ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χαιρέτα μου …τον πλάτανο!

Χαιρέτα μου …τον πλάτανο!



Ξεκίνησε τη ζωή του σ' ένα παρτέρι στα Αραχωβίτικα… Κάποιο πουλί έφερε τον σπόρο; Ταξίδεψε μόνος του ο σπόρος, βοηθούμενος από την αεροδυναμική του κατασκευή; Πάντως δεν τον φύτεψε ανθρώπινο χέρι…
Εμφανίστηκε μια άνοιξη δύο ή τρία χρόνια πριν… και άνοιξε τα καταπράσινα φύλλα του στον ήλιο…
Δε φαινόταν να είναι ένα δειλό φυτό… ούτε υποταγμένο σε μια άχρωμη μοίρα… Ήταν ένα γενναίο φυτό, αποφασισμένο να ζήσει.
Την επόμενη άνοιξη άπλωσε τα κλαδιά του περισσότερο και γέμισε φύλλα. Τα παλιά είχαν πέσει παίρνοντας το χρώμα της σκουριάς…
Η εμφάνισή του ήταν εντυπωσιακή! Τόσο που όλοι το πρόσεχαν, το πότιζαν, του μιλούσαν… και αυτό γινόταν ακόμα πιο όμορφο και φρέσκο, για να προσελκύει τα βλέμματα και το θαυμασμό ΟΛΩΝ!
ΟΛΩΝ;
Όχι ΟΛΩΝ… Βλέπεις υπάρχουν και αυτοί που, αν και ζουν σ' αυτόν τον πλανήτη, δεν ευχαριστιούνται με τα δώρα του, αλλά έχουν μια εμμονή στην καταστροφή αυτών των φυσικών πόρων, που, ας σημειωθεί, δε μπορούν να μιλήσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Σύνοικος, λοιπόν, θεώρησε επικίνδυνο το νέο φυτό, γιατί όταν θα μεγάλωνε, σε 30-50 χρόνια, πιθανώς, να του έκοβε τη θέα προς τη θάλασσα!
Αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του!
Ξερίζωσε το νέο φυτό, σα να ήταν εχθρός του και το πέταξε δίπλα από τον κάδο σκουπιδιών. Κάποιοι άλλοι, όμως, παίζοντας κυριολεκτικά κρυφτό, πρόλαβαν και φύτεψαν σε μια μεγάλη γλάστρα το θύμα, το φυτό εννοώ, και αυτό γρήγορα τους αντάμειψε με μια σειρά από νέα και καταπράσινα φύλλα.
Έμεινε στη γλάστρα περίπου ενάμιση χρόνο μεγαλώνοντας. Οι προστάτες του παρακολουθούσαν το μεγάλωμά του, όπως παρακολουθεί κανείς το μεγάλωμα ενός παιδιού. Ένα πράγμα, όμως, τους απασχολούσε. Πού θα μπορούσε να μεγαλώσει με ασφάλεια και να γίνει ένα δυνατό και όμορφο δέντρο;
Ένας όμορφος και σκιερός πλάτανος!
Το σπίτι τους, η μόνιμη κατοικία, ήταν στη μια πλευρά της πλατείας, στα Ψηλαλώνια. Η πλατεία είχε χάσει την αίγλη και το πράσινό της τα τελευταία χρόνια. Τα δέντρα είχαν αποδεκατιστεί: τους φοίνικες -σήμα κατατεθέν της πλατείας- τους είχε φάει το σκαθάρι, αρκετά από τα μικρότερα δέντρα είχαν ξεραθεί, τα πεύκα είχαν γεράσει. Σκέφτηκαν, λοιπόν, πως σε κάποιο κενό -και υπήρχαν πολλά- θα μπορούσε να εγκατασταθεί και να μεγαλώσει ο νεαρός βλαστός τους. Συμβουλεύτηκαν γεωπόνο, μελέτησαν τα κενά και επέλεξαν ένα που βρισκόταν μακριά από τις συστοιχίες των δέντρων και στο συγκεκριμένο οριοθετημένο παραλληλόγραμμο δεν υπήρχε άλλο δέντρο.
Το φύτεψαν, λοιπόν, και το πότιζαν καθημερινά. Το φυτό στη διάρκεια των τριών μηνών που ήταν στην καινούρια του θέση, εγκλιματίστηκε, ύψωσε το ανάστημά του, άπλωσε τα κλαδιά του και πρασίνισε ολόκληρο. Το νερό ήταν η τροφή του και οι προστάτες του τού το παρείχαν καθημερινά, χωρίς να κουράζονται. «Αισθάνονταν υπεύθυνοι για εκείνο που είχαν εξημερώσει», όπως αναφέρει και ο Σεν Εξυπερύ στο Μικρό Πρίγκιπα. Αρκετοί από τους κατοίκους της πλατείας που γνώριζαν την ιστορία του, παρακολουθούσαν την πρόοδό του με συμπάθεια.
Μέχρι πριν από τρεις μέρες το φυτό έλαμπε από υγεία!
Δυο μέρες πριν, στο πρωινό πότισμα, οι προστάτες του έμειναν άφωνοι. Ο μικρός πλάτανος στεκόταν εκεί ξεραμένος, νεκρός. Κάποιος ή κάποιοι του είχαν ρίξει κάποιο καυστικό υγρό, δηλητήριο, χλώριο, κάτι, τέλος πάντων, που τον κατέστρεψε.
Θα ήταν, ίσως, πολύ ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς σκέφτεται ένας «δενδρο-κτόνος»! Κάποιος που είναι αποφασισμένος, εκ προμελέτης, να σκοτώσει ένα νεαρό δέντρο που δεν τον έχει ενοχλήσει και επιπλέον δεν μπορεί να αυτοπροστατευθεί.
Αλήθεια, πώς θα ένοιωθε το/α συγκεκριμένο/α άτομο/α αν αυτό συνέβαινε σε κάποιο από τα μέλη της οικογένειάς του/τους; Στον ίδιο; Οι ανατολικές θρησκείες πιστεύουν πως αν προξενήσεις κακό, με όποιο τρόπο, αυτό αργά ή γρήγορα θα επιστέψει σε σένα ή σε κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο…
Δεν είναι, όμως, ο φόβος που πρέπει να εμποδίζει μια τέτοια ποταπή ενέργεια..
Μόνον η αγάπη για όλα τα πλάσματα του Θεού θα πρέπει να είναι το κυρίαρχο συναίσθημα, όπως άλλωστε δηλώνει και ο Απόστολος Παύλος:
«…Η αγάπη ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτή, ου παροξύνεται, ου λογίζεται τυ κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία».

Της ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:53]  Yπογειοποίηση του τρένου, ένα βήμα...
[12:24]  Ναι σε εθνικές εκλογές!
[11:56]  #NextGenerationEU
[10:53]  Χωρισμός. Η επόμενή σου μέρα
[09:49]  Ερευνα - Καινοτομία: Η Δυτική Ελλάδα...
[χθες 11:04]  ΩΡΛ ΠΓΝΠ: Πρωτοποριακές σπουδές...
[χθες 10:53]  Ενας χρόνος διακυβέρνησης της Νέας...
[χθες 10:48]  Η ανάποδη ανάγνωση, η ανέξοδη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:39:55]