ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το πορτρέτο του Δ. Ανδριόπουλου: «Η Πάτρα είναι γεμάτη από ευκαιρίες» (Φωτο)

Το πορτρέτο του Δ. Ανδριόπουλου: «Η Πάτρα είναι γεμάτη από ευκαιρίες» (Φωτο)



Ο Δημήτρης Ανδριόπουλος θεωρείται ο σημαντικότερος παράγοντας του real estate στην Ελλάδα. Η εταιρεία κατασκευάζει μεγάλα έργα, με πιο προβεβλημένο την κατασκευή του νέου γηπέδου της ΑΕΚ. Τον συναντήσαμε στο Moxy Hotel, δικό του δημιούργημα και καταλάβαμε στο τέλος της συζήτησής μας γιατί κάλλιστα μπορεί να αποτελέσει τον ορισμό του success story.


• Πατρινός...Από ποια γειτονιά και που πήγατε σχολείο;

Γεννήθηκα το 1961, πίσω ακριβώς από τον Άγιο Αλέξιο. Τότε ονομαζόταν πάροδος Θ9, αριθμός 4. Θυμάμαι ακόμα τη διεύθυνση του σπιτιού. Σήμερα είναι η οδός Εγνατίας. Πήγα Δημοτικό στο 26ο, Γυμνάσιο στο Πυροσβεστείο και το τέλειωσα στο 4ο. Τσακώθηκα με έναν «καθηγητή», ο οποίος ήταν φημισμένος τότε στην Πάτρα. Ο Κονταξής. Ήταν ένας δύσκολος άνθρωπος. Κατόρθωσα να τσακωθώ μαζί του στην αρχή της 5ης Γυμνασίου και μου είπε χαρακτηριστικά: «Ή εσύ, ή εγώ». Το είπε, όπως ακριβώς σας το λέω. Και επειδή δεν μπορούσε να φύγει αυτός, έφυγα εγώ.

• Τι συνέβη μεταξύ σας; Έγινε κάτι που πήγαινε κόντρα στις αρχές του;

Νομίζω ότι δεν διάβαζα όσο αυτός ήθελε. Εγώ τότε είχα το μυαλό μου και σε άλλα πράγματα, εκτός από το διάβασμα. Δεν του άρεσε κάποιος διάλογος που κάναμε και επειδή ήταν πολύ απότομος και απόλυτος μου είπε αυτή τη φράση. Πήρα το μήνυμα και έφυγα.

• Πως ήταν τα παιδικά και μαθητικά χρόνια στην Πάτρα εκείνα τα χρόνια;

Δεν ήταν ξέγνοιαστα με την έννοια του πολύ παιχνιδιού. Ήταν χωματόδρομοι στις περιοχές της Αγίας Σοφίας και του Αγίου Αλεξίου, όπως και η εδώ περιοχή. Από έξι ετών δούλευα σε όλες τις διακοπές. Πάσχα, Χριστούγεννα, Καλοκαίρι. Και τα απογεύματα....Πήγαινα στο κατάστημα του πατέρα μου, που ήταν έμπορος ζαχαρωδών προϊόντων στην οδό Αγίου Ανδρέου, στο παλιό ξενοδοχείο «Ματζέστικ», ακριβώς δίπλα. Η δουλειά μου ήταν, είτε να μοιράζω ζαχαρώδη στα περίπτερα που ήταν πελάτες μας είτε πουλούσα γραμματόσημα, ζαχαρώδη και ποτά στους τουρίστες που περνούσαν από την Αγίου Ανδρέου.

• Είναι γλυκές αναμνήσεις όπως και το περιεχόμενο της δουλειάς;

Σήμερα είναι γλυκές. Τότε δεν μου άρεσε καθόλου γιατί όλοι οι συμμαθητές μου έκαναν διακοπές ή πήγαιναν σε κατασκηνώσεις της εποχής και εδώ δούλευα.

• Τι άφησε εκείνη η περίοδος της ζωής σας στα χρόνια που ακολούθησαν;

Καταρχάς μου άφησε την εργατικότητα. Έγινα πωλητής χωρίς να το καταλάβω στη ζωή μου, κάτι το οποίο αξιοποίησα αργότερα καταλλήλως στις δουλειές που έκανα. Ήταν δύσκολο για ένα παιδί και έφηβο να δουλεύει τις γιορτές και τα καλοκαίρια, αλλά για μένα ήταν μια παρακαταθήκη που ασυνείδητα μπήκε μέσα μου, και μου άφησε το επιχειρηματικό στοιχείο. Οπότε, δεν μετανιώνω.

• Ποιες ήταν τότε οι αγαπημένες σας συνήθειες όταν είχατε ελεύθερο χρόνο; Πως διασκεδάζατε;

Είχα τρέλα με τον αθλητισμό. Έπαιζα ποδόσφαιρο. Υπήρχε το οικόπεδο στον Άγιο Αλέξιο (σ.σ. ΚΟΜΔΕ). Εκεί βλέπαμε τη θρυλική ομάδα της Παναχαϊκής να κάνει προπόνηση με το Βουλγαράκη. Έπαιζα εκεί άλλες στιγμές και επειδή μάλλον κάτι έκανα καλά ήλθε ο προπονητής της Παναχαϊκής για να γραφτώ στο εφηβικό. Τόλμησε να πάει στο σπίτι μου για να ζητήσει την άδεια του πατέρα μου και μόνο που δεν φώναξαν την αστυνομία. Οπότε, έπαιζα ποδόσφαιρο γειτονιάς, μου άρεσε το μπάσκετ, το πινγκ πονγκ. Γενικά, ήμουν αθλητικός. Αλλά τα σταμάτησα απότομα όλα αυτά στα δεκαεπτά μου.

• Τι συνέβη τότε;

Πήρα την απόφαση να διαβάσω και έγινα ξαφνικά καλός μαθητής στην 5η και 6η Γυμνασίου ενώ μέχρι τότε ήμουν πολύ μέτριος από επιλογή. Με εξέπληξε ακόμα και εμένα τον ίδιο η επιλογή να στρωθώ στο διάβασμα. Από μαθητής του 11 και του 12 έγινα του 17 και του 18. Ήταν και το παράπονο της μητέρας μου και του πατέρα μου ότι δεν διαβάζω...Το δεύτερο ήταν ότι από ατυχία δεν έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις και δεν το ξαναπροσπάθησα. Μετά πήγα στο στρατό και στα 19 προς 20 αποφάσισα ότι θέλω να δουλεύω, δεν θέλω να σπουδάσω, αλλά να κερδίζω χρήματα για τις προσωπικές μου ανάγκες και να κάνω τη ζωή που ήθελα. Στα 20 λοιπόν -άκλειστα- βγήκα στο κουρμπέτι, που λέμε, και άρχισα να δουλεύω.

• Θυμάστε συμμαθήτριες και συμμαθητές από εκείνη την εποχή; Κρατάτε επαφές με κάποιες ή κάποιους;

Έχασα την επαφή σχεδόν με όλους τους συμμαθητές από τη δεκαετία του '80 παρότι ζούσα στην Πάτρα τότε. Πριν από 4-5 χρόνια, σε ένα μεγάλο έργο που κάναμε, στα καινούργια γραφεία της Agemar, της μεγαλύτερης ναυτιλιακής εταιρείας στον κόσμο, ένας μηχανικός εταιρείας που κάνει στατικές μελέτες με αναγνώρισε. Ήταν παλιός μου συμμαθητής. Πολυχρονόπουλος....Μου έστειλε τη φωτογραφία της πρώτης ή της δευτέρας Δημοτικού. Αυτό ήταν το ερέθισμα να κάνουμε reunion οι μαθητές του Δημοτικού. Έκτοτε έχω ξαναδεί μερικούς δύο-τρεις φορές.

• Έχετε κάνει αρκετές δουλειές στη ζωή σας. Τις αγαπήσατε όλες ή κάνατε κάποιες επειδή έπρεπε; Σας άφησαν όλες κάτι;

Σε όλες τις δουλειές που πήγα ήταν επιλογή μου. Αυτές που δεν μου άρεσαν τις άφηνα γρήγορα. Αυτή τη δουλειά που κάνω τώρα, την κάνω τα τελευταία 20 χρόνια. Μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι η πεμπτουσία όλων των προηγούμενων. Την έκανα για τέσσερα χρόνια ως στέλεχος σε μια εταιρεία, στην Ελληνική Τεχνοδομική. Μετά ίδρυσα της REDS, της οποίας ήμουν διευθύνων σύμβουλος. Εισήχθει στο Χρηματιστήριο και μετά την έκανα και επιχειρηματικά γιατί πάντα το είχα μέσα μου. Στην επαγγελματική μου ζωή που ξεκινάει το καλοκαίρι του 1980 υπήρξα μερικές μικρές περιόδους μάνατζερ ή εργάτης ή οτιδήποτε και για μια μεγάλη περίοδο επιχειρηματίας.

• Διαβάζοντας το βιογραφικό σας διέκρινα μια σημαντική μετάβαση στην καριέρα σας από την ακτοπλοία στον κατασκευαστικό τομέα. Αυτή είναι η σωστή σειρά;

Τα μεγάλα επιχειρηματικά άλματα, όπως τα έχω δει εγώ στη ζωή μου, ξεκινούν από την Πάτρα, όταν ίδρυσα με το Γιώργο Τελώνη το «Άλμπατρος», και φέραμε τη SATO και την Coplam. Μέχρι τότε είχα δουλέψει ως υπάλληλος σε τρεις-τέσσερις δουλειές. Το επόμενο μεγάλο άλμα ήταν, όταν πούλησα όλα αυτά και έφυγα για να γίνω ένας από τους δύο Έλληνες που έφεραν τα McDonalds στην Ελλάδα, στο Πασαλιμάνι. Από τα εστιατόρια βρέθηκα από σύμπτωση στη ναυτιλία και την ηγετική ομάδα της Superfast Ferries. Μετά πλέον είναι η Ελληνική Τεχνοδομική και η ίδρυση της DIMAND το Καλοκαίρι του 2002. Τότε μου είπαν οι γιοι μου -είμασταν σε διακοπές στη Σκόπελο- ότι ήλθε η ώρα να φτιάξω μια δική μου εταιρεία και μετά να τους την αφήσω. Τους είπα: θα το κάνω, αλλά εσείς θα βρείτε το όνομα. Έπαιζα μαζί τους. Την επόμενη μέρα ήλθαν με το όνομα DIMAND. Ο ένας μου γιος είναι Δημήτρης και ο άλλος Ανδρέας. Έκοψαν τα ονόματά τους και βγήκε το DIMAND. Πολλά χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό συνδυάζεται και με το ονοματεπώνυμό μου (σ.σ. Δημήτρης Ανδριόπουλος). Η πρώτη δουλειά της εταιρείας έγινε το Γενάρη του 2003 συμβουλευτικά έως ότου ενεργοποιήθηκε η εταιρεία με τους 17 πρώτους το Μάρτιο του 2005.

• Δεν σας έκανε διστακτικούς η διαφαινόμενη κρίση στο real estate και τον κατασκευαστικό τομέα;

Όταν πήγα εγώ στην Ελληνική Τεχνοδομική το 1998 η εταιρεία κατασκευαστικά μεσουρανούσε, αλλά εμένα δεν με ενδιέφερε αυτή η δουλειά, ούτε την ήξερα. Πήγα ως τρίτος, άσχετος με το χώρο, να ιδρύσω το real estate. Ο κόσμος συγχέει το real estate με τον κατασκευαστικό τομέα. Δεν έχει καμία σχέση με την κατασκευή. Απλά χρησιμοποιεί κατασκευαστές για να χτίζουν τα κτήρια. Το real estate είναι η αξιοποίηση και εκμετάλλευση ακινήτων. Δηλαδή, αγοράζεις γη ή παλιά κτήρια, έχεις μια επιχειρηματική ιδέα, τους αλλάζεις της χρήση, τα νοικιάζεις και τα πουλάς ή τα κρατάς. Εγώ πήγα με όρους κοινής λογικής και αγοράς. Ξεκίνησα να κάνω αυτή τη δουλειά μη ξέροντας τίποτα. Το 1998-1999 ήταν οι εποχές που ξεκινούσε όλο αυτό και σε μέγεθος. Είμασταν οι πρώτοι που το κάναμε με θεσμικό τρόπο. Δηλαδή, οι υπάρχοντες τότε στο real estate, ο Βωβός και άλλοι, τα έκαναν όλα. Ήταν και κατασκευαστές, και μελετητές, και developers…Όλα…Εμείς, ξεκινήσαμε την εταιρεία REDS (σ.σ. δημιούργησε στην Πάτρα τη Veso Mare) το 1998.

• Πιστεύετε ότι ο κλάδος έχει επιστρέψει σε συνθήκες κανονικότητας ή έχει δρόμο ακόμα να διανύσει;

Ο κλάδος έπεσε 80%. Από, περίπου, 50 και κάτι εταιρείες, μείναμε στο χώρο πέντε. Υπάρχει καινούργια δουλειά που έρχεται. Αυτό φαίνεται από τις επενδύσεις. Ξέρετε, οι μεγάλες κρίσεις ξεκινούν από τα ακίνητα και μετά πάνε στην υπόλοιπη κοινωνία. Όπως και η πρώτη μικρή άνοδος ξεκινάει, πάλι, από τα ακίνητα. Αλλά για να φτάσουμε στα επίπεδα του 2005 μπορεί να περάσουν 20 χρόνια. Φτάσαμε στον πάτο. Τον ξύσαμε και τώρα έχει αρχίσει με αφορμή την ανάκαμψη του τουρισμού το 2015, η ανάκαμψη και στα ακίνητα.

• Θα σας πάω στο σήμερα και την έναρξη λειτουργίας του πρώτου Moxy hotel στην Πάτρα. Ποιος είναι ο ρόλος και η αποστολή της DIMAND σε αυτό το project;

Η DIMAND ήλθε πριν από λίγα χρόνια και αγόρασε από την οικογένεια Τσιμάρα το ακίνητο, το παλιό Μωρέας. Το οποίο θυμάμαι ως ξενοδοχείο. Μας έφερνε η μητέρα μου για μπάνιο εδώ από κάτω. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα. Είχαμε μελετήσει από πριν την ξενοδοχειακή αγορά της Πάτρας και καταλάβαμε ότι υπάρχει ένα κενό στην πόλη. Μια ανάγκη για ένα καινούργιο value for money ξενοδοχείο. Είδαμε το απόθεμα της Πάτρας που ήταν παλιά ξενοδοχεία, τα οποία είχαν κάποτε ιστορία, αλλά δεν είχαν γίνει επενδύσεις και η κρίση τα είχα πάει πιο πίσω. Δεν ήλθαμε για να ανταγωνιστούμε κανέναν άλλο. Γι' αυτό και όπως βλέπετε δεν μιμείται κανένα άλλο ξενοδοχείο της πόλης. Η ιδέα μας ήταν ένα ξενοδοχείο που να συνδέεται με την τεχνολογία και τον καινούργιο τρόπο ζωής. Τέτοια ξενοδοχεία έχουν τέσσερις-πέντε μεγάλες αλυσίδες. Βρήκαμε τη Marriott και συμφωνήσαμε ως DIMAND να το κάνουμε Moxy. Στη συνέχεια κάναμε την κατασκευή και στην πορεία, επειδή εμείς δεν λειτουργούμε τα ξενοδοχεία, πουλήσαμε το ακίνητο τελειωμένο στην ΠΑΝΓΑΙΑ που επενδύει σε ακίνητα. Και συγχρόνως, μία θυγατρική μας εταιρεία λειτουργεί το ξενοδοχείο, κάνοντας το hospitality.

• Αν κατάλαβα καλά, δεν λειτούργησε το συναισθηματικό κομμάτι. Είδατε στην Πάτρα μια επιχειρηματική ευκαιρία.

Ακριβώς. Το συναισθηματικό κομμάτι λειτουργεί με την μητέρα, τα αδέλφια, τους φίλους κ.ο.κ. Δεν κάνουμε δουλειές με τα συναισθήματα. Παίρνουμε τις αποφάσεις ψυχρά και μετά βάζουμε συναίσθημα στη δουλειά για να γίνει καλύτερο το αποτέλεσμα. Οπότε, η απόφαση να αγοράσουμε το ακίνητο ήταν καθαρά επιχειρηματική.

• Η Πάτρα δεν θεωρείται ελκυστικός τουριστικός προορισμός. Ποια δυνατά και αδύνατα σημεία βλέπετε στο τουριστικό κεφάλαιο της πόλης;

Η Πάτρα ως αγορά, εδώ που έχει φτάσει, είναι γεμάτη από ευκαιρίες. Το θέμα είναι ποιοι τις βλέπουν και ποιοι είναι τολμηροί να επενδύσουν. Η πόλη δεν μπορεί να πάει πιο κάτω. Η Πάτρα που έχω ζήσει το '70 και το '80 δεν έχει σχέση με το σήμερα. Η πόλη έχει καταπληκτικές υποδομές γύρω της. Είναι στο κέντρο διαφόρων προορισμών που ενδιαφέρουν τους ξένους και έχει ευκαιρίες. Εμείς κάνουμε μια επένδυση, στο Moxy και στην Καρόλου, 12 εκατομμύρια ευρώ.

• Τι ακριβώς ετοιμάζετε στην Καρόλου;

Θα φτιάξουμε ένα ξενώνα νεότητας. Καμία σχέση με αυτό που βλέπετε εδώ. Θα είναι ξενοδοχειακό προϊόν, αλλά για νέους. Φοιτητές, τουρίστες…Ένα youth hostel αλλά πολύ προχωρημένο. Καμία σχέση με αυτό που γνωρίζατε παλιά.

• Σε ποια φάση βρίσκεται η επένδυση;

Ξεκινάμε σε λίγες ημέρες. Το κτήριο είναι πάνω από 100 ετών, παλιά σταφιδαποθήκη. Μας πήρε δύο χρόνια να βγάλουμε το ΦΕΚ και να το χαρακτηρίσουμε. Το κάναμε εμείς διατηρητέο. Δεν ήταν. Βρίσκεται μέσα στο Ιστορικό Κέντρο. Θα είναι ένα κόσμημα για την πόλη. Θα αποκτήσει ζωή το συγκεκριμένο τμήμα της Καρόλου με περίπου 50-55 δωμάτια.

• Πρόσφατα, κάνατε μια σημαντική δωρεά στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας. Πως το αποφασίσατε;

Η εταιρεία μας ενδιαφέρεται πάντοτε για τις τοπικές κοινωνίες και τα θέματα που αντιμετωπίζουν. Σε συνεννόηση με τη δημοτική αρχή αποφασίσαμε να κάνουμε τη δωρεά των μελετών ανακατασκευής της Βιβλιοθήκης Πατρών διότι το σημαντικό αυτό κτίριο από τη δεκαετία του '50 έχει μείνει χωρίς συντήρηση και εκσυγχρονισμό. Για να αξιοποιηθούν λοιπόν ευρωπαϊκοί πόροι που έχει εξασφαλίσει ο Δήμος για το έργο, έλειπε το ποσό που απαιτείται για τις μελέτες καθώς και μια γρήγορη διαδικασία εκπόνησης αυτών. Ο Δήμος λοιπόν επέλεξε την μελετητική ομάδα, τη διοικεί και εμείς καλύπτουμε το κόστος. Απλές διαδικασίες, γρήγορες, καθαρές που φέρνουν αποτέλεσμα στους δημότες και την πόλη. Ευχόμαστε να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμα μας.



• Το τελευταίο διάστημα βρίσκεστε στο επίκεντρο και των αθλητικών συζητήσεων, καθώς κατασκευάζετε το νέο γήπεδο της ΑΕΚ. Απαιτητικό το project;

Υπήρχε τεχνογνωσία από το στάδιο Καραϊσκάκη και τη Λάρισα. Έγινα αναγκαστικά γνωστός από το γήπεδο της ΑΕΚ επειδή ο κόσμος της ομάδας ασχολείται ιδιαίτερα. Η εταιρεία μας κάνει άλλα πολύ σημαντικά έργα, όπως του Παπαστράτου, στον Πειραιά, και πολύ μεγαλύτερα. Το γήπεδο, όμως, της ΑΕΚ είναι πολύ ιδιαίτερο. Περίπου 2-3 εκατομμύρια άνθρωποι το περίμεναν 18 χρόνια. Επί τόσα χρόνια η ομάδα δεν έχει γήπεδο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο έργο. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε το καλοκαίρι του 2013, απίστευτα μπερδεμένο πολεοδομικά και αδειοδοτικά. Έχει δει τέσσερις πρωθυπουργούς μέχρι τώρα. Τα βάλαμε με το τέρας της γραφειοκρατίας, γιατί αν δεν θα τα βάζαμε, δεν θα γινόταν. Κάναμε μία πολύ συστηματική δουλειά, με πολύ επιμονή, σε ένα πολύ απαιτητικό οικόπεδο. Προσπαθούμε να βάλουμε έναν άνθρωπο 100 κιλών που φοράει extra large σε ένα κουστούμι large ή medium. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Οι τέσσερις μπετονένιοι πυλώνες γίνονται σε προένταση στα 39 μέτρα γιατί δεν υπήρχε χώρος, όπως σε άλλα γήπεδα, να στηριχθεί το στέγαστρο απέξω γιατί έχει δρόμο και άλσος. Δεν μετανιώνουμε φυσικά και είμαστε υπερήφανοι που το κάνουμε.

• Θέλω να μιλήσουμε για εσάς. Αγαπάτε το στίβο και έχετε λάβει μέρος σε αρκετούς μαραθωνίους. Πως προέκυψε αυτή η σχέση; Είναι άλλο πράγμα από το ποδόσφαιρο στη γειτονιά.

Όπως σας είπα δεν με άφησαν οι γονείς μου να ασχοληθώ συστηματικά με τον αθλητισμό. Από τα 19, μπλέκοντας με τις δουλειές, μέχρι τα 48 μου σταμάτησα να ασχολούμαι με οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα. Με απορρόφησαν οι δουλειές και οι οικογένεια, απέκτησα δύο παιδιά. Το 2008, συμπτωματικά, πήρα την απόφαση να κάνω τον πρώτο μου μαραθώνιο στην Αθήνα. Αυτό συνέβη από μια οικογενειακή κατάσταση. Έχασα τη γυναίκα μου τότε και αποφάσισα να κάνω στη μνήμη της ένα μαραθώνιο και «έμπλεξα» με τον χομπίστικο αθλητισμό. Από το 2008 μέχρι το 2017 που σταμάτησα, έκανα 25 μαραθωνίους. Έγινε με λίγο πάθος, μετά έκανα μαραθωνίους βουνών και ήταν μια περίοδος που την ευχαριστήθηκα πολύ. Το 2017 πάλι με κάποια αφορμή, κουράστηκα πνευματικά με το επίπονο τρέξιμο και τον τελευταίο ένα χρόνο παίζω τένις. Άρα, κράτησα τις αναμνήσεις και παίζω 4-5 φορές την εβδομάδα. Από το υπόλοιπο κράτησα τα μεγάλα πεζοπορικά στα βουνά.

• Γιατί επιλέξατε το μαραθώνιο;

Πήγα για να διαχειριστώ την καταστροφή και την κατάθλιψη. Ενστικτωδώς έγινε. Κάποια μέρα που οδηγούσα (ήταν Σεπτέμβρης του 2008) και ένιωθα στενοχώρια επειδή είχα χάσει τη γυναίκα μου, είχα μείνει να μεγαλώνω δύο παιδιά και μια δουλειά που -επίσης- μεγάλωνε, άκουσα στο ραδιόφωνο για δηλώσεις συμμετοχής στο μαραθώνιο. Χημεία ήταν μέσα στο κεφάλι μου και είπα: Θα πάω να το κάνω…


• Είχατε πει σε μια παλιότερη συνέντευξή σας: «Με ενδιαφέρει να ζήσω». Πιστεύετε ότι η ζωή ήταν γενναιόδωρη μαζί σας;

Έχω αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Σας είπα μία από εκείνες που δεν είναι εύκολες για να τις διαχειριστεί κανείς. Γενικά, είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη ζωή μου. Νιώθω τυχερός. Έχω κάνει πολλά πράγματα και διαφορετικά. Αντιμετώπισα τις δυσκολίες που μου έτυχαν, φυσικά, με όποιο τρόπο μπορεί πάντα ο καθένας μας. Δεν έχω παράπονο.

• Ποιος είναι ο επόμενος επαγγελματικός στόχος;

Δεν σταματάω. Αυτή τη στιγμή η DIMAND μεγαλώνει πολύ. Έχουμε τώρα επτά διαφορετικά έργα σε εξέλιξη και ένα πρόγραμμα μαζί με EBRD που την έχουμε βάλει συνεταίρο στη δουλειά μας, περίπου στα 400 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό, όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα ξένα δεδομένα είναι πολύ μεγάλο μέγεθος. Είμαστε 75 άνθρωποι στην DIMAND. Τα projects είναι απαιτητικά, μεγάλα και διαφορετικά. Κοιτάζουμε καινούργιες δουλειές. Θέλω κάθε μέρα να απολαμβάνω και τη ζωή, και τη δουλειά. Δεν αφήνω ποτέ τη δουλειά να είναι εις βάρος της ποιότητας ζωής μου. Και το κάνω αυτό συνειδητά από τα 30 μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στα 30 εδώ στην Πάτρα δούλευα επτά ημέρες την εβδομάδα 8:00-8:00. Από τη στιγμή που απέκτησα οικογένεια αυτό δεν το ξανάκανα ποτέ.

• Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας μετά από 15-20 χρόνια;

Στιγμιαία, κάποιες φορές σκέφτομαι τον εαυτό μου μετά από 20 χρόνια. Εάν ζω, γιατί δεν το ξέρω. Με σκέφτομαι να κάνω πεζοπορίες στα βουνά, να κάνω κάποια δημιουργική δουλειά όπως αυτή που κάνω τώρα, επιλέγοντας εγώ πόσο θα δουλεύω. Να ταξιδεύω, κάτι που δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω, γιατί μου αρέσει να γνωρίζω τον κόσμο, τις εμπειρίες και τις κουλτούρες. Και να είμαι υγιής, εγώ και οι αγαπημένοι γύρω μου. Αυτά τα απλά πράγματα…


ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΑΤΟΣ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:46]  Μ.Σταματιάδου: Το ΔΗΠΕΘΕ να βοηθήσει τα...
[10:54]  Πάτρα: Η Χριστίνα Λαμπίρη παρουσιάστρια...
[χθες 13:19]  Φένια Χορμπά: Εμαθα να «αγγίζω»...
[χθες 10:28]  Πάτρα: Ο κυματοθραύστης έγινε ροζ...
[χθες 13:18]  Τίτα Μπονάτσου: Η γοητεία του...
[χθες 09:50]  Δ, Χουλιαράκης: Είμαι άνθρωπος του...
[χθες 13:32]  Λιάνα Ζωζά: Στην τέχνη πρέπει να...
[χθες 12:34]  Σοφία Μουτίδου: Πάντοτε γελάμε με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:18:09]