ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ντοκουμέντα για μυθιστόρημα, ( α

Ντοκουμέντα για μυθιστόρημα, ( α'  μέρος)



του Κώστα Λογαρά

Αν θες να γράψεις με απαιτήσεις , πρέπει να βρίσκεσαι απέναντι στον ήρωα, όχι μαζί του. Να τον παρακολουθείς στενά απ' την αρχή τής ανόδου του. Ιδιαίτερα όταν οσμίζεσαι ότι αυτή η πορεία θα είναι αντιφατική και συγκρουσιακή -- έως τραγική . Να προσπαθείς να ερμηνεύσεις τις πράξεις, το ύφος προπαντός, λόγια, μεταπτώσεις , τακτικές • τι έφταιξε μέχρι την μοιραία πτώση του.
Τον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα τον είδα εξαρχής σαν μια λογοτεχνική persona. Αφότου μαθητής- καταληψίας, στη συνέχεια αρχηγός τής αντιπολίτευσης και πρωθυπουργός της χώρας.
Γι' αυτό, είναι σημαντικό να επισημάνει ο αναγνώστης τις ημερομηνίες τών καταγραφών ( βλεπε στο protagon.gr και στη φιλόξενη στήλη της «Πελοποννήσου»).
22 Ιανουαρίου 2012
Όσοι συγχρωτίζονται (λόγω της εκπαιδευτικής τους ιδιότητας ) με νέα παιδιά γύρω στα 16 ή τα 17, διακρίνουν κάποτε-κάποτε τον έφηβο με τα χαρακτηριστικά τού φυσικού ηγέτη. Βλέμμα καθαρό, δυναμισμός κι αποφασιστικότητα, συγκροτημένος λόγος και μιαν αυτοπεποίθηση που τραβάει κοντά του την ομάδα σαν μαγνήτης. Αυτός ηταν ο μαθητής Αλέξης Τσίπρας […] Ομως, τόσο ο λόγος του όσο και η σκέψη του παρέμειναν καθηλωμένα στα σχήματα και στα καλούπια της νεανικής του ηλικίας. Γέρασε πολύ νωρίς, πνευματικά· ή μάλλον, δεν μεγάλωσε ποτέ. Λες και ό,τι φρέσκο ή ανανεωτικό είχε να δώσει, το 'δωσε τότε, στα μαθητικά του χρόνια. Η εφηβική του βεβαιότητα αποδείχτηκε εμμονή, η νεανική του ορμή ανέμπνευστη, η δε ρητορική του τείνει να γίνει ένα κλισέ κουραστικό και στερεότυπο. Αντί του οραματιστή που έδειχνε πως θ' άλλαζε γρανάζια σκουριασμένα, κατέληξε ένας γυμνασιάρχης που κουνάει απειλητικά το δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση.
27 Μαΐου 2012
Αναρωτιέσαι από πού πηγάζει η θεωρητική του βεβαιότητα, το ζοριλίκι και η εμμονή. Ισως -λες- οι μαθητικές επιτυχίες του ή, το πιθανότερο, η άγνοια. Γιατί στην ουσία ο κ. Τσίπρας είναι μόρφωμα της Πασοκικής τριακονταετίας. Εκπαιδεύτηκε με τις μεθόδους αμφοτέρων των κομμάτων εξουσίας και τη συνδικαλιστική κουλτούρα τού εκβιασμού, της ήσσονος προσπάθειας και της ατιμωρησίας. Γαλουχημένος με την ανιστόρητη αντίληψη «εδώ και τώρα» και με το αξίωμα «τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα», διέπεται από μια γηπεδική θεώρηση της πολιτικής. Από την οποία εμφορείται σύμπαν σχεδόν το πολιτικό προσωπικό της χώρας [..] Και αν ζούσαμε σε μια ευνομούμενη και αναγεννημένη χώρα, θα ήταν ως πολιτική οντότητα μια γραφική φωνή διαμαρτυρίας. Τίποτε περισσότερο. [..] Αν είχε μιαν ευρύτερη αντίληψη του ρόλου του και επίγνωση τι πολυσήμαντα εντέλει θέματα χειρίζεται, θα φρόντιζε να πάει με γερή αρματωσιά: ως πειστικός εισηγητής του οράματός του, φορέας μιας ανατροπής ελπιδοφόρας· όχι σαν οπαδός ομάδας που απειλεί τους - εξίσου αλαζόνες - αντιπάλους του στο γήπεδό τους. Τίποτα δεν άλλαξε, φοβάμαι, στη συμπεριφορά ενός μελλοντικού πρωθυπουργού αφότου ήταν πρόεδρος 15μελούς. Ισα-ίσα, ενισχύθηκε η εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Ετσι είναι. Οταν η μαχητικότητα μετατρέπεται σε νταηλίκι και μαγκιά, ο πολιτικός λόγος εκφυλίζεται σε επικίνδυνο λαϊκισμό. Κι ας τον ερμηνεύουνε πολλοί σαν εθνική αξιοπρέπεια και λεβεντιά. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη μας φορά.
14 Αυγούστου 2015
Οταν μετά από χρόνια εξομαλυνθούν οι καταστάσεις θα τους θυμόμαστε, φαντάζομαι, με συγκαταβατικό χαμόγελο. Σαν μια κακογουστιά, μια γελοιογραφία.
Οπως με θυμηδία ανακαλούμε στο μυαλό μας το κιτς -και δεν έχω πρόθεση για περαιτέρω συνειρμούς εκτός από το κιτς- μιας άλλης εποχής: κάτι φαιδρότητες στο Καλλιμάρμαρο, με τις τριήρεις και το πολεμικό «Αβέρωφ» φτιαγμένα από φελιζόλ να σέρνονται μέσα στο στάδιο ή τα γελοία μποτάκια της Δέσποινας και τα καπέλα «σαν κεσέδες γιαουρτιού» της Ρουφογάλη. Η αντιμετώπιση της τωρινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την ίδια θυμηδία είναι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί η ταλαιπωρημένη μνήμη του Παπαγιαννάκη και του Λεωνίδα Κύρκου από την «πρώτη φορά αριστερά».
4 Οκτωβρίου 2015
Ο Τσίπρας υιοθετεί έναν ρόλο και παίζει με αθωότητα το ψέμα του. Την επομένη, φοράει με την ίδια άνεση τον ακριβώς αντίθετό του. Που τον υποστηρίζει, κι αυτόν, με τόσο θάρσος που λες «δεν μπορεί, θα 'χει δίκιο».
[..] Η διακυβέρνηση της χώρας έχει δοθεί σε ανώριμα παιδιά: Ευτυχισμένα μες στην άγνοιά τους, ανοργάνωτα, χωρίς καμία μεταξύ τους συνοχή. Που έχουν ξεκινήσει εκδρομή δίχως να ξέρουν πού θα πάνε καν.
* Ο Κ. Λογαράς είναι συγγραφέας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:35]  Φαίνεται πως κάτι αλλάζει μετά τις...
[χθες 19:07]  Καταργείται η Νομική, πρόχειρα...
[χθες 14:55]  Τα λέμε στον πεζόδρομο
[χθες 14:00]  Η επιβράβευση της μισαλλοδοξίας
[χθες 14:30]  Λέμε «ναι» στη Νομική της...
[χθες 12:18]  Η πλήξη έγινε είδος προς εξαφάνιση
[χθες 12:04]  Ο χώρος του κέντρου εξακολουθεί να...
[χθες 10:56]  Ο τρίτος εν δυνάμει πόλος εξουσίας








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:27:34]