ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ειρήνη Ιωαννίδου: «Με ωθεί η ανάγκη ονειρευτώ διά του λόγου»

Ειρήνη Ιωαννίδου: «Με ωθεί η ανάγκη ονειρευτώ διά του λόγου»



Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν άκουγα την ποιητική μου φωνή. Απέφευγα την ανάγνωση των στίχων μου. Μου ήταν πολύ δύσκολο να εκτεθώ προσωπικά, διαβάζοντας μπροστά σε ένα ακροατήριο. Στην πορεία, ανακάλυψα ότι αυτό είναι απαραίτητο και με βοηθάει όσον αφοράστον ρυθμό του λόγου, ενώ μου δίνει χαρά και ικανοποίηση να μπορώ να αρθρώσω εγώ την ποιητική μου σκέψη. Με ενδιαφέρει να ακουστεί με καθαρότητα, δίχως θεατρική υπερβολή.
Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Θα πω μόνο ότι —καθότι η παιδεία που έλαβα ήταν σε γαλλόφωνο σχολείο, και η συνέχεια των σπουδών μου ήταν στην γαλλική φιλολογία— ο ποιητής που αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθώ με τον ποιητικό λόγο στα 18 μου ήταν οκλασικός Σαρλ Μπωντλαίρ. Έκτοτε, τα άνθη του κακού ή του καλού φύονται μέσα μου.Εκτός αυτών που αποτελούν σταθερές αξίες στο ποιητικό σύμπαν—Καβάφης, Ελύτης, Ρίτσος, Σεφέρης—, ας μου επιτραπεί να εκφράσω την αγάπη μου για ένα ποιητή που με συγκινεί ιδιαίτερα,και τον οποίον ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια τον Ε. Χ. Γονατά. «Δεν είμαι λογοτέχνης» δηλώνει ο ίδιος. «Το λογοτέχνης λειτουργεί περιοριστικά, έχει κάτι το φιλολογικό. Ούτε ποιητής είμαι έχω όμως ποιητική συνείδηση. Λειτουργώ με εικόνες, ένστικτα και παρορμήσεις». Νομίζω ότι αυτός ο τρόπος έκφρασης με αφορά άμεσα.
Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Είναι αλήθεια ότι η ποίηση δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μέσον επαγγελματικής διασφάλισης και οικονομικής αποκατάστασης. Για μένα υπήρξε πάντα -τόσο στο διάστημα εκείνο κατά το οποίο εργαζόμουν, όσο και στην συνέχεια όταν αφοσιώθηκα στα του οίκου μου-, αρωγός ως προς την αντιμετώπιση μιας μονότονης κάποιες φορές καθημερινότητας, αλλά και καταφύγιο. Μόνο ιαματικά θα μπορούσα να πω πως λειτούργησε,ως το μέσον εκείνο που μου επιτρέπει να εκφράσω τα υπαρξιακά μου ερωτήματα, αλλά και την προσωπική μου αγωνία για ότι η ζωή μας επιφυλάσσει.
Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Γράφω όταν ο εσωτερικός μου κόσμος κυοφορεί κάτι που ζητάει επειγόντως διέξοδο. Με ωθεί μια εικόνα πολλές φορές που τράβηξε την προσοχή μου, ένα συναίσθημα που διαστέλλεται και ζητάει αποσυμφόρηση. Ένας συνειρμός της στιγμής που κινητοποιεί την φαντασία μου. Γράφω όταν με ωθεί η ανάγκη μου να ονειρευτώ διά του λόγου. Να εκτεθώ και να εκταθώ σε μια άλλη διάσταση, δίχως γεωγραφικές και χρονικές συντεταγμένες, κοιτώντας έξω από το παράθυρο της κουζίνας μου, ας πούμε…
Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Δεν ξέρω αν μπορώ να σας απαντήσω σε τι διαφέρει η δική μου αρματωσιά από αυτή των ομοτέχνων μου. Μπορώ όμως να σας πω ότι και εγώ,όπως και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι σε αυτή την διαδρομή, την προσωπική ματιά στα δια ζώσης θέλω να αποτυπώσω,με ειλικρίνεια και καθαρότητα. Και αν είμαι τυχερή, το ατομικό μου κοίταγμα να αφορά και τον πλησίον. Αυτή την εσωτερική φωνή θέλω να εκφράσω -με όρους ποιητικούς- που θέτει ερωτήματα και ενίοτε λειτουργεί έως και χρησμικά, απαιτώντας να την ελευθερώσωαπό τον ασφαλή ρεαλισμό της.
Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Για πολύ μεγάλο διάστημα της ζωής μου, η ενασχόληση μου με την ποίηση ήταν μια καθαρά προσωπική υπόθεση, πλην λίγων φίλων. Αυτό που με αφορά είναι διατηρήσω την καθαρότητα μου και την συναισθηματική μου ισορροπία. Η ποίηση είναι μια άλλη συντεταγμένη υπερκόσμια που δεν την αφορά η ατομική μας μικρότητα και η προσωπική μας φιλοδοξία.
Με άλλα λόγια - απέχω.
Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσουν οι σχεδιασμοί και τα σχεδιαγράμματα. Ποτέ δεν λειτούργησα στην ζωή μου χαράζοντας πορεία και διαδρομή. Νομίζω ότι τα πράγματα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν. Ναι, ίσως η ποίηση να έχει διάρκεια και διαδρομή, αλλά όπως λέει και ο ποιητής μας Τίτος Πατρίκιος […]
Η ποίηση έρχεται να σε βρει με μηχανάκι, / με αυτοκίνητο, / άλλοτε έρχεται σαν αμαζόνα με το σπαθί υψωμένο / άλλοτε σε ακολουθεί από το σουπερμάρκετ / σαν κουρελού ζητιάνα […] σου ψιθυρίζει μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνιάσεις / σου φωτίζει πράγματα που 'μέναν σκοτεινά ως τότε / ώσπου κάποια στιγμή σε ανταμείβει για την αφοσίωση σου /σου αποκαλύπτει την αλήθεια, σου λέει καθαρά πως / ανήκει σ' όλους.
Εκεί πάνω η ποίηση βρίσκει τον καθένα μας.
Αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί, αυτό με πιλατεύει. Όσο μου το επιτρέπει θα την υπηρετώ με σεβασμό και κατάνυξη. Απελευθέρωση και ανάταση είναι για μένα η ποίηση. Ένας τρόπος να αντέξουμε το αναπόφευκτο τέλος.
Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Δύσκολο να σας απαντήσω, γιατί το μέλλον είναι ένας χωρόχρονος , στον καθρέπτη του οποίου εγώ δεν θα καταφέρω να δω ποτέ το είδωλο μου. Η ιλιγγιώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία τσιμεντώνει το συναίσθημα και αποδομεί την ανθρώπινη υπόσταση, δεν με αφορά. Αν αναφορικά με την τέχνη όμως,πρέπει ναφιλοτεχνήσω το «πορτραίτο» μου,θα ανατρέξω σε ένα αγαπημένο μου ζωγράφο, τον Γιώργο Μπουζιάνη. «Το χρώμα είναι για μένα ήχος που ακούω την μουσική του»' έλεγε. Με αυτούς του ήχους, λοιπόν, και τις μουσικές, με τα εξαίσια φαιά, καφέ, μαύρα που κυματίζουν στους πίνακες του, δίπλα σε εκρήξεις ενός προκλητικού κόκκινου ή ενός γαλάζιου, με αυτά τα χρώμα μιας βαθιάς εσωτερικότητας θέλω να φιλοτεχνήσω το δικό μου «ποιητικό πορτραίτο». Τώρα, αν αυτό το πορτραίτο κοσμήσει ένα τοίχο ή ξεχαστεί κλειδωμένο σε κάποιο υπόγειο είναι ζήτημα του χρόνου και όχι δικό μου.
Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Θα δανειστώ, την φράση του Κάφκα για να πω ότι το ποίημα «που θα σπάσει την παγωμένη θάλασσα μέσα μας» θα είναι και αυτό που θα σπάσει το φράγμα του χρόνου.

**Η Ειρήνη Ιωαννίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1967 όπου και ζει. Είναι απόφοιτος του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και φιλολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ηλεκτρονικά περιοδικά και στα περιοδικά: «Εντευκτήριο», «Εμβόλιμον» και «Αίτιον». Εχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, με τελευταία την «Σώμα δρομολόγιο» (2016).

Του Αντώνη Σκιαθά









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:14]  Λίνα Φυτιλή: «Το ποίημα —μικρός...
[χθες 09:17]  Χίλντα Παπαδημητρίου: Το μόνο...
[χθες 14:23]  Νίκος Τσακανίκας: Να διεγείρω νου...
[χθες 10:28]  Η Κέλι Κλάρκσον πουλά την...
[χθες 10:15]  Μουσείο τσαγιού, για τη χαρά της...
[χθες 11:50]  Χρήστος Σωτηρόπουλος: Αναζητώντας...
[χθες 09:18]  Πάτρα: Red Yoga Charity Event αυτή...
[χθες 10:49]  Μαρία Φλωράτου: Μακριά από το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:26:20]