ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μην είσαι μοδέρνος στο ντύσιμο, να είσαι μοδέρνος στο γήπεδο

Μην είσαι μοδέρνος στο ντύσιμο, να είσαι μοδέρνος στο γήπεδο



του ΚΩΣΤΑ ΣΤΑΜΠΟΛΙΤΗ
Συμπληρώνονται, σήμερα, έξι χρόνια από τότε (23.10.2014) που «έφυγε» από τη ζωή ο Σπύρος Βουλγαράκης. Μία από τις σπουδαιότερες μορφές της ποδοσφαιρικής Παναχαϊκής οικογένειας, το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Κατά τη γνώμη πολλών, από άποψη διάρκειας προσφοράς αλλά και συνολικής προσφοράς, ίσως η σπουδαιότερη.
Αρκετά γνωστός στους παλαιότερους, αλλά και οι νεότεροι έχουν ακούσει αρκετά γι' αυτήν την πολύ σημαντική προσωπικότητα. Αναγνωρίζοντας - όπως όλοι - την μακρόχρονη (για σχεδόν μισό αιώνα) και ανεκτίμητη προσφορά του στην ποδοσφαιρική Παναχαϊκή οικογένεια προσπάθησα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα γι' αυτόν, αναφέροντας και κάποια στοιχεία της προσωπικότητας του, που - ίσως - δεν είναι πολύ γνωστά στο ευρύ κοινό (κυρίως, στους νεότερους). Πρέπει να αναφέρω, ότι δεν υπήρχε κάποια στενή σχέση μαζί του, απλά τον γνώριζα από την - για πολλά χρόνια - καθημερινότητα του γηπέδου της Αγυιάς (γιατί εκεί μεγάλωσα και έζησα για αρκετά χρόνια), αλλά και από ένα πολύ μικρό πέρασμά μου από την εφηβική ομάδα της Παναχαϊκής, μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Ο Σπύρος Βουλγαράκης γεννήθηκε στην Πάτρα το έτος 1930. Επαιξε ποδόσφαιρο στην Παναχαϊκή τη δεκαετία του 1950. Σύμφωνα με πληροφορίες από μεγαλύτερους, έπαιζε, κυρίως, ως μέσος αλλά και αμυντικός, στην αριστερή πτέρυγα της ομάδας. Ομως, είχε τουλάχιστον δύο πολύ σοβαρούς τραυματισμούς, που, λόγω των μεγάλων και ανυπέρβλητων δυσκολιών εκείνης της εποχής για την ικανοποιητική αποκατάστασή τους, δεν του επέτρεψαν να παίξει το ποδόσφαιρο που ήθελε και μπορούσε. Ετσι, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει νωρίτερα την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Ομως, η αγάπη του για το ποδόσφαιρο και την Παναχαϊκή ήταν βέβαιο ότι δεν θα τον κρατούσαν μακριά από την Παναχαϊκή. Σε μια εποχή, που η προπόνηση στο ελληνικό ποδόσφαιρο (και ειδικά στις μικρές ηλικίες) δεν είχε οργανωθεί (μιλάμε για τα τέλη της δεκαετίας του 1950 - αρχές δεκαετίας του 1960), είχε την βεβαιότητα, ότι αυτό που χρειάζεται είναι να ασχοληθεί κανείς, οργανωμένα και σοβαρά, με τις μικρές ηλικίες, στις οποίες τα παιδιά πρέπει - από τα πρώτα βήματα - να μάθουν το σωστό ποδόσφαιρο. Ετσι, χωρίς να είναι επαγγελματίας προπονητής (εργαζόταν στο τεχνικό τομέα στην Πειραϊκή - Πατραϊκή και συνέχισε να εργάζεται εκεί μέχρι την συνταξιοδότησή του - σύμφωνα με πληροφορίες είχε τελειώσει την Τριάντειο Σχολή), στις αρχές της δεκαετίας του 1960, τις ώρες μετά την εργασία του, προσπάθησε να δημιουργήσει - στην περιοχή του Σταδίου της Παναχαϊκής - μια ένωση νεαρών παιδιών, με στόχο να μάθουν σωστά (από κάθε άποψη) το ποδόσφαιρο και να ΄΄ξεπεταχθούν΄΄ ταλέντα για την ομάδα της Παναχαϊκής. Η συνέχεια αυτής της προσπάθειας (πάντα, με την ίδια φιλοσοφία) ήταν να αναλάβει λίγο αργότερα - ως προπονητής - την νεοσύστατη τότε ερασιτεχνική ομάδα της Αγυιάς, τον Πανιώνιο Πατρών (στην εξέλιξή του, σήμερα, έχουμε τον Πανιώνιο - Αχιλλέα Αγυιάς), με την προοπτική η καινούργια αυτή ομάδα (αποτελούμενη από νεαρά παιδιά - κυρίως - της περιοχής γύρω από το στάδιο της Παναχαϊκής, της Τερψιθέας και της έξω Αγυιάς) να λειτουργεί ως θυγατρική ομάδα της Παναχαϊκής, με τον ίδιο πιο πάνω σκοπό και έδρα το γήπεδο της Παναχαϊκής. Ολα αυτά, στην πολύ δύσκολη εποχή των αρχών της δεκαετίας του 1960.
Επειδή ο Σπύρος Βουλγαράκης είχε μεγάλη αγάπη γι' αυτό που έκανε (βάζοντας, πάντα, ψηλούς στόχους), ταυτόχρονα δε ήταν πολύ εργατικός, πειθαρχημένος, σοβαρός, επίμονος, υπομονετικός, απαιτητικός αλλά και αυστηρός (όλα αυτά πρώτα σε σχέση με τον εαυτό του και μετά σε σχέση με τους άλλους), δεν άργησαν να φανούν τα σπουδαία αποτελέσματα της δουλειάς του. Ετσι, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, μέσα από την μοναχική του προσπάθεια, αρκετά νεαρά παιδιά από τον Πανιώνιο Πατρών (Αγυιάς) πήραν μεταγραφή για την Παναχαϊκή. Να αναφερθούμε σε ονόματα: Κώστας Δαβουρλής, Ανδρέας Μιχαλόπουλος, Γιώργος Μπρούμας, Τσιτσάρας, Πετρής, Θανάσης Λαχανιώτης, Λάκης Παππάς, Χρήστος Νικολάου, Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος, Κυριάκος Ανδρούτσος, Γιοχαλής κ.α. Στην συνέχεια (περίπου το 1968), ασχολήθηκε με την εφηβική και παιδική ομάδα της Παναχαϊκής, ξεκινώντας μια προσπάθεια να οργανώσει σοβαρά τα τμήματα υποδομών στην Παναχαϊκή.
Αλλωστε, το πρόσφατο - τότε - πετυχημένο πέρασμά του από τον Πανιώνιο Πατρών, ήταν η εγγύηση για την βέβαιη επιτυχία του στο καινούργιο έργο που ανέλαβε (επαναλαμβάνω, όχι ως επαγγελματίας προπονητής - συνέχιζε να εργάζεται στην Πειραϊκή - Πατραϊκή μέχρι και την συνταξιοδότησή του - αλλά απασχολούμενος τις ελεύθερες - απογευματινές - ώρες του, όμως καθημερινά). Και πάλι τα αποτελέσματα της δουλειάς του ήταν άμεσα και εντυπωσιακά, αφού, από τότε, συνεχίσθηκε - για μια περίπου 20ετία - μια μόνιμη παραγωγή ταλέντων που - μετά τα 18 τους - στελέχωσαν (άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο) την επαγγελματική ομάδα της Παναχαϊκής.
Να αναφερθούμε και πάλι σε κάποια ονόματα : Σπύρος Καπελιώτης, Νίκος Παπαλάμπρου, Γιώργος Ιωακειμίδης, Γρηγόρης Πλιάτσικας, Γιώργος Δρουγούτης, Ανρέας Σπυρόπουλος, Νίκος Παπαγιαννόπουλος, Θόδωρος Μουγκογιάννης, Άρης Νικολόπουλος, Γιάννης Ψαρράς, Μπάμπης Σπανοσωτηρόπουλος, Ανδρέας Αλεβιζόπουλος, Σάκης Ξένος, Τάκης Κυριακόπουλος, Σπύρος Ζανδραβέλης, Κώστας Αραβανής, Ανδρέας Φιλιππόπουλος, Κώστας Τσαμπάς, Θόδωρος Πατρώνης, Χρήστος Βασιλόπουλος, Πάρις Γεωργακόπουλος, Ανδρέας Γιώτης, Χρήστος Καραπίτσος, Ανδρέας Ανδρούτσος, Νίκος και Ανδρέας Ζαφειρόπουλοι κ.α. Να ζητήσω, εκ των προτέρων, συγγνώμη, διότι όλο και κάποιοι θα μου διαφεύγουν, αυτή τη στιγμή.
Ας θυμηθούμε, στην συνέχεια, ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της προπονητικής αλλά και γενικότερης προσωπικότητας του Σπύρου Βουλγαράκη.
- Ηταν εργασιομανής και συγκεντρωτικός. Σχεδόν καθημερινά, μετά την εργασία του στην Πειραϊκή - Πατραϊκή, ήταν στο γήπεδο για την προπόνηση. Ελάχιστες ήταν οι ημέρες τον χρόνο, που δεν ήταν στο γήπεδο (μιλάμε για τις μεγάλες - και όχι όλες - τις αργίες). Εννοείται, ότι, κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής του άδειας από την εργασία του, ήταν στο γήπεδο και προπονούσε καθημερινά τα τμήματα υποδομών (ως προπονητής, δεν είχε ποτέ άδεια ...!!!).
-Είχε πλήρως τον έλεγχο και την εξουσία, όλων των θεμάτων που αφορούσαν τα θέματα των υποδομών (εφηβική ομάδα, ΄΄τσικό΄΄) και όχι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι (φρόντιζε για τα δελτία, για τον ιματισμό, για τα ταξίδια κ.λπ., κ.λπ.). Ολα - στο συντριπτικά μεγαλύτερο βαθμό - περνούσαν από το μυαλό του, τα χέρια του και την ευθύνη του. Καθημερινά, κατέληγε να επιστρέφει στο σπίτι του, το βράδυ.
- Στον χώρο των αποδυτηρίων ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Ο κάθε ποδοσφαιριστής είχε την θέση του, χωρίς συζητήσεις ή καλαμπούρια ή πειράγματα, αφού όλοι άκουγαν με προσοχή αυτά που ο ίδιος έλεγε (για την προπόνηση, για την πορεία της επαγγελματικής ομάδας, για την εξωγηπεδική ζωή των ποδοσφαιριστών, για την δουλειά του, το σχολείο, για γενικότερα θέματα της ζωής κ.λπ.). Για να μιλήσεις, έπρεπε να ζητήσεις τον λόγο ή να σου τον απευθύνει ό ίδιος. Τα αποδυτήρια δεν ήταν καφενείο, ούτε παιδική χαρά, δεν υπήρχαν πειράγματα, αντίθετα ήταν αυτό που λέμε ΄΄εκκλησία΄΄. Πολλές φορές, ζητούσε να μάθει για την εργασία των παιδιών ή τις επιδόσεις στο σχολείο τους, θέματα στα οποία έπαιρνε θέση με ενδιαφέρον, με συμβουλές κ.λπ. Αρκετές φορές (αναφερόμενος, όχι μόνο σε αγωνιστικά θέματα αλλά και σε γενικά θέματα της ζωής) έλεγε ΄΄ .... αν δεν προσέξετε εσείς τον εαυτό σας, πως περιμένετε να σας προσέξουν οι άλλοι ....;;;΄΄ , Επίσης, έλεγε ΄΄..αν δεν είσαι σωστός στην ζωή σου, πως θα είσαι και θα διατηρείσαι σωστός και επαρκής στις μεγάλες θυσίες και υποχρεώσεις που απαιτεί το ποδόσφαιρο ......;;;΄΄ Αν αντιλαμβανόταν, ότι στα εξωγηπεδικά θέματα κάτι δεν πηγαίνει καλά, ασκούσε παρέμβαση και μάλιστα με τρόπο δραστικό. Απαιτούσε να είναι όλοι -μέσα αλλά και έξω από το γήπεδο - με προσεγμένη και ευπρεπή εμφάνιση (προσεγμένο κούρεμα και ντύσιμο) και γενικά με σοβαρή εξωγηπεδική συμπεριφορά, μη αποδεχόμενος εκτροπές ή επιπολαιότητες, τις οποίες καυτηρίαζε και - αν χρειαζόταν - τιμωρούσε. Είχε παντού ΄΄μάτια΄΄. Πολλές δε φορές, τόνιζε, χαρακτηριστικά ΄΄ ... μη νοιάζεσθε να είσθε μοδέρνοι στο ντύσιμο ... προσπαθήστε να καταφέρετε να είσθε μοδέρνοι στο γήπεδο … αυτό μετράει … αυτό θα σας βοηθήσει ...!!! ''.
Να υπενθυμίσω σε παλαιότερους ένα περιστατικό, που, μετά από κάποιον αγώνα της εφηβικής ομάδας, πήρε - κυριολεκτικά - από το αυτί ένα νεαρό (και πολύ καλό) ποδοσφαιριστή και (μετά το σχετικό χαστουκάκι που ΄΄έπεσε΄΄) τον πήγε στα αποδυτήρια των διαιτητών για να ζητήσει συγγνώμη από τους διαιτητές για κάτι που είχε πει στην διάρκεια του αγώνα .....
-Ηταν πιεστικός στην προπόνηση και ήθελε να μην χάνεται χρόνος και να καταβάλλεται η μέγιστη δυνατή προσπάθεια. Είχε την ικανότητα να σου δώσει το κίνητρο να βελτιωθείς και να κάνεις όνειρα. Ελεγε, χαρακτηριστικά ΄΄...προσπαθήστε ... βοηθήστε τον εαυτό σας και θα σας βλέπει όλη η Ελλάδα ... θα παίζετε μπροστά σε 40.000 άτομα ...!!!΄΄. Ηξερε να σε κάνει να αγαπήσεις αυτό που κάνεις.
- Ο ίδιος ποτέ δεν είδε την προπονητική, με την έννοια να πάρει μια ομάδα και να την ανεβάσει κατηγορίες κ.λπ. Ως προπονητής της εφηβικής ομάδας - στα παιχνίδια του εφηβικού πρωταθλήματος - ή οποιασδήποτε ομάδας υποδομών - στα πρωταθλήματα που συμμετείχαν - πάντα τόνιζε ΄΄... δεν με ενδιαφέρει να κερδίσουμε ... ας χάσουμε με 3-0 ... αρκεί να παίξουμε σωστό ποδόσφαιρο ... αυτό με ενδιαφέρει .... αν παίζουμε σωστά θα έρθουν και τα αποτελέσματα ... θα γίνουμε καλύτεροι ...!!!΄΄.
- Ηταν δίκαιος και έλεγε ωμά την αλήθεια. Κανείς δεν του αντιμιλούσε και όλα τα παιδιά τον αντιμετώπιζαν με την ίδια χαρακτηριστική συστολή (ακόμη και οι μεγαλύτεροι, ακόμη και το μεγαλύτερο ταλέντο). Δεν έκανε χατίρια και απαιτούσε από όλους - πρώτα από όλα - πειθαρχία και σεβασμό προς όλους και - ακολούθως - την μέγιστη προσπάθεια στην προπόνηση. Και, βεβαίως, σωστή εξωγηπεδική συμπεριφορά.
Στα αποδυτήρια, δεν υπήρχαν κλίκες και παρέες. Κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο. Ούτε καν μπορούσε κανείς να σκεφθεί κάτι τέτοιο. Ούτε, φυσικά, ήταν δυνατό να σκεφθεί κάποιος γονέας να ζητήσει κάποια χάρη για το παιδί του. Αδιανόητο. Ούτε στις προπονήσεις υπήρχε παρουσία γονέων (άλλες εποχές ....!!!). Οποιος άξιζε, θα έπαιζε. Δεν ήταν διπλωμάτης, δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν έκανε δημόσιες σχέσεις και αρκετές φορές στενοχωρούσε με τις αλήθειες που έλεγε. Ομως, αυτός ήταν ο χαρακτήρας του. Γι' αυτό ήταν μοναχικός και απρόσιτος. Ομως, όλοι αναγνώριζαν, ότι ήταν δίκαιος.
Οταν στην Παναχαϊκή έρχονταν νεαρά παιδιά από άλλες ομάδες, που είχαν τα προσόντα να βοηθήσουν, το αποδεχόταν και μιλούσε με καλά λόγια γι' αυτά. Ενδεικτικά και μόνο, να αναφέρω ορισμένους απ' αυτούς: Τον Βασίλη Γεωργόπουλο, το Νίκο Σταματόπουλο, τον Δημήτρη Νταλάκα, τον Βασίλη Χαρδαλιά, τον Αποστόλη Δρακόπουλο, τον Γιάννη Ζερδεβά, τον Δημήτρη Ιωάννου, τον Γιώργο Κυριακόπουλο, τον Γιώργο Μητσέα, τον Θόδωρο Ανδριόπουλο, τον Ανδρέα Ζήκο κ.ά.
- Οι συνθήκες της εργασίας του ήταν πολύ δύσκολες. Οι ομάδες υποδομών χρησιμοποιούσαν για προπόνηση το ξερό γηπεδάκι κάτω από την εκκλησία του Αγίου Αλεξίου - Κέντρο Οχημάτων Μηχανημάτων Δημοσίων Εργων (με κακό αγωνιστικό χώρο, χωρίς δίχτυα, χωρίς γραμμές, χωρίς περίφραξη στο μεγαλύτερο μέρος του, με μικρότερες του κανονικού διαστάσεις και χωρίς τις αναγκαίες εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση της χρήσης του), σπανιότατα δε χρησιμοποιούσαν το χορτάρι ου γηπέδου της Αγυιάς.
Οταν πωλήθηκε ο Κώστας Δαβουρλής στον Ολυμπιακό (η ακριβότερη, μέχρι τότε, μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή, που έφερε σημαντικά έσοδα στο ταμείο της ομάδας), ζήτησε να αγοραστεί ή να μισθωθεί μία έκταση για να μπορούν οι ομάδες υποδομών να προπονούνται, όπως πρέπει. Μάλιστα, ανέφερε, τότε, στην διοίκηση, ότι, αν υπήρχε μια τέτοια έκταση, σε 4 - 5 χρόνια, θα μπορούσαν να ΄΄βγουν΄΄ άλλοι 2 - 3 σαν τον Δαβουρλή ή τον Μιχαλόπουλο κ.λπ. Όμως, το αίτημα του αυτό δεν συγκίνησε τους αρμοδίους. Έτσι, οι ομάδες υποδομών δεν απέκτησαν ποτέ το δικό τους - επαρκή - χώρο. Αλλά και η επαγγελματική Παναχαϊκή δεν απέκτησε ποτέ δικό της βοηθητικό γήπεδο. Και, εδώ και δεκαετίες, βλέπουμε τις συνέπειες των παραλείψεων αυτών.
-Από τα χέρια του πέρασαν χιλιάδες πατρινά παιδιά, τα οποία έμαθαν ποδόσφαιρο αλλά και πολλά σημαντικά πράγματα για την ζωή. Όλοι τον θυμούνται με σεβασμό, αγάπη και νοσταλγία. Ακόμη και αν κάποιοι, κάποια στιγμή, στενοχωρήθηκαν από τις επιλογές του (δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά). Όλοι αναγνωρίζουν, ότι δεν λειτουργούσε μόνο σαν προπονητής, αλλά ως δικός τους άνθρωπος, που μόνο το καλό τους ήθελε. Αυτό δεν το αμφισβήτησε κανείς. Προσωπικά, θα ήθελα να αναφέρω, ότι από τον ίδιο άκουσα πράγματα, που δεν τα άκουσα ή τα διάβασα ούτε στο Πανεπιστήμιο.
- Θα μπορούσαν να γραφτούν και άλλα πολλά για τον Σπύρο Βουλγαράκη, όμως δεν προσφέρεται ο χώρος. Αλλά και ο χρόνος δεν είναι επαρκής. Απλώς, στο λίγο χρόνο που βρήκα, προσπάθησα, να δώσω (σε όσους δεν έτυχε να γνωρίζουν πολλά γι' αυτόν και κυρίως στους νεότερους) μια γενική εικόνα αυτής της δωρικής και επιβλητικής - μέγιστης- προσωπικότητας, που αποδείχθηκε πολύ σημαντική για την πορεία της ποδοσφαιρικής Παναχαϊκής, το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Δεν μπορώ να ξέρω, πως θα ήταν η Παναχαϊκή, αν δεν είχε βρεθεί στο δρόμο της ο Σπύρος Βουλγαράκης. Αυτό, όμως, που όλοι - όσοι τον γνωρίσαμε - γνωρίζουμε πολύ καλά, είναι, ότι είναι ένας από αυτούς (τους λίγους), που μπήκε στην ποδοσφαιρική οικογένεια της Παναχαϊκής (και έμεινε σ' αυτήν για πολλές δεκαετίες), ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ (αφιερώνοντας ολόκληρη τη ζωή του).
Ελπίζω, στο μέλλον να υπάρξει μια πιο αναλυτική αναφορά σ' αυτόν. Και, έστω και μετά θάνατο, να τιμηθεί, όπως πρέπει, η προσωπικότητά του και η μεγαλειώδης προσφορά του.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:53]  Με σκοτεινούς «οιωνούς» ξεκινά η...
[χθες 13:00]  Σε αναζήτηση μεθόδων δίκαιης...
[χθες 12:03]  Η διορατικότητα και η επιμέλεια...
[χθες 11:14]  Η απόφαση του ΣτΕ για τα εμβόλια...
[χθες 16:12]  Μια θαυμαστή διαφυγή
[χθες 11:56]  Μια ιστορία για τον "Απόλλωνα"
[χθες 10:10]  Μόνο τα όνειρα των νέων είναι...
[χθες 13:20]  Kοινωνία: μαζοποίηση ή προσωπική...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:41:03]