωνίζεται μέχρι το τέλος από σεβασμό στο καθήκον του πολεμιστή» διαβάζουμε στο «Τέλος του κύκλου». Εσείς πώς τα πάτε με τις μάχες;
Δεν Θα με χαρακτήριζα καλό «πολεμιστή», αλλά συνεχώς εκπαιδευόμενο. Εξάλλου είμαι από αυτούς που δεν αναπολούν τα χρόνια της στρατιωτικής θητείας, ίσα-ίσα που πάντοτε τα θεωρούσα χαμένο χρόνο. Οταν καλούμαι, όμως, σηκώνω το χέρι ψηλά και αποδέχομαι τις προσωπικές μου μάχες προσπαθώντας να τις δώσω έντιμα, με αξιοπρέπεια και όσο ψυχικό σθένος διαθέτω. Και το πιο σημαντικό, αντέχω πια τις ήττες μου.

Δανείζομαι τον τίτλο σας και σας ερωτώ: Σε ποιες συμπεριφορές λέτε, πιο εύκολα, «Νερό και αλάτι» και σε ποιες αδυνατείτε;
Σκεπτόμενος έναν τίτλο για την παρούσα έκδοση, σφηνώθηκε στο μυαλό μου η παρακάτω φράση. «Είναι τελικά οι λέξεις παιδιά της στιγμής ή μένουν για πάντα χαραγμένες στις ψυχές των ανθρώπων;». Αν ήταν εφικτό να ταξιδέψω μέσα στον χρόνο και επιστρέφοντας στο παρελθόν μου, θα κρατούσα τα πάντα, τις λέξεις που έχω πει, αυτές που έχω γράψει στο χαρτί και όσον αφορά τις συμπεριφορές και τις πράξεις θα ενεργούσα με τον ίδιο τρόπο αλλά με περισσότερο στυλ. Τώρα για τα λόγια, τις ενέργειες καθώς και τις συμπεριφορές των άλλων απέναντί μου δηλώνω αναρμόδιος να απαντήσω.

«Το στοίχημα με τον εαυτό μου είναι να κατορθώσω να κάνω την ανάγκη για γραφή, απόλαυση και γιατί όχι ρουτίνα» είχατε πει σε προηγούμενη συνέντευξή μας. Πόσο κοντά βρίσκεστε στην επίτευξή του;
Δεν το γνωρίζω ακόμα. Ενώ είμαι από τη φύση μου πειθαρχημένος εντούτοις δυσκολεύομαι να στρωθώ και να δουλέψω εντατικά. Πάντα κάτι θα βρεθεί για να μου αποσπάσει την προσοχή και θα το κρατήσω ως αφορμή προκειμένου να δραπετεύσω. Από την άλλη, ενώ στον προφορικό λόγο είμαι φλύαρος και αναλυτικός, στον γραπτό δυσκολεύομαι, λαχταρώ να τα πω όλα με τη μία. Ισως για αυτό συναντώ μεγαλύτερη αντίσταση στο να γράψω κάτι μεγαλύτερο, π.χ. ένα μυθιστόρημα.
Πέραν της αντίστασης που συναντάτε στο να γράψετε ένα μυθιστόρημα, όπως προαναφέρατε, ακούτε, ωστόσο, τη μεγάλη φόρμα να σας ψιθυρίζει ερωτικά, ή είστε απόλυτα αφοσιωμένος στη μικρή;
Μου μιλάει δυνατά στο αφτί. Εχω ξεκινήσει και γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Δεν γνωρίζω πόσο καιρό θα μου πάρει, βαδίζω όμως σε καλό δρόμο. Παραμένω πιστός εραστής των μικρών ιστοριών και δύσκολα αυτό θα αλλάξει. Είναι σαν τον ιδανικό έρωτα, που πάντα ονειρεύεσαι και αναζητάς.

Απέναντι στην καταιγίδα των ημερών μας, που απειλεί την ανθρωπότητα, τι σκέψεις κάνετε και πώς την αντιμετωπίζετε;
Η πανδημία γρίπης στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο λοιμός στην Αρχαία Αθήνα. Η μαύρη πανούκλα κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα, τότε που απεβίωσε το 30% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, με σημερινά δεδομένα 150 εκατομμύρια άνθρωποι, μόνο στην Ευρώπη. Κρατήστε πως εκείνη την εποχή για να βρεθεί κάποιος από την Αίγυπτο στη Σκανδιναβία ήθελε δύο με τρεις μήνες ταξίδι, ενώ σήμερα χρειάζεται μόνο τέσσερις ώρες. Πανδημίες και επιδημίες που χτύπησαν μέσα στους αιώνες. Γραμμική ή κυκλική, τελικά, η πορεία της ανθρώπινης ιστορίας; Εξαρτάται από ποια πλευρά την κοιτάζει κανείς. Ωστόσο παραμένω ψύχραιμος, τα καταφέρνω με τη διαχείριση του φόβου, πειθαρχώ στα μέτρα που έχει επιβάλει το κράτος αν και κάποια τα θεωρώ υπερβολικά. Τώρα η καθημερινότητά μου ελάχιστα έχει επηρεαστεί, ούτως ή άλλως περιείχε ώρες απομόνωσης στο σπίτι, διάβασμα και γράψιμο, σωματική άθληση και συχνούς περιπάτους, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι μένω κοντά στη θάλασσα, ασχολούμαι πλέον περισσότερο με τη μαγειρική. Και όπως λέει και ο αφηγητής σε μια παλιότερη ιστορία μου με τίτλο «Por Una Cabeza» «….από πάνω μας ένα ολόλαμπρος ήλιος και από το βάθος η θαλασσινή αύρα μαρτυρούν πως τίποτα ακόμα δεν έχει χαθεί, όλα είναι εδώ και εξελίσσονται».

Περιγράφετε την Πάτρα ως όμορφη, εξωστρεφή, ταξιδιάρα, όπως η θάλασσα που τη βρέχει. Σε ποια σημεία, θεωρείτε, πως «μπάζει νερά» η πόλη;
Κοινωνική συνείδηση, καλαισθησία, ενσυναίσθηση, κοσμοπολιτισμός. Λέξεις άγνωστες για το λεξικό του νεοέλληνα. Η ζωή δεν απαιτεί μόνο σωματικό μόχθο αλλά και πνευματικό, κάτι που οι περισσότεροι είτε το αγνοούν είτε το αντιπαρέρχονται. Αγαπώ την Πάτρα και δύσκολα θα την άλλαζα, εκτός αν συνέβαινε κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου, με δυσκολεύει όμως αφάνταστα η καθημερινότητά της. Αυτό που «μπάζει νερά» τελικά είναι η νοοτροπία και η συμπεριφορά μας ως άτομα και πολίτες, η ξερή μας η γκλάβα δηλαδή και όχι η πόλη.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:53]  Σώτια Τσώτου: «Η σύγχρονη Ευτυχία...
[χθες 14:35]  Σπύρος Πολίτης: Κερδίσαμε με...
[χθες 10:31]  Θανάσης Κούστας: Τουλάχιστον τώρα...
[χθες 14:41]  Σπύρος Χαλβατζής: «Όχι» επενδύσεις...
[χθες 14:46]  Προκόπης Θεοδωρίδης: Χόρτασε ο...
[χθες 12:17]  Χάρις Αλεξίου: Σταματάω το τραγούδι
[χθες 14:45]  Αμαλία Μεγαπάνου: Σιωπηλή Κυρία,...
[χθες 07:49]  Αριστοφάνης Στεφάτος: Πατρινός στο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:59:07]