ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ανδρέας Καράβολας: Πυξίδα

Ανδρέας Καράβολας: Πυξίδα '87 για το 2020



Ολα άρχισαν όταν... Αλήθεια, πότε άρχισαν; Κατά μία εκδοχή, από ένα δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας. Κατά μια δεύτερη, προγενέστερη, είκοσι χρόνια νωρίτερα. Κατά τρίτη εκδοχή, από τις ημέρες Τρίτση. Αλλά ο μίτος εν τέλει μας πηγαίνει πιο πίσω: Στις ημέρες κατά τις οποίες ο νεαρός φοιτητής Ανδρέας Καράβολας, σπουδάζοντας ως πολιτικός μηχανικός στην Ιταλία, παρακολουθεί μαθήματα Λειτουργίας Πόλεων. Τότε πρέπει να ήταν που ερωτεύθηκε δια βίου ζητήματα πολεοδομίας, με τα οποία ασχολήθηκε ως δήμαρχος με φανατισμό. Και ασχολείται ακόμα, βετεράνος μεν, αλλά απόμαχος διόλου. Είναι άλλωστε γνωστό ότι παρακολουθεί και καταγράφει τα πάντα. Αυτό συνέβη και πριν μερικές ημέρες. Διάβασε στον κεντρικό τύπο ότι η κυβέρνηση μελετάει ένα σύστημα μεταφοράς συντελεστών δόμησης το οποίο θα αποτελέσει δέλεαρ για άντληση επενδύσεων σε περιοχές με αναπτυξιακό ενδιαφέρον. Και αμέσως ενεργοποιήθηκε.
Θα μεσολαβήσει ένας ελληνικός καφές και αρκετή συζήτηση, δια ζώσης και τηλεφωνικά. Στο περιθώριό της θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε ιστορίες του 1987, της περιόδου που σφράγισε τη νεότερη πολεοδομική- οικιστική ταυτότητα της Πάτρας, με πρωταγωνιστές τον ίδιον, τον Αντώνη Τρίτση, τον Νίκο Αντωνόπουλο, την δημοτική του αρχή και τους συνεργάτες τους στον Δήμο.
Θα σηκώσει τα χέρια τουλάχιστον τρεις φορές με τον χαρακτηριστικό τρόπο που έχει όταν θέλει να κάνει μια επισήμανση: «Δεν θέλω να νομιστεί πως κάνω οποιαδήποτε κριτική σε κανέναν». Δεν χρειαζόταν να το πει: Είναι γνωστό ότι μετά την έξοδό του από το Δημαρχείο απείχε απολύτως από πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν επηρεασμός στην τοπική αυτοδιοικητική ζωή. Το διάβημά του έχει αποκλειστικά χαρακτήρα κατάθεσης ιδεών και προτάσεων που είναι απόσταγμα εμπειρίας. Και καημού περί τα πολεοδομικά, θα προσέθετε όποιος τον ξέρει.
Πάμε τώρα στο ψητό.
Ο Ανδρέας Καράβολας θεωρεί ότι η πόλη πρέπει να ασχοληθεί έγκαιρα με την παραγωγική ανασυγκρότηση της νότιας περιοχής, περί τη νέα λιμενική ζώνη, προκειμένου να προετοιμαστεί ενόψει επενδυτικών εξελίξεων που θα επιταχυνθούν με το νέο ΕΣΠΑ περιόδου 2021-27. Μιλάμε για τις εκτάσεις που περικλείουν τα παλιά βιομηχανικά- παραγωγικά συγκροτήματα που χαρακτήριζαν την όψη και την οικονομική- κοινωνική ζωή της πόλης επί δεκαετίες. Υπολογίζει ότι μιλάμε για ένα εμβαδόν της τάξης των 800 στρεμμάτων. Ο ίδιος, αποχωρώντας από τη δημαρχία το 2005, είχε αφήσει ένα αναθεωρημένο γενικό πολεοδομικό σχέδιο- εγκρίθηκε μετά από μια πενταετία- που έδινε συγκεκριμένο προσανατολισμό. Του θυμίσαμε μια συνέντευξή του παραμονές των εκλογών του 2002, όπου ανέπτυσσε την οραματική άποψη ότι η πόλη πρέπει να αναζητήσει προοπτική ανάκτησης της ακμής της στη νότια έξοδό της.
Αυτό σημαίνει ότι, καθώς στη συγκεκριμένη περιοχή θα αναπτυχθεί ένα επιχειρησιακό κέντρο, έχουμε ζωτικό συμφέρον να προχωρήσουμε σε πολεοδόμηση και πράξεις εφαρμογής, θεσπίζοντας όρους και συντελεστές δόμησης που θα κατοχυρώσουν ελεύθερους χώρους, κοινόχρηστους και κοινωφελείς. Παράλληλα η πόλη μπορεί να διεκδικήσει δικαιώματα στα διατηρητέα κελύφη των παλιών βιομηχανιών και να τα αξιοποιήσει κατάλληλα.
Με την εμπειρία και τη γνώση του κάνει την εκτίμηση ότι αυτός ο σχεδιασμός δεν θα στοιχίσει παραπάνω από 800.000 ευρώ αλλά θα αποφέρει πολλαπλάσια ωφέλη για την πόλη.
Ενόψει του νομοθετήματος, παράλληλα, που προωθείται- ίσως και μέσα στον Ιούνιο- εκτιμά ότι η Πάτρα πρέπει να να προσδιορίσει περιοχές υποδοχής συντελεστή δόμησης. Μας παραπέμπει σε σχετική μελέτη που είχε κάνει ως συνεργάτης του δήμου η αρχιτέκτων- πολεοδόμος Χαρά Παπαδάτου-Γιαννοπούλου, η οποία θα μπορούσε να επικαιροποιηθεί.
Σε ενδιάμεση επικοινωνία μας με την τελευταία, επιβεβαιώνει ότι υπάρχει η μελέτη αυτή και ότι ευχαρίστως τη θέτει υπόψη του Δήμου Πατρέων, εφόσον ενδιαφερθεί. Η ίδια έχει καταθέσει τις παρατηρήσεις και τις εμπειρίες της στο ογκώδες βιβλίο της «Πατρώ», που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα.
ΤΟ ΤΡΕΝΟ
Η συζήτηση με τον Ανδρέα Καράβολα δεν θα κλείσει εκεί. Θα μιλήσουμε και για τον νέο σιδηρόδρομο. Εχει έναν προβληματισμό να καταθέσει: Η συζήτηση εξαντλείται στο ερώτημα της υπογειοποίησης βόρεια και κεντρικά της Πάτρας. Από το κέντρο και μετά, διερωτάται, πώς θα χαραχθεί η γραμμή; Μας παραπέμπει στη σημερινή πραγματικότητα. Από την Παπαφλέσσα και προς νότο πρέπει να προχωρήσει κανείς σε βάθος ενός χιλιομέτρου στη Μαιζώνος για να βρει διέξοδο προς Ακτή Δυμαίων. Αυτό θα γίνει και αύριο;
Τι λέει η πόλη; Ο ίδιος ο Α. Καράβολας είναι εμφανές ότι ευνοεί ένα παραλιακό πέρασμα του τρένου, προς το νέο λιμάνι, και μια νέα προοπτική για τις απελευθερωμένες νότιες συνοικίες, εφόσον αυτές ενορχηστρωθούν πολεοδομικά με το επιχειρησιακό κέντρο που θα αναπτυχθεί βαθμιαία, με επίκεντρο το νέο λιμάνι, και με άμεση σύνδεση με τους περιφερειακούς οδικούς άξονες. Προοπτική δεκαετίας, κατά τους υπολογισμούς του. Δικαίωση του οράματός του.
Τελειώνουμε τον καφέ, διαβάζοντας Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο τέως δήμαρχος έχει σαν ευαγγέλιο το τελευταίο βιβλίο του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Μας διαβάζει απόσπασμα από ένα κεφάλαιο που το έχει υπογραμμίσει: Αφορά τα νομικά προβλήματα των επενδύσεων. Το σοβαρότερο είναι το έλλειμμα οργανωμένης πολεοδόμησης σε μια περιοχή. Τι λέει η πόλη;

συζήτηση με τον Ανδρέα Καράβολα μπορεί να εστίασε στις συστάσεις του για το αύριο, αλλα δεν ξεκίνησε από εκεί. Ζεστάναμε μηχανές ανατρέχοντας στην περίοδο όπου ο Αντώνης Τρίτσης («ήταν κορυφαίος, πολύ τον λάτρεψα») δίνει το σύνθημα για μια εθνική πολεοδομική ανασυγκρότηση, έτος 1986. Ο Ανδρέας Καράβολας εκλέγεται δήμαρχος την ίδια χρονιά, και αναλαμβάνει το 1987. Στην Πάτρα ισχύει συντελεστής δόμησης 3,6 και τότε λαμβάνονται οι αποφάσεις που προκάλεσαν τοπικό σεισμό. Αν και τεχνοκράτης ο ίδιος, δεν διεκδικεί να του πιστωθεί η αποφασιστική εκείνη στροφή. «Δεν ήταν καμία παντογνωσία δική μου» λέει χαμογελώντας. «Ηταν μια συλλογική απόφαση» λέει και μνημονεύει ιδιαιτέρως τον ρόλο του τότε αντιδημάρχου Νίκου Αντωνόπουλου. «Οι επιτροπές ζητούσαν συντελεστή 3,2. Ο Αντωνόπουλος τον κατέβαζε στο 2. Λέγε Νίκο 2, εσύ του έλεγα εγώ, για να πάμε στο 2,4».
Με την απόφαση εκείνη που είχε χτυπήσει τα συμφέροντα των ιδιοκτητών και του κατασκευαστικού κλάδου καίρια, εξέλιπε το κίνητρο της αντιπαροχής, και επακολούθησε οικιστική αποκέντρωση για την Πάτρα, με αποτέλεσμα μια ριζοσπαστική ανακατανομή της αξίας της γης.
Η συντεχνία των μηχανικών, βέβαια, εναντιώθηκε θυελλωδώς, αλλά τους αντιμετώπισε ως δήμαρχος και όχι ως συνάδελφο. «Εγώ το είχα κλείσει πλέον το γραφείο» λέει.
Η περίοδος εκείνη ήταν δημιουργική, κοσμογονική σχεδόν στο επίπεδο των υποδομών και των χρήσεων γης. Σχεδιάστηκε πολιτική για την υδροδότηση, τα απορρίμματα, την αποχέτευση. Τους ελεύθερους χώρους. «Είχα πάθος με τις απαλλοτριώσεις» λέει εμφατικά. Παρακολουθεί την απώλεια δεσμευμένων εκτάσεων αλλά παρατηρεί ότι οι αποχαρακτηρισμοί αφορούν κυρίως ακίνητα δεσμευμένα με το προ του '83 σύστημα που ήταν ατελές. Χάρη στις απαλλοτριώσεις εκείνες, η πόλη κέρδισε το «Τόφαλος», το Αθλητικό σχολείο, το γυμναστήριο και το κυρίως συγκρότημα Λαδόπουλου.







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[15:05]  8th Regional Growth Conference: Ανοίγει...
[14:38]  ΟΛΠΑ: Επεσαν υπογραφές με ΔΕΠΑ και...
[14:35]  Κλειτορία: Αίσιο τέλος στην μεγάλη...
[14:25]  8th Regional Growth Conference: Η νέα...
[14:04]  Πάτρα: Φτάνουν 1.500 τουρίστες στο...
[12:01]  Συνελήφθη ο εμπρηστής του Μεσολογγίου....
[11:56]  My market: Προσαρμοστικότητα και...
[11:52]  Δυτική Ελλάδα: Ψηφίζουν οι πυροσβέστες...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:23:53]