Σάββατο 23 Ιουνίου 19:07      18°-28° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Άγγελος Γεωργόπουλος: Ο γύρος του κόσμου σε δύο ρόδες (φωτογραφίες)

Άγγελος Γεωργόπουλος: Ο γύρος του κόσμου σε δύο ρόδες (φωτογραφίες)



Την Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί δωρεάν με την εφημερίδα "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ" το εορταστικό τεύχος του περιοδικού "TRIP".
Τον Οκτώβριο είχε κυκλοφορήσει το προηγούμενο τεύχος του περιοδικού όπου είχε φιλοξενηθεί η εκπληκτική ιστορία του Άγγελου Γεωργόπουλου, ο οποίος γυρίζει τον κόσμο με το ποδήλατο του. Ας το θυμηθούμε:
Το να αποφασίσεις να κάνεις τον γύρο του κόσμου, διανύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα με ένα ποδήλατο και στοιχειώδη εξοπλισμό, δεν είναι απλή υπόθεση, γιατί απαιτεί τεράστια αποθέματα αποφασιστικότητας, πνευματικής και σωματικής αντοχής για να το κάνεις.
Στο μυαλό πολλών, κάτι ανάλογο φαντάζει ως άπιαστο όνειρο ή ακόμα και «τρελό», για τον Πατρινό Άγγελο Γεωργόπουλο όμως, είναι ένα εγχείρημα που ξεκίνησε να το κάνει εδώ και δύο χρόνια και πλέον βρίσκεται στη μισή διαδρομή των 40.000 χλμ. που έχει βάλει στόχο να κάνει, πριν επιστρέψει πάλι στην Πάτρα, αυτή τη φορά για να μείνει μόνιμα.
Η δύναμη που τον τροφοδοτεί για να πετύχει αυτό το κατόρθωμα, είναι η ατέλειωτη περιέργεια να δει με τα μάτια του τον πλανήτη και μέχρι σήμερα «δεν μασάει».
Το TRIP τον συνάντησε στα τέλη Αυγούστου στην Πάτρα, στο τέλος της διαδρομής που έκανε στη Βόρεια και Νότια Αμερική και λίγο πριν αναχωρήσει για ένα ακόμα μεγάλο ταξίδι, αυτή τη φορά στα βάθη της Αφρικής. Μας μίλησε για το εγχείρημά του, τις δυσκολίες που συνάντησε και τις εμπειρίες που έχει κερδίσει, για τον ίδιο του τον εαυτό και πολλά άλλα…

Άγγελε, πες μας λίγα λόγια τον εαυτό σου.
Ο πατέρας μου είναι Πατρινός και η μητέρα μου από το Αίγιο, αλλά εγώ μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα στην ΑΣΟΕ Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων, και συνέχισα στην Αγγλία για μεταπτυχιακά στη διοίκηση ανθρωπίνων πότων, αλλά επέστρεψα στην Πάτρα γιατί μπήκα στο Παιδαγωγικό και αυτή την περίοδο είμαι στο τέταρτο έτος.
Πώς σου μπήκε αυτή η ιδέα, να γυρίσεις τον κόσμο με ένα ποδήλατο;
Την ιδέα αυτή άρχισα να την επεξεργάζομαι τον Σεπτέμβριο του 2014, όταν εργαζόμουν σε μια θεατρική ομάδα με παιδιά και αντιλήφθηκα ότι δεν ονειρεύομαι. Ήθελα να ταξιδέψω και να γνωρίσω τον κόσμο, να ξεφύγω από την καθιερωμένη πορεία που ακολουθεί ένας νέος άνθρωπος μετά τις σπουδές του, που αμέσως ψάχνει να βρει δουλειά και να οργανώσει τη ζωή του σε νέα πλαίσια. Για μένα, ήταν μια καλή στιγμή να πάρω την απόφαση, για να κάνω αυτό το ταξίδι ζωής.
Πόσο απαιτητική είναι η προετοιμασία για μια τέτοια περιπέτεια;
Η οργάνωση είναι απαιτητική. Πρώτα απ' όλα, έπρεπε να προσδιορίσω την διαδρομή που θα έκανα, να βρω το κατάλληλο ποδήλατο και εξοπλισμό και φυσικά χορηγούς, γιατί δεν είχα χρήματα για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Στην αρχή υπολόγιζα να κάνω την διαδρομή σε ένα χρόνο, αλλά τώρα έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια και βλέπω ότι θα χρειαστώ άλλα τρία.
Το ποδήλατο είναι ένα φοβερό μέσο, γιατί πρώτα και κύρια, δεν πληρώνεις για καύσιμα αλλά και πουθενά, όπου κι αν περνάς. Είναι οικολογικό μέσο, δεν ρυπαίνει, ταξιδεύεις σιγά - σιγά και αυτό σου δίνει τον χρόνο να αφουγκραστείς τον κόσμο γύρω σου.
Τι σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στο μέχρι σήμερα ταξίδι σου;
Έχω έρθει πολύ πιο κοντά στη φύση. Και μόνο που κοιμάμαι τα βράδια βλέποντας τον γαλαξία, αναλογίζομαι τη θέση μας στο σύμπαν. Μπήκα μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου και ανέβηκα σε 6.000 μέτρα υψόμετρο στο Εκουαδόρ. Πέρασα μέσα από πολλές ερήμους και από τη μεγαλύτερη αλυκή του κόσμου στη Βολιβία, όπου όλα είναι επίπεδα μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι σου.
Η φύση είναι ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του ταξιδιού, γιατί αντιλαμβάνεσαι αυτό το προϊστορικό δέσιμο που έχουμε χάσει ως σύγχρονη κοινωνία. Αυτό το ταξίδι με έχει επανασυνδέσει με τη φύση.
Αλλά και η επαφή με άλλους ανθρώπους είναι σημαντική, πολλοί από τους οποίους με φιλοξενούν. Μπορεί να μείνω κάπου ακόμα και 2-3 εβδομάδες, μαζί με κάποια οικογένεια. Τους βοηθώ σε ό,τι κάνουν και αποκτούμε μια σχέση. Γνωρίζω πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, κουλτούρες, προσωπικότητες. Ο καθένας έχει τη ζωή του, κυνηγάει τα όνειρά του και αυτό με γεμίζει πολύ.
Τι έχεις κερδίσει από αυτό το ταξίδι και τι έχεις χάσει;
Έχω κερδίσει πάρα πολλά. Νοιώθω γεμάτος από εμπειρίες και από αυτή την αίσθηση ότι μπορούμε τελικά να ονειρευτούμε, να σχεδιάσουμε, να προγραμματίσουμε, να δουλέψουμε πάνω στα όνειρά μας και να τα πραγματοποιήσουμε. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Έχουμε πάρα πολλές δυνατότητες. Το σώμα μας, μπορεί να κάνει φοβερά πράγματα και κυρίως το μυαλό μας όταν υπάρχει θέληση. Όλα μπορούμε να τα πετύχουμε, γνωρίζοντας τις δυνατότητες που έχουμε. Αυτό που κάνω σε κάθε καινούργιο τόπο όπου πηγαίνει, είναι να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους, να έρθω πιο κοντά στη φύση και αυτό είναι που με γεμίζει πάρα πολύ. Ταξιδεύω δύο χρόνια και δεν έχω κουραστεί. Αντιθέτως, τώρα έχω πάρα πολλή όρεξη να συνεχίσω. Δεν έχω σκεφθεί ούτε ένα δευτερόλεπτο να σταματήσω.
Τι έχω χάσει; Γενικά στιγμές με την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Ας πούμε, έχασα τη γέννηση των δίδυμων παιδιών του αδελφού μου, αυτό το καλοκαίρι. Με την τεχνολογία υπάρχει επικοινωνία, όμως, όταν βρίσκεσαι στο εξωτερικό και σε μια ήπειρο που έχει 6-8 ώρες διαφορά με την Ελλάδα, είναι δύσκολο να έχεις συνέχεια επαφή.
Δεν είναι όμως κάπως επικίνδυνο να ταξιδεύεις μόνος σου;
Με τους ανθρώπους δεν είχα ποτέ πρόβλημα. Βέβαια προσέχω πού κατασκηνώνω και πού κοιμάμαι. Πάντα ρωτάω πληροφορίες και είμαι ανοικτός με τους ανθρώπους. Ζητάω πάντα την άδεια για να στήσω τη σκηνή μου και πολλές φορές φιλοξενούμαι από οικογένειες. Πιστεύω ότι αν νιώθω καλά, αυτό βγαίνει προς τα έξω και έτσι αποκτώ μια καλή σχέση με τους ανθρώπους, όπου πηγαίνω.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισες μέχρι σήμερα;
Στο Περού, κάτι με δάγκωσε στο μπάνιο που έκανα σε ένα ποτάμι. Το μόνο που ένιωσα ήταν ένα τσίμπημα στο πόδι που προκάλεσε αιμάτωμα. Το βράδυ όμως, ξύπνησα σε άσχημη κατάσταση. Έκανα εμετούς και άρχισε να μουδιάζει όλο το σώμα μου. Φοβήθηκα ότι θα πεθάνω ολομόναχος. Βγήκα στον δρόμο για να κάνω ωτοστόπ, αλλά κανείς δεν με βοηθούσε. Εκεί πραγματικά σκέφτηκα ότι είχε έρθει ώρα μου, όμως το πάλεψα μόνος μου και κατάφερα να το ξεπεράσω.
Επίσης, ένα ακόμα σοβαρό περιστατικό είχα στη Βολιβία, στη μεγαλύτερη αλυκή του κόσμου, όπου μετά από τρεις ημέρες παραμονής, λόγω της αντανάκλασης του φωτός στο λευκό του αλατιού, κινδύνευσα να τυφλωθώ. Ξύπνησα το βράδυ με έντονα δάκρυα, πόνους και με πρησμένα μάτια, σε σημείο να μην μπορώ να δω τίποτα. Τελικά με πήγαν σε ένα νοσοκομείο της περιοχής, όπου έγινα καλά.
Η συνέχεια ποια θα είναι;
Τώρα πάω στην Αφρική για μια διαδρομή 12.000 χλμ. που υπολογίζω ότι θα χρειαστώ ένα χρόνο. Ξεκινάω από Αίγυπτο, θα κατέβω Σουδάν, Αιθιοπία, Τανζανία, Μαλάουι και θα φτάσω στη Νότια Αφρική. Μόλις τελειώσω από Αφρική, πρώτα ο Θεός, το πλάνο μου είναι να πάω στην Κίνα και από εκεί να ανέβω και να διασχίσω όλη τη Ρωσία, για να ξαναμπώ στην Ευρώπη.
Το ποδήλατό μου είναι πολύ ξεχωριστό. Είναι αναδιπλούμενο και ηλεκτρικά υποβοηθούμενο και αν τελειώσω αυτό το ταξίδι, θα είναι πρώτη φορά που γίνεται ο γύρος του κόσμου με αυτό το είδος ποδηλάτου. Το θεωρώ πολύ σημαντικό, γιατί η ηλεκτρική μετακίνηση τα επόμενα χρόνια θα είναι η πρώτη προτεραιότητα σε όλο τον κόσμο.
Και μετά από ένα τέτοιο ταξίδι, τι μπορεί να μείνει σε έναν άνθρωπο για να κάνει;
Θέλω να επιστρέψω για να τελειώσω τις σπουδές μου στο Παιδαγωγικό του Πανεπιστημίου Πατρών και μετά ονειρεύομαι να χτίσω ένα σπίτι στο Παναχαϊκό, τελείως οικολογικό, χωρίς ηλεκτρική ενέργεια και να ζήσω κοντά στη φύση, να είμαι αυτάρκης με όσα θα μου παρέχει ο κήπος μου και τα ζώα μου. Σε αυτό το ταξίδι απέκτησα μια φοβερή συνειδητοποίηση της θέσης μας στη φύση.
Θέλεις να στείλεις κάποιο μήνυμα με αυτό το εγχείρημα;
Θέλω να πω στους νέους, να κυνηγούν τα όνειρά τους. Όταν άρχισα να σχεδιάζω αυτό το ταξίδι, μου έλεγαν ότι είμαι τρελός που θέλω να κάνω με ποδήλατο 40.000 χλμ. Όμως τώρα θέλω να στείλω το μήνυμα, ότι με θέληση, επιμονή, προσπάθεια και οργάνωση, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Η δύναμη του νου να σχεδιάζει και να εκτελεί αυτό που θέλει, είναι απίστευτη.
Θα ήθελα ακόμα μέσα από αυτή τη συνέντευξη, να ευχαριστήσω όλους όσοι με υποστηρίζουν σε αυτή την προσπάθεια και ιδιαίτερα τους χορηγούς μου: Τον Σίμο Ευφραιμιάδη και τη Μoustakas Bikes για το στήσιμο του ποδηλάτου και τη δημιουργία ειδικών εξαρτημάτων, την AlpamayoPro για την παροχή των ειδών camping, την Loukas Bikes για τα ποδηλατικά ρούχα Endura, την DZR shoes για τα παπούτσια, την add-e για το ηλεκτρικό κιτ, και την Oμάδα Τέχνης Πάροδος για την οικονομική ενίσχυση.

-------------------

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ
Ο Άγγελος αναχώρησε από την Αθήνα στις 26/10/15 και από εκεί πήγε στην Αλβανία, πέρασε στο Μαυροβούνιο, τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, την Κροατία, τη Σλοβενία, την Ιταλία, την Ελβετία και έφτασε στη Γαλλία. Από το Παρίσι πέταξε με αεροπλάνο για τη Βόρεια Αμερική, όπου έκανε την διαδρομή της Ατλαντικής Ακτής, από Βοστόνη, Ν. Υόρκη, Ουάσιγκτον, Ν. Φιλαδέλφεια, Βαλτιμόρη, μέχρι το Μαϊάμι. Από εκεί πέταξε πάλι για την Μπογκοτά της Κολομβίας και συνέχισε για τον Ισημερινό, το Περού, τη Βολιβία, τη Χιλή και κατέληξε στην Αργεντινή.
Τον Αύγουστο επέστρεψε στην Ελλάδα για να δει στο μεταξύ τα δίδυμα παιδιά που είχε αποκτήσει η οικογένεια του αδελφού του και στις 30 Αυγούστου πέταξε πάλι για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου βρισκόταν μέχρι πριν από λίγες ημέρες, προετοιμαζόμενος να ξεκινήσει τη διαδρομή της Αφρικανικής ηπείρου μέχρι το Κέιπ Τάουν.


ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ
Πριν κλείσει το 2016 ο Άγγελος είχε το χειρότερο βράδυ της ζωής του, όπως λέει στη σελίδα του στο facebook. Μετά από μια κουραστική μέρα, κατασκήνωσε πλησίον ενός ποταμού κάπου στο Περού. Μπήγε για μπάνιο, αλλά βγαίνοντας, ένιωσε κάτι σαν τσίμπημα/δάγκωμα στην εσωτερική πλευρά του ποδιού του χαμηλά. «Δεν πόνεσα, αλλά με ανησύχησε ότι έγινε αιμάτωμα πολύ γρήγορα και το γεγονός επίσης ότι δεν είδα τι ήταν αυτό το οποίο το προκάλεσε. Φίδι; σκέφτηκα.. Ήμουν λίγο νευρικός και περίμενα να δω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση...».
Στο ποτάμι, συνάντησε έναν χωρικό που μάζευε καλάμια, και όταν του είπε ότι είχε κατασκηνώσει, γούρλωσε τα μάτια σα να πρόκειται για στοιχειωμένο μέρος. «Ψιλοκοκκάλωσε και με ρώτησε ξανά και ξανά. Του λέω «έτσι κάνω, ταξιδεύω με το ποδήλατο..» μου λέει «δεν φοβάσαι;» του λέω «τι;».. μου λέει «τα φίδια....», «άντε πάλι» λέω από μέσα μου, χωρίς να τον αμφισβητώ, βέβαια. Απλά σε κάθε μα κάθε μέρος στη Λατινική Αμερική μου λένε για φίδια κ.λπ. Τους φαίνεται παρδαλό, αλλόκοτο να κατασκηνώνει κάποιος στη φύση. Οι απλοί άνθρωποι, έχουν μια αίσθηση φόβου, σεβασμού - δέους, καλύτερα.. Τους φαίνεται τρέλα να κατασκηνώνει κάποιος έξω από το σπίτι. Προετοίμασα το φαγητό μου, έφαγα και κοιμήθηκα κατά τις 19:30.
Κατά τις 23:00 ξυπνάω με ασύλληπτο πονοκέφαλο και στομάχι ανάκατο. «Εμετός» σκέφτομαι και προσπαθώ να το αποτρέψω με τον νου, αλλά είναι αδύνατο… Παίρνω κάτι για τον πονοκέφαλο και για το στομάχι, γυρνάω μπρούμυτα και λέω στον εαυτό μου «όλα κομπλέ, εσύ ελέγχεις το μυαλό, εσύ το σώμα. Ρύθμισε το στον νου και όλα θα φτιάξουν.
Εντός δευτερολέπτων είμαι εκτός σκηνής και εκτός τόπου και χρόνου από τη ζαλάδα - παίρνω τάμπλετ, τη ζακέτα μου την κίτρινη και τη μικρή τσαντούλα που έχω διαβατήριο, λεφτά, κ.λπ. και ανηφορίζω με σχετική ταχύτητα. Είμαι στην άκρη του δρόμου και κάνω σήμα με το χέρι... αλλά τίποτα. Ακούω κάτι μεγάλο να έρχεται, πάω στη μέση της λωρίδας, είμαι με το μποξεράκι και κουνάω τα χέρια μου με την κίτρινη ζακέτα στα χέρια φωνάζοντας «αγιούδαααα» (βοήθεια!)... Κόβουνε απότομα ταχύτητα και... με προσπερνάνε! Έχω απελπιστεί και εν τω μεταξύ με έχει πιάσει και η κοιλιά μου... Μετά από 40 λεπτά χωρίς αποτέλεσμα κατεβαίνω κάτω να αφήσω το στομάχι να εκφραστεί ελεύθερα...
Πήρε τον χρόνο του και έχει πάει περίπου 01:00 και ο πονοκέφαλος έχει αρχίσει να υποχωρεί και τα χέρια μου είναι καλύτερα... Είμαι εξαντλημένος, αλλά αισθάνομαι ξεκάθαρα ότι βελτιώνεται η κατάσταση. Τι ανακούφιση… Τελικά ήταν τα καταραμένα τα λαχανικά!???! Μπήκα στη σκηνούλα μου, ευχαρίστησα τον Θεό, κοιμήθηκα, ξύπνησα, έκανα 55 χλμ. χαλαρά την επομένη.
Ηθικό δίδαγμα: Τα φίδια είναι επικίνδυνα - να πλένετε πάντα τα λαχανικά σας».



Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΥΚΗ
«Ήταν πολύ πρωτόγνωρα στην αλυκή και έφυγα πραγματικά ενθουσιασμένος. Την τελευταία μέρα που έκανα περίπου 60 χλμ. μέσα στη αλυκή, ήθελα να απολαύσω το τοπίο όσο πιο πολύ μπορούσα και γι΄ αυτό έκανα το λάθος να μη φορέσω τα γυαλιά ηλίου μου. Το βράδυ κατασκήνωσα εκτός αλυκής και περίπου στις 23:00 ξυπνάω με έναν πόνο βαθειά στα μάτια και είχα μεγάλη δυσκολία να τα κρατήσω ανοικτά. Δάκρυζα ασταμάτητα όλο το βράδυ, ενώ όσο μπορούσα να δω ήταν πάρα πολύ θολά (σα να είσαι 20 ώρες σε πισίνα). Σηκώθηκα πριν βγει ο ήλιος και μάζεψα όπως μπορούσα. Βγήκα στον δρόμο και περίμενα κάποιο αμάξι να με πάει σε νοσοκομείο. Το φως των 7μιση το πρωί μου φάνταζε υπερβολικά δυνατό. Περίμενα 2 ώρες περίπου καθισμένος κάτω και ήρθε ένα αυτοκίνητο του Δήμου ενός χωριού εκεί κοντά που το λένε «Κόλτσα "Κ"». Με πήγε μέχρι το κέντρο υγείας και ''είδα'' μία γιατρό που μου έγραψε σταγόνες για τα μάτια και αντιφλεγμονώδη χάπια. Μου λέει πήγαινε στο ταμείο και στο ταμείο μου λένε 14 μπολιβιάνος. Τους εξηγούσα ότι δεν έχω χρήματα. Αύριο, που θα μπω Χιλή θα σηκώσω, τους έλεγα. ΑΤΜ δεν έχει κοντά; Έχει, σε 230 χλμ., μου λένε. Ευτυχώς, με σώσανε κάτι δολάρια που τα είχα για περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Μου δώσαν και τα ρέστα σε μπολιβιάνος και έμεινα και ένα βράδυ σε ένα δωμάτιο στο χωριό, μετά τη μέρα που πέρασα στο κέντρο υγείας».

Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ
Χριστούγεννα 2016 με μια πολύ όμορφη οικογένεια..! Τι ευλογία... Μπαίνεις σε μια πόλη που δεν ξέρεις κανέναν -συναντάς ένα απίστευτα βοηθητικό ποδηλάτη- ζεις στη Λίμα και περνάς τις γιορτές με μια τόσο φιλόξενη οικογένεια!


ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ
«Μια βραδιά στην Μπογκοτά της Κολομβίας την πρώτη εβδομάδα της παρουσίας μου στη Λατινική Αμερική, τα άλλαξε όλα. Το πλάνο μου έλεγε 4 μήνες και 3-5 χιλιάδες χιλιόμετρα, μα εκείνος ο χώρος και ο χορός και η γιορτή στους ήχους της Κούμπια Κολομπιάνα, και τα πρόσωπα που με πλαισίωναν που μόλις τα είχα γνωρίσει... θυμάμαι να σκέφτομαι… «αν γιορτάζουνέτσι εδώ, εγώ δε φεύγω!». Και όντως, είπα να αλλάξω τον ρυθμό με τον οποίο ταξιδεύω και να το ζήσω όπως μου βγαίνει, χωρίς πίεση. Κι ας τελειώσουν τα λεφτά, και ας γυρίσω στην Ελλάδα όποτε είναι να γυρίσω.
17 μήνες, 6 χώρες και 11.850 χιλιάδες χιλιόμετρα μετά, αναχωρώ και προσπαθώ να ξεδιπλώσω το κουβάρι των συναισθημάτων και να βγάλω άκρη με τα τόσα ν(ο)ήματα που συνδέονται με καταστάσεις, με χώρες, με φιλίες».




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:25]  Σύμφωνο συμβίωσης υπέγραψε ο Γ....
[χθες 22:11]  ΝΔ:Φαιδρή η εικόνα Τσίπρα με...
[χθες 13:58]  Πάτρα: Επιτυχημένη η εκδήλωση του...
[χθες 08:46]  Προφυλακίστηκε ο Σώρρας
[χθες 14:57]  Άραξος:Αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα...
[χθες 14:40]  Άραξος:Στο αεροδρόμιο ο...
[χθες 09:43]  6ο Αναπτυξιακό Συνέδριο της "Π":...
[χθες 08:30]  Πάτρα: Στο πλευρό των διαβητικών η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:07:08]