Σάββατο 21 Ιουλίου 18:31      20°-33° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λάθη, αλαζονείες και προικοσύμφωνα...

Λάθη, αλαζονείες και προικοσύμφωνα...



Το ονοματολογικό και το αλυτρωτικό ζήτημα του Σκοπιανού κρατιδίου δεν είναι ασφαλώς σημερινό. Μήτε τα λάθη και οι παραλείψεις είναι μόνο σημερινά.
Ξεκινούν από τη δεκαετία του 1950 ακόμη, όταν δεν αντιδράσαμε και αποδεχθήκαμε έστω και σιωπηρά το παιχνίδι του Τίτο που γύρευε να δημιουργήσει τετελεσμένα και να αφήσει ανοιχτό έναν διάδρομο για έξοδο στο Αιγαίο. Ο Τίτο αποτελούσε τότε το καλό παιδί των Αμερικανών και των Δυτικών, τον έβλεπαν σαν την «αχίλλειο πτέρνα» του μπλογκ των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, με δεδομένη την ενδεή κατάσταση της χώρας μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, και με δεδομένη επίσης την υποχρέωση στους Αμερικανούς, η κυβέρνηση της ΕΡΕ παρέκαμψε το ζήτημα ή το αγνόησε ηθελημένα και το άφησε να επιβληθεί περίπου ως εθιμικό δίκαιο με αποτέλεσμα να παγιωθεί η λέξη «Μακεδονία» και «Μακεδόνες» για την περιοχή των Σκοπίων. Ήταν το πρώτο μεγάλο λάθος. Η διαφορά ήταν πως τότε, η λέξη δεν εξέφραζε κυρίαρχο κράτος, αλλά μία απλή επαρχία στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία.
Το 1992 ήταν η μεγάλη ευκαιρία να διευθετηθούν όλα. Τότε που τα Σκόπια ήταν πιο αδύναμα από ποτέ, σχεδόν διαλυμένα. Τότε που η Ελλάδα είχε εθνικούς ηγέτες και σφριγηλή οικονομία, είχε διασυνδέσεις και δύναμη με δεδομένο πως τα κομμουνιστικά καθεστώτα γύρω μας είχαν καταρρεύσει με πάταγο. Η δική μας χώρα ήταν η μόνη που ανήκε στους μεγάλους συνασπισμούς του κόσμου, μια χώρα έστω και ιδιόμορφα ευρωπαϊκή, έτη φωτός πιο ανεπτυγμένη και δημοκρατική από τα εξαθλιωμένα και διαλυμένα κράτη της Βαλκανικής, τις πρώην επονομαζόμενες «λαϊκές δημοκρατίες». Δεν καταφέραμε να επιβάλλουμε την άποψή μας και τη θέλησή μας τότε, δυστυχώς δεν καταφέραμε να εκμεταλλευτούμε την ευνοϊκή συγκυρία και μάλιστα με έναν ισχυρό συνομιλητή που η γνώμη του θα γινόταν σεβαστή, τον πολιτικό πατριάρχη των Σκοπίων Κίρο Γκλικόροφ. Για λόγους άγνωστους που κανείς ποτέ δεν εξήγησε στον λαό, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έκαναν πίσω τότε και άφησαν το πρόβλημα να διαιωνίζεται και να χρονίζει με προδιαγεγραμμένη κατάληξη, είναι νόμος της φύσης. Ήταν το δεύτερο μεγάλο λάθος.
Μοιραία οδηγηθήκαμε τώρα στο τρίτο, το μεγαλύτερο, το τραγικότερο. Αυτό που συνέβη μόλις προχθές, στο τσαντίρι που στήθηκε άρον άρον στις Πρέσπες, μέσα σε ορυμαγδό χημικών και δακρυγόνων. Δίχως καμία νομιμοποίηση, ούτε από τον λαό ούτε από το Κοινοβούλιο. Χωρίς καμία σύσκεψη πολιτικών αρχηγών για χάραξη κοινής, εθνικής στρατηγικής, ένας ΥΠΕΞ (Βουλευτής Επικρατείας και όχι εκλεγμένος) ολομόναχος και δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, διαπραγματεύθηκε εν κρυπτώ και συμφώνησε για όλα. Με τακτικισμούς αποπροσανατολισμού, με τηλεφωνήματα στο πόδι λες και κανόνιζαν προσωπικό ραντεβού, μέσα σε τρεις ημέρες, χρόνος ανεπαρκέστατος ακόμη και για να κουβεντιαστεί στοιχειωδώς η επονομαζόμενη συμφωνία, η παρεούλα των δύο ΥΠΕΞ και των δύο Πρωθυπουργών συναντήθηκε, υπέγραψε και δέχθηκε βροχή συγχαρητηρίων από Αμερικανούς, Γερμανούς και, φυσικά, από τον γνωστό και περιβόητο Νίμιτς που επιτέλους βρήκε τους "πρόθυμους" που γύρευε 25 χρόνια.
Με απίστευτη για Δυτική Δημοκρατία αλαζονεία, αμετροέπεια και δεσποτισμό, η υπογραφή έπεσε για έναν και μόνο λόγο. Για να δικαιολογηθεί η άρση του βέτο σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια. Αυτό ενδιέφερε τους Αμερικανούς και τους Γερμανούς και αυτή την «περήφανη αντίσταση» πρόβαλε σε μία ακόμη «περήφανη διαπραγμάτευση» η Ελληνική Κυβέρνηση. Με ποιες εξασφαλίσεις; Με ποια κέρδη; Με ποια ανταλλάγματα; Και γιατί δεν γίνονται γνωστά σε όλους αυτά τα ανταλλάγματα αν αφορούν ολόκληρη τη χώρα και το Έθνος κι όχι μικροκομματικές σκοπιμότητες και ελεεινούς τακτικισμούς;
Κάποιοι λένε πως τώρα πλέον είναι αργά.
Κάποιοι λένε πως ό,τι είναι να γίνει έγινε.
Αν το πιστέψουμε, θα είναι το τέταρτο μεγάλο λάθος.
Το καταστροφικότερο.
Δεν ήταν επίσημη συμφωνία αυτή η μάζωξη, δεν υπέγραψαν καν οι Πρωθυπουργοί. Προσώρας δεν έχει καμία απολύτως ισχύ. Προσώρας δεν έχει καμία απολύτως εφαρμογή πέρα από το να χρησιμεύσει ως οδικός χάρτης για την είσοδο των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Καταρχάς θα πρέπει να κυρωθεί και να ψηφισθεί από τα Κοινοβούλια των δύο χωρών για να γίνει επίσημη Συμφωνία. Επιπροσθέτως, η πρώιμη Σκοπιανή Δημοκρατία των 25 μόλις χρόνων θα διενεργήσει και δημοψήφισμα το Φθινόπωρο για να εκφραστεί η λαϊκή βούληση. Η δική μας Δημοκρατία από την άλλη, είναι παλιοσειρά, έχει εμπειρία 2000 χρόνων, σιγά μη χρειάζεται δημοψηφίσματα, εκφράσεις της λαϊκής βούλησης κι επικυρώσεις από τον λαό για μείζονα εθνικά θέμα. Εξάλλου, μόλις 3 χρόνια πέρασαν από το προηγούμενο Δημοψήφισμα και όλοι γνωρίζουμε τι κατάληξη είχε και που την έγραψαν την βούληση του λαού οι κυβερνώντες.
Ήτοι κι εν κατακλείδι:
Μέχρι το φθινόπωρο που θα διεξαχθεί το Δημοψήφισμα στα Σκόπια και, ελπίζω, η συζήτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν έχει κριθεί, τίποτα δεν έχει χαθεί.
Εάν και όταν συμβούν όλα τούτα στις δύο χώρες, τότε και μόνο τότε θα μιλάμε για επίσημη Συμφωνία.
Μέχρι τότε, αυτό το μπακαλόχαρτο, δεν είναι παρά ένα συγχωροχάρτι, ένα απλό προσύμφωνο.
Ή μάλλον προικοσύμφωνο, αν αναλογιστούμε τι έλαβαν οι Σκοπιανοί.

Θοδωρής Παπαθεοδώρου, συγγραφέας

*Το κείμενο αναρτήθηκε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/papatheodorou.thodoris/posts/1694749677305520




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[14:40]  Ξανά την Κυριακή...
[07:00]  Νομικά Ζητήματα της Παραχώρησης του...
[χθες 23:10]  Τα παιδιά της άλλης Ελλάδας
[χθες 21:59]  Εχει χαθεί η ελευθερία των Πατρινών
[χθες 13:29]  Τα γεγονότα… της Ιστορίας
[χθες 09:03]  Η χαμένη, αλλά όχι ματαιωμένη,...
[χθες 09:26]  Είναι καιρός να αλλάξουμε ματιά....
[χθες 15:27]  Για τον «Κλεισθένη I»








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:31:31]