ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σπ.Βρεττός:Απάντηση χρησμός από έναν Πατρινό

Σπ.Βρεττός:Απάντηση χρησμός από έναν Πατρινό




Κάποιος ονόμασε τον εαυτό του ανακριτή... Ετσι αρχίζουν όλα στις «Διαπραγματεύσεις». Την ίδια στιγμή, κάποιος ονομάστηκε ποιητής και κάποιος αναγνώστης. Αλλά σύντομα ανακαλύπτουμε ότι είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Οταν οι λέξεις μιλούν αποτυπώνουν τα κοινά μιας βιώματα, συγγενή αισθήματα, κενά, απορίες, σαρκασμούς και αγωνίες που έχουν πάψει να είναι τέτοιες αλλά υποδύονται τον ρόλο τους, καθώς υποτίθεται ότι πρέπει στην ποίηση. Αλλά αυτή τη φορά ο ποιητής σού δίνει την εντύπωση πως έχει φύγει από την ίδια του την ποίηση. Δεν έχει απαραίτητα τις απαντήσεις, αλλά έχει την ωριμότητα να υποδεχθεί γλυκά τη δύση, με ελάχιστες αλλά σοφές πινελιές δικαίωσης:
«....ενώ ο άντρας και η γυναίκα φεύγουν αγκαλιασμένοι, το δωμάτιο πίσω τους καταρρέει.
Γιατί ήρθες να με βρεις; της λέει
Γιατί ήθελα να δω εάν υπήρξαμε, του απαντάει»
Το βιβλίο κάπου εκεί τελειώνει και δεν έχεις την ευκαιρία να πιάσεις την ηρωίδα από το χέρι, να ρωτήσεις εάν εν τέλει υπήρξαμε. Αλλά ο ποιητής δεν προτείνει απάντηση. Υπαινίσσεται ίσως ότι την απάντηση τη δίνει κανείς προσωπικά, επιθεωρώντας το φιλμ της ζωής του, των φόνων που έχει κάνει και των θανάτων που έχει υποστεί.
Ο ίδιος ο Σπύρος Βρεττός υπάρχει παντού στο βιβλίο, αλλά δεν ξέρεις ποτέ αυτοβιογραφείται ειλικρινώς ή εικάζει τις δικές μας βιογραφίες. Εάν το τελευταίο ισχύει, μάλλον δεν αστοχεί. Θα συναντήσετε τον εαυτό σας στις ποητικές του ιστορίες, σε μια συλλογή με πολύ έντονο χαρακτήρα, έτσι που μπορείς να το αντιληφθείς σαν μια αλληλουχία εξιστορήσεις, μέσα από μια ποιητική, ωστόσο, πρόσληψη, γεμάτη κώδικες, παραδοξότητες, αιρετικές ενστάσεις, με κοινό τόπο την αναζήτηση του νοήματος των εννοιών και των λέξεων, συνεπώς της αλήθειας.
Εχει πολλές φορές επαινεθεί ο Σπύρος Βρεττός από τους ομοτέχνους του, τους κριτικούς, το κοινό, τον Τύπο για την ποίηση και τις πραγματείες του. Αυτή τη φορά ανεβαίνει ένα σκαλί παραπάνω με ένα έργο στιβαρό, συνεκτικό, που συνδυάζει ποίηση και εξιστόρηση, με δημιουργική αφομοίωση του ύφους καταξιωμένων ποιητών. Αλλοτε αινιγματικός, άλλοτε ανατρεπτικός, άλλοτε πικρόχολος και ειρωνικός, άλλοτε αυτοσαρκαστικός, κατορθώνει να σε αιχμαλωτίζει με τις πρώτες στροφές:

Η μετά θάνατον ζωή έχει τα χάλια της κι αυτή.
Και να το θες, δεν το μπορείς
μια αθώωση να την πανηγυρίσεις
Αλλά ίσως το ποίημα όπου στέκεσαι περισσότερο- υποκειμενικά είναι αυτά- είναι ένα σχόλιο που θα μπορούσε να διαβαστεί και σαν μια διαμαρτυρία για την πολιτισμική διάσταση που προσέλαβε η κρίση, σαν μια χρεοκοπία όχι μόνο των χρεοκοπημένων αλλά και των νικητών.

ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΤΑΦΗ
ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ
Κάτω από το δάπεδο να κρύψουμε τα επιτύμβια γλυπτά,
Και λίγο παρακεί τους κούρους με τις κόρες.
Αντικριστά και όρθια να θάψουμε τα αγάλματα αυτά,
Κούρος και κόρη να κοιτά
σαν να τουες θάβουμε μαζί
γιατί και στη ζωή χώρια δεν κάναν.
Συμφέρουνε, το μάθαμε καλά,
δίχως χέρια τα αγάλματα
ή έστω μετα χέρια τους στο σώμα κολλημένα.
Και χώρο πιάνουν λιγοστό
κι έχουν το πάθος τους ανέγγιχτο
Ας είναι κι έτσι.
Σκάψτε λοιπόν βαθιά στη γη
και ύστερα το δάπεδο κι από πάνω να συρθεί,
κιβώτιο κλειστό να γίνει.
Κι όσο θα ψάχνουν οι εχθροί αν βρούνε τα γλυπτά
να παίρνουν από μας απάντηση χρησμό
ότι τα πάντα από το χώμα ξεκινούν
και σε κείνο καταλήγουν.
Επάνω τους να βρίσκονται, να τα πατούν,
και από κάτω τα γλυπτά να σιωπούν.
Και θα σιωπούν
με ένα πάθος δίχως χέρια αγγιγμένο.
Του Κ. ΜΑΓΝΗ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:14]  Λίνα Φυτιλή: «Το ποίημα —μικρός...
[χθες 09:17]  Χίλντα Παπαδημητρίου: Το μόνο...
[χθες 14:23]  Νίκος Τσακανίκας: Να διεγείρω νου...
[χθες 10:28]  Η Κέλι Κλάρκσον πουλά την...
[χθες 10:15]  Μουσείο τσαγιού, για τη χαρά της...
[χθες 11:50]  Χρήστος Σωτηρόπουλος: Αναζητώντας...
[χθες 09:18]  Πάτρα: Red Yoga Charity Event αυτή...
[χθες 10:49]  Μαρία Φλωράτου: Μακριά από το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:49:17]