Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 23:11      4°-12° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το απωθημένο της Αθλητικής Κυριακής

Το απωθημένο της Αθλητικής Κυριακής



Επειδή μικρό μ' έκανες και κομματάκι μη μου άπτου- ασθενικός, και γι' αυτό μαμόθρεφτος, μία ζωή- έπρεπε και εγώ κάποτε να διαλέξω ποια επιτέλους ομάδα πιστεύω, όπως και οι υπόλοιποι πιτσιρικάδες της ηλικίας μου. Εκτός από ποδόσφαιρο, βλέπεις, άλλη διαφυγή δεν ξέραμε. Ιδίως, όσοι δεν γνώριζαν πολυτέλειες και χαρτζιλίκια.
Ζορίστηκα, λοιπόν, με τούτη την καταναγκαστική επιλογή - οι υπόλοιποι ήταν συνήθως κάπου ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό - και για αντίδραση περισσότερο, εγώ διάλεξα ΑΕΚ, που ήταν και ο αγαπημένος μου ξάδελφος.
Κατά τα λοιπά, ούτε που το παρακολουθούσα το έργο, ούτε ποτέ θυμάμαι τον εαυτό μου να πωρώνομαι, όπως οι υπόλοιποι φυσιολογικοί, υποτίθεται, συνομήλικοι, με την ομάδα και τους αγαπημένους τους ποδοσφαιριστές. Όσο για φωνές, κασκόλ, κλωτσομπουνιές με τους αντίπαλους και άλλα ευγενή αθλήματα, ούτε κουβέντα.
Τις περισσότερες φορές, μάλιστα- αν έπρεπε ντε και καλά να μπω στο πετσί αυτού του ρόλου- το έκανα με μισή καρδιά, μπας και γλιτώσω τη ρετσινιά του εξωγήινου. Κυρίως αυτό.
Από την άλλη, κάθε φορά που κατέβαινα με τον αδελφό μου στην αλάνα του Αγίου Διονυσίου- έτσι για κανά μπακότερμα- συνήθως απέφευγα να παίζω σε πλήρη ομάδα, με την υπόλοιπη τσετία, γιατί ήξερα πως ήμουν ο χειρότερος μπαλαδόρος. Γι' αυτό και εγώ διάλεγα στάνταρ να παίζω τερματοφύλακας, οπότε, εννιά στις δέκα, έτρωγα ένα σωρό γκολ. Για να μην πω, βέβαια, για τα μπινελίκια που αναγκαζόμουν να ακούω από τα φτωχόπαιδα που ζούσαν σε κάτι χαμοκέλες, οπότε, ή αναγκαζόμουν να τους υπομένω με κατεβασμένο το κεφάλι ή πιεζόμουν να βρίζω μετά βίας και εγώ. Και ποιος τάχατες; Ο γιος ενός θεολόγου, που πρώτα πήγα στο κατηχητικό και μετά έμαθα τις παιδικές κρέμες… Ήταν όμως, όπως θα έλεγαν και οι ειδικοί, κάτι σαν μία ενστικτώδης προσπάθεια να υπάρχω και να επιβιώνω κι εγώ, μέσα στα όρια μίας ομάδας, με τους όρους που αυτή ορίζει και όχι ανάλογα με το κουστούμι που εγώ φορούσα.
Ίσως αυτός, φαίνεται, να ήταν και ο λόγος, που ποτέ μου δεν συμφιλιώθηκα με το ανδροπρεπές άθλημα του ποδοσφαίρου, και μάλλον γι' αυτό, ένιωθα απέραντη μελαγχολία, κάθε απόγευμα Κυριακής.
Δεν ήταν, απ' ό,τι διαισθάνομαι, που την επόμενη, πρωί πρωί, θα άρχιζε ξανά το μαρτύριο του σχολείου και θα μου 'ρχόταν και πάλι αυτό το συναίσθημα της πρωινής ναυτίας. Η αποστροφή για ένα σύστημα που συνθλίβει την παιδική ιδιαιτερότητα και αγνοεί την έμφυτη ανάγκη για γνώση και περιέργεια να εξερευνήσεις τον κόσμο.
Ηταν περισσότερο - και είμαι σίγουρος τώρα, καθώς κοιτώ τον χρόνο ανάδρομα - πως κάπου εκεί, κατά το βραδάκι της Κυριακής, θα άκουγα το τηλεοπτικό σήμα της Αθλητικής Κυριακής και θα ένιωθα και πάλι τη μοναξιά της μειονότητας. Το στίγμα του γραφικού. Την ετικέτα πως ζεις απομονωμένος σ' έναν κόσμο μη αποδεχτό. Μη αναγνωρίσιμο.

* Ο Γιάννης Δημογιάννης είναι φιλόλογος - μεταπτυχιακός στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:24]  Οι Γιάννηδες που λατρεύουμε
[10:17]  Υπέρτατο χρέος μας η υπεράσπιση των...
[09:28]  Δημόσια Πρόταση για το Πατρινό...
[09:00]  Η μεσαία τάξη «βράζει», εξεγείρεται...
[χθες 23:16]  Η κρίση μάς έκανε σοφότερους
[χθες 16:33]  Πόσα «Μάτια» θέλουμε ακόμα για να...
[χθες 11:51]  Να κοιμηθείς ή να μην κοιμηθείς;...
[χθες 10:53]  Η αλήθεια για το «κοινωνικό...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:11:13]