Τρίτη 22 Μαΐου 03:16      17°-30° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πασχαλιά ευφροσύνη

Πασχαλιά ευφροσύνη



«Ο ήλιος της δικαιοσύνης τριήμερος ανέτειλε σήμερα και εφώτισε ολόκληρη την κτίση… Οι πύλες του Άδη ανοίχθησαν από τον Χριστό και οι νεκροί σηκώθησαν σαν από ύπνο. Ανέστη ο Χριστός, η ανάσταση των πεσμένων και ανέστησε μαζί Του τον Αδάμ· ανέστη ο Χριστός, η πάντων ανάσταση και ελευθέρωσε την Εύα από την κατάρα… ανέστη και χάρισε χαρά σε ολόκληρη την κτίση· ανέστη και η φυλακή του Άδη κενώθηκε· ανέστη και την φθορά της φύσεως μετέτρεψε σε αφθαρσία… Αυτήν την ημέρα που έκανε για εμάς ο Κύριος ας σκιρτήσουμε από χαρά πνευματική κι ας χαρούμε με ευφροσύνη θεάρεστη. Αυτή είναι η εορτή που είναι πάνω από όλες τις εορτές… Το Πάσχα το δικό μας, το Πάσχα το αληθινό είναι το ότι θυσιάστηκε ο Χριστός για χάρη μας· κι όσοι είναι μαζί με τον Χριστό είναι μια καινούργια δημιουργία… Αναστήθηκε ο Χριστός, και αποκατέστησε τον Αδάμ στην παλιά δόξα της αθανασίας… Η νέα κτίση, που φέρνει ο Χριστός με την Ανάστασή Του, ανανεώνεται. Με τη νέα ομορφιά (κάλλος) του Χριστού ας στολισθούμε· η Εκκλησία του Χριστού ο καινούριος ουρανός γίνεται σήμερα, ένας ουρανός πιο λαμπρός από τον ουρανό που αντικρίζουμε… Ανανεωθείτε σήμερα και φρόνημα νέο, σταθερό βάλετε μέσα στις καρδιές σας, για να δεχθείτε τα μυστήρια της νέας εορτής, της αληθινής και να γευθείτε σήμερα αληθινή, ουράνια απόλαυση», αναφωνεί θεοπρεπώς ευφραινόμενος ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου, στον βαθύ θεολογικό του λόγο, αφιερωμένο στην Ανάσταση του Χριστού. Την αγία και μεγάλη Κυριακή του Πάσχα, η Εκκλησία μας εορτάζει την ζωηφόρο Ανάσταση του Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Εορτάζει την Πασχάλια ευφροσύνη. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι η κατεξοχήν φανέρωση της Θεότητάς Του. Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Ο Χριστός με την είς Άδου κάθοδο και την εκ νεκρών έγερσή Του έδειξε ότι δεν είναι απλός άνθρωπος, υποκείμενος στον νόμο της φθοράς και του θανάτου. Ως ο Θεός που έγινε άνθρωπος παραχωρεί βέβαια στην ανθρώπινη φύση Του να πεθάνει πάνω στον Σταυρό και να ταφεί όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά ο θάνατος δεν την κυριεύει. Διοχετεύει θα λέγαμε στην ανθρώπινη φύση Του την παντοδύναμη θεϊκή χάρη Του και νικά τον θάνατο. Κι αυτό, διότι ως και Θεός είναι ο χορηγός της ζωής. Της όντως ζωής! Η θεϊκή εξουσία του Χριστού ωστόσο δεν εκφράστηκε μόνο στην Ανάστασή Του, αλλά και στην κάθοδό Του στο βασίλειο του Άδη, με την οποία κήρυξε και στα πνεύματα που ήταν εν φυλακή, δηλ. στις κεκοιμημένες ψυχές - οπότε όσοι Τον πίστεψαν σώθηκαν μαζί Του - κι έτσι διέλυσε το βασίλειο του Άδη και το γέμισε με την θεϊκή Του παρουσία. Επομένως, ο θάνατος που ήταν μέχρι τότε τρομακτικός, τώρα με την Ανάσταση του Χριστού γίνεται χαρμόσυνος τόπος συνάντησης με τον Χριστό. Γίνεται η καθαρή απαρχή της αιώνιας ζωής, ως «πρόσωπον προς πρόσωπον» σχέση με Εκείνον. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γή και τα καταχθόνια». Η Ανάσταση του Χριστού είναι η άλλη όψη του Σταυρού Του. Υπάρχει στενότατη σύνδεση της Σταυρικής θυσίας του Χριστού με την Ανάστασή Του. Έτσι, ούτε μόνος ο Σταυρός μπορεί να κατανοηθεί χωρίς την Ανάστασή Του, αλλά ούτε και η Ανάσταση χωρίς την Σταυρική θυσία. Και τα δύο υπερφυή γεγονότα αποτελούν τις δύο όψεις της μίας απολυτρωτικής ενέργειας του Χριστού. Είναι σαν το Ευαγγέλιο που βρίσκεται πάνω από κάθε αγία Τράπεζα στην Εκκλησία: η μία όψη του έχει την Σταύρωση, η άλλη την Ανάσταση. Όμως, πρόκειται για ένα Ευαγγέλιο. Αιτία αυτής της άρρηκτης σχέσης είναι το γεγονός της αμαρτίας του ανθρώπου. Έπρεπε δηλαδή, κατά τις προφητείες, να πάθει ο Χριστός, να σηκώσει όλη την διαφθορά (αμαρτία) της ανθρώπινης φύσης με τις συνέπειες του θανάτου, για να την οδηγήσει στο φώς της Ανάστασης και, κατά συνέπεια αυτής, να καταργήσει τον θάνατο. Αν ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός, Σωτήρας του κόσμου και του ανθρώπου, είναι γιατί δεν αποστράφηκε την βρωμιά και την κατάντια μας, αλλά έσκυψε πάνω μας (ταπεινώθηκε), έγινε ένας από εμάς, έπαθε για εμάς και μας λύτρωσε. Η Ανάσταση του Χριστού υπάρχει, γιατί υπήρξε η Σταύρωση. Η Σταύρωση οδηγεί στην Ανάσταση. Κι αν καυχιόμαστε ως Ορθόδοξη Εκκλησία ότι είμαστε η Εκκλησία της Ανάστασης, είναι διότι η Εκκλησία μας πορεύεται πάντοτε στον κόσμο αυτό σταυρωμένη και πονεμένη. Ο Σταυρός της αποτελεί την δόξα της. Δεν έχει αξία ο Σταυρός γιατί ήταν Δίκαιος, Αθώος, Σοφός, Μέγας ο Χριστός, αλλά γιατί είναι ο ίδιος ο Θεός. Εκείνος που ανέβηκε στον Σταυρό και έπαθε χάριν του κόσμου και αυτό είναι το μεγαλείο Του, αυτή είναι η Δόξα Του. Πτώχευσε ο Θεός όντας πλούσιος, για να πλουτίσει τον πτωχεύσαντα άνθρωπο. Γι' αυτό και χωρίς τον Σταυρό η δόξα της Αναστάσεως δεν μπορεί να γίνει δική μας. Εντούτοις, ο Σωτήρας οικονομεί την αδυναμία των μαθητών Του. Τους χαρίζει σήμερα την χαρά του Πάσχα, παρότι είναι τόσο λίγο προετοιμασμένοι γι' αυτή. Αργότερα, αύριο, θα τους μυήσει και στο Πάθος. Οι απόστολοι θα μετάσχουν κι αυτοί, με το μαρτύριό τους, στο Πάθος του Διδασκάλου τους, αλλά μόνον αφότου γίνουν κοινωνοί της ενεργητικής και ζωποιητικής δυνάμεως της Αναστάσεως. Κατά τον ίδιο τρόπο θα λέγαμε, λειτουργεί ο Κύριός μας και με εμάς. Αν ειλικρινά ανοίξουμε την καρδιά μας στη συγγνώμη που ανέτειλε από τον Τάφο Του, αν αφήσουμε να την πλημμυρίσει το υπέρλαμπρο φώς της Ανάστασης, αν τέλος προσκυνήσουμε την παρουσία του Αναστάντος Χριστού, τότε θα δεχθούμε κι εμείς την δύναμη της Αναστάσεως, την οποία το δώρο της Πεντηκοστής θα τελειοποιήσει. Μόνο τότε θα καταλάβουμε, όσο γίνεται βέβαια στη πεπερασμένη κτιστότητα της ύπαρξής μας, το νόημα του Σταυρού και θα μπορέσουμε να διεισδύσουμε στο Μυστήριο του Πάθους και της Ανάστασης. Ο Χριστός προσέφερε το έσχατο τίμημα, που είναι το πολύτιμό του αίμα. Τι έμεινε, λοιπόν, τώρα να πληρώσουμε εμείς; Τίποτα! Αφού ο ίδιος διακήρυξε πως όλα τώρα «τελείωσαν», δεν υπάρχει πια τίποτα να προσφέρουμε εμείς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως έχουμε την άδεια να αμαρτάνουμε, υπολογίζοντας πάντα στη συγχώρηση του Θεού. Αντίθετα, ο ίδιος ο Σταυρός του Χριστού, που είναι η βάση της δωρεάν σωτηρίας, είναι συνάμα και το ίδιο το κίνητρο για μια ζωή αγιότητας. Μέσα στο ζοφερό σκοτάδι που αγκαλιάζει την ανθρώπινη ύπαρξη, η Εκκλησία προσκαλεί: «Δεύτε λάβετε φώς εκ του ανεσπέρου φωτός». Όσο κι αν φαίνονται παράλογα και οδυνηρά όσα συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας, ωστόσο, υπάρχει νόημα στην ανθρώπινη ζωή. Η δικαιοσύνη και η αγάπη του Θεού πήραν την πιο θριαμβευτική έκφρασή τους με την ανάσταση του Χριστού, καταργώντας την δεσποτεία του μίσους και του θανάτου. Εδώ κορυφώνεται το αιώνια πασχαλινό μήνυμα του Ευαγγελίου. Ο Θεός «εγείρας αυτόν (τον Χριστό) εκ νεκρών», «εκάθισεν εν δεξιά αυτού εν τοις επουρανίοις, υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και παντός ονόματος ονομαζομένου ού μόνον εν τω αιώνι τούτω, αλλά και εν τω μέλλοντι, και πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού». Όλες οι άλλες κοσμικές εξουσίες και αρχές, όσο κι αν παρουσιάζονται κατά καιρούς σκληρές και ακαταγώνιστες, τελικά είναι εύθραυστες και εφήμερες. Στον αναστάντα Κύριο λοιπόν πρέπει να στηριχθούμε με απόλυτη (πίστη) εμπιστοσύνη. Να ενωθούμε με Αυτόν σε μυστηριακή κοινωνία διά μέσου του βαπτίσματος και της θείας Ευχαριστίας, γινόμενοι συμμέτοχοι στον θάνατο, την ταφή και την ανάστασή Του. Αυτό το λυτρωτικό μυστήριο του Πάσχα ζούμε με χαρά οι πιστοί και προγευόμαστε την αιώνια ζωή που μας χάρισε με το Πάθος και την Ανάστασή του ο Χριστός. Το πασχαλινό φώς αποκαλύπτει τη σταθερή σχέση Ανάστασης και Σταύρωσης και μας προσκαλεί να αποδεχθούμε τη λογική της εκούσιας θυσίας, ως μορφή ζωής, που νικά κάθε είδους θάνατο. Επομένως, κάθε ειλικρινή θυσία που γίνεται με ανιδιοτελή αγάπη, αποκτά νόημα αναστάσιμο. Δίνει και χαρίζει πασχαλινό νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανάσταση δεν είναι κάτι που έρχεται μετά τον σταυρό, αλλά βρίσκεται μάλλον μέσα στον σταυρό· όταν δεχόμαστε ελεύθερα, όπως ο Χριστός, από αγάπη για τον Θεό και τους συνανθρώπους μας. Γι' αυτό και όλοι, οι άγιοι άνθρωποι, όσοι Τον ακολούθησαν με συνέπεια και αφοσίωση, έζησαν τις μεγαλύτερες δυσκολίες, συμφορές και στερήσεις, ακόμη και το μαρτύριο, μέσα σε αυτή την σταυροαναστάσιμη ευφροσύνη. Αυτή την (πραγματική) χαρά που καμιά στέρηση, κανείς διωγμός και καμιά συκοφαντία και κατατρεγμός, δεν μπόρεσε να τους την αφαιρέσει, καθώς εκείνη την στιγμή αγκάλιαζαν τον σταυρό τους με το βλέμμα τους στραμμένο στον αναστάντα Χριστό. «Φώς εκ του ανεσπέρου φωτός». Ένα φώς που δεν προορίζεται αποκλειστικά για μερικούς εκλεκτούς ανθρώπους ή λαούς, αλλά που θα πρέπει να αγκαλιάσει τους πάντες, χωρίς διακρίσεις εθνών, φυλών, χρωμάτων ή καταγωγής. Ο Χριστός ο αναστάς εκ νεκρών, Αυτός που είναι το ανέσπερο φώς, που «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον είς τον κόσμον», μεταμορφώνει τα πάντα, κάθε μορφή ζωής, σχέσης και εξέλιξης. Με την εκ νεκρών έγερσή Του, «το ανθρώπινον σύμπαν των του Άδου απάρας πυθμένων είς ουρανούς ανεβίβασεν». Συνεπώς, όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη νίκη κατά του θανάτου, στην αγάπη, στη χαρά της Αναστάσεως. Και η Εκκλησία, εκστατική μπροστά στις παγκόσμιες διαστάσεις του γεγονότος, ψάλλει: «Η ανάστασίς σου, Χριστέ Σωτήρ, άπασαν εφώτισεν την οικουμένην», και «πεφώτισται τα σύμπαντα τη Αναστάσει σου, Κύριε». Ολόκληρη η κτίση (κόσμος) αποκτά νέο φώς: «Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γή και τα καταχθόνια»!. Η Ανάσταση του Χριστού είναι το πιο χαρμόσυνο γεγονός του ανθρώπου. Από τα παραπάνω είναι ευνόητο γιατί η Ανάσταση συνιστά το πιο χαρμόσυνο γεγονός για όλη την ανθρωπότητα. Διότι ο Χριστός ήρθε για τον άνθρωπο. «Η Ανάσταση του Χριστού είναι δική μας ανάσταση... Έτσι παρέχει την δυνατότητα σ' εκείνον που αναστήθηκε μαζί του να βλέπει την δόξα της μυστικής του αναστάσεως», διατείνεται ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Ο θάνατος καταργήθηκε οριστικά με τον Χριστό, όπως βεβαίως και η αιτία του θανάτου, η αμαρτία. Συνεπώς, καταργείται και για τον άνθρωπο. Ο Χριστός ανασταίνεται και, μαζί με Αυτόν, και σύμπασα η ανθρωπότητα. Στην ορθόδοξη εικόνα της Ανάστασης, της είς Άδου καθόδου, ο Κύριος αναστημένος μέσα σε υπέρλαμπρο φώς κρατάει τους εκπροσώπους της ανθρωπότητας, τον Αδάμ και την Εύα. Η Ανάστασή Του είναι και ανάσταση του ανθρώπου. Απαιτείται όμως και η ενεργοποίηση της θέλησης και του ανθρώπου, προκειμένου από δυνάμει λύτρωση να γίνει και ενεργεία. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος αν δεν πιστέψει στον Χριστό και δεν ενταχθεί στο ζωντανό σώμα Του, την Εκκλησία, δεν προσαρμόσει τα χνάρια της ζωής του στα χνάρια του Χριστού, τότε η Ανάστασή Του θα μένει πάντα ένα γεγονός ξένο προς αυτόν. Υπ' αυτή την άποψη, η εκκλησιοποίηση του ανθρώπου, ως πορεία συσταύρωσης με τον Χριστό, είναι ο απαράβατος όρος και η προϋπόθεση για να νιώσει ο άνθρωπος την δύναμη της Ανάστασης. Φυσικά, συσταύρωση με τον Χριστό σημαίνει ζωή αγάπης. Όσο αγαπάμε με την αγάπη του Χριστού, τόσο και (πνευματικά) ανασταινόμαστε. Δηλαδή, τόσο εμπειρικά νιώθουμε την ζωή του Χριστού να εισέρχεται στην δική μας ζωή. Αυτό βέβαια είναι και η βίωση της θεϊκής βασιλικής εξουσίας Του, ίσως στα δικά μας όρια ζωής. Όπως πολύ ωραία τονίζουν οι άγιοι πατέρες, η Εκκλησία είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος σε όλους τους αιώνες και σε όλη την αιωνιότητα. Αλλά κατά τον ίδιο τρόπο, η εκκλησία είναι και ο άνθρωπος «εκτεινόμενος» μαζί με τον Θεάνθρωπο Χριστό σε όλους τους αιώνες και σε όλη την αιωνιότητα. Αλλά μαζί με τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο, ανήκει στην εκκλησία και ολόκληρη η κτίση του Θεού, δηλαδή κάθε τι που δημιουργήθηκε από τον Θεό Λόγο στον Ουρανό και στη γη. Όλα αυτά αποτελούν την εκκλησία σαν το σώμα της, του οποίου η κεφαλή είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο Αναστημένος Θεάνθρωπος, είναι η μόνη Ύπαρξη κάτω από τον ουρανό, με την οποία μπορεί ο άνθρωπος εδώ στη γη να νικήσει και το θάνατο και την αμαρτία και τον διάβολο, και να κατασταθεί μακάριος και αθάνατος, συμμέτοχος στην Αιώνια Βασιλεία της Αγάπης του Χριστού... Γι' αυτό, για την ανθρώπινη ύπαρξη ο Αναστημένος Κύριος είναι τα πάντα, μέσα στα πάντα, για όλους τους κόσμους: Ό,τι το Ωραίο, το Καλό, το Αληθινό, το Προσφιλές, το Χαρμόσυνο, το Θείο, το Σοφό, το Αιώνιο. Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας, όλη η Αλήθεια μας, όλη η Χαρά μας, όλο το Αγαθό μας, όλη η Ζωή μας, η Αιώνια Ζωή σε όλες τις θείες αιωνιότητες και απεραντοσύνες. Εάν υπάρχει μία αλήθεια στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι Ευαγγελικές αλήθειες, η αλήθεια αυτή θα ήταν η Ανάσταση του Χριστού. Και ακόμη, εάν υπάρχει μία πραγματικότητα στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι καινοδιαθηκικές πραγματικότητες, η πραγματικότητα αυτή θα ήταν η Ανάσταση του Χριστού. Μόνο στην Ανάσταση του Χριστού εξηγούνται όλα τα θαύματα Του, όλες οι αλήθειες Του, όλα τα λόγια Του, όλα τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης. Μέχρι την Ανάσταση Του ο Κύριος δίδασκε για την αιώνια ζωή, αλλά με την Ανάσταση Του έδειξε ότι ο ίδιος όντως είναι η αιώνια ζωή. Μέχρι την Ανάσταση Του δίδασκε για την ανάσταση των νεκρών, αλλά με την Ανάσταση Του έδειξε ότι ο ίδιος είναι η ανάσταση των νεκρών. Μέχρι την Ανάσταση Του δίδασκε ότι η πίστη σ' Αυτόν μεταφέρει εκ του θανάτου είς την ζωήν, αλλά με την Ανάσταση Του έδειξε ότι ο ίδιος νίκησε τον θάνατο και έτσι εξασφάλισε στους θανατωμένους ανθρώπους την μετάβαση εκ του θανάτου στην ανάσταση. Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος, με την Ανάσταση του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Σ' αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμη και το κράτος και η παντοδυναμία της του Χριστού Αναστάσεως. Και για αυτό χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός, τονίζει με θεολογική εμβρίθεια, ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Η Ανάσταση του Χριστού δώρισε στον άνθρωπο αποδέσμευση από τον θάνατο, ελευθερία από τον φόβο και το άγχος που προκαλεί. Πλέον ο θάνατος για τον άνθρωπο δεν είναι «μαυρίλα», δεν είναι άδης, αλλά πρόξενος αθάνατης και αιώνιας ζωής. Με το Πάσχα αρχίζει ο καινούριος αιώνας που εισβάλλει στον χρόνο και τον ανακαινίζει. Συνεπώς, η Ανάσταση έχει γίνει πηγή ανανεώσεως του κόσμου. Ύστερα από την Ανάσταση λάμπει πλέον η ζωή και στον χρόνο ακτινοβολεί η αιωνιότητα. Η Ανάσταση στην Εκκλησία υπό το φως των κεριών αποτελεί πραγματική μυσταγωγία και κατανυκτική ατμόσφαιρα. Η Εκκλησία γνωρίζει και γιορτάζει την εμπειρία της Αναστάσεως, και μ' αυτή την αλήθεια ζωογονεί και μεταμορφώνει την ζωή όλης της οικουμένης με ελευθερία και αγάπη. Το παντοτινό μήνυμα, λοιπόν, της Εκκλησίας είναι ότι δεν κατεξουσιάζει ο θάνατος όταν είμαστε σε κοινωνία με τον Χριστό. Διότι Αυτός είναι η ζωή και η Ανάσταση, που ως Θεός την μεταγγίζει σε όσους συνδέονται μαζί Του. Και η κοινωνία αυτή με τον Θεό είναι αρχικά δωρεά, «Χάρις». Μια Χάρη που όμως δεν επιβάλλεται, αλλά που θα πρέπει να γίνει ελεύθερα αποδεκτή από την συνείδηση του ανθρώπου. Συνδέεται με την θεογνωσία, την πίστη (εμπιστοσύνη), την αγάπη, μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας όπου μετέχουμε στο αναστημένο Σώμα του Χριστού. Η βίωση της αλήθειας της Αναστάσεως με την πίστη και με ολόκληρη την ύπαρξή μας, είναι το αντίδοτο στις δηλητηριώδες πνοές που μεταφέρουν την ανάσα του άδη στην καθημερινότητα της ζωής μας. Το αναστάσιμο ήθος μεταμορφώνει το σκληρό πρόσωπο της καθημερινότητας και, μας βοηθάει να βλέπουμε μέσα και από τις πιο μελαγχολικές συνθήκες ένα Πάσχα, δηλαδή μια «διάβαση», ένα πέρασμα στο φώς. Άνθρωποι που πίστεψαν στον Αναστάντα Χριστό, μπόρεσαν με την δύναμή Του να μεταμορφώσουν την έχθρα σε συμφιλίωση, το μίσος σε αγάπη, τον πόνο σε χαρά, την ταπείνωση σε θρίαμβο. Καθότι, μέσα στην ακτινοβολία της Αναστάσεως, όλοι και όλα μπορούν να μεταμορφώνονται και να πλημμυρίζουν φώς. Κατά συνέπεια, το Πάσχα περνά από τον πόνο των παθών, στην Ανάσταση των ψυχών. Η λαμπρή γιορτή της Πασχάλιας ευφροσύνης, που κλείνει μέσα της όλα τα συναισθήματα, περνά από τον πόνο και την θλίψη των Παθών και της Σταύρωσης, στην Ανάσταση που πλημμυρίζει την ελπίδα, την αγαλλίαση και την αισιοδοξία στον κόσμο! Ένα διαρκές πέρασμα… από τα επίγεια προς τα ουράνια!.
Τέλος, ο αναστάσιμος χαιρετισμός «Χριστός Ανέστη» που ανταλλάσσουμε οι πιστοί για σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού, περιέχει πολύ βαθύτερα νοήματα από το επιφανειακό και εφήμερο «Χρόνια Πολλά». Λέγοντας «Χαίρετε» οποιαδήποτε στιγμή, είναι σαν να λέμε «Χριστός Ανέστη» ολόκληρο τον χρόνο! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, ο πρώτος λόγος που είπε ο αναστημένος Χριστός στις Μυροφόρες γυναίκες που πήγαν στο «κενό μνημείο, ήταν το «Χαίρετε», και στους αποστόλους το «Ειρήνη». Δηλαδή, με αυτό τον χαιρετισμό του ο Χριστός τους έλεγε να έχουν την χαρά της Αναστάσεως. Έτσι λοιπόν, ο αναστάσιμος χαιρετισμός που διαμορφώθηκε στην Ελληνική γλώσσα και μεταδόθηκε σε όλους τους Ορθόδοξους σε όλο τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, είναι το «Χριστός Ανέστη»! Δεν πρόκειται για λόγο ευχής, αλλά για χαιρετισμό και διακήρυξη της πίστης στο ζωντανό γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, το οποίο βίωναν εμπειρικά οι πιστοί. Με αυτό τον αναστάσιμο χαιρετισμό ταυτίζεται και ο Ελληνικός λόγος «χαίρετε», απευθυνόμενος στις Μυροφόρες ο Αναστάς Χριστός. Η συνήθης αυτή ελληνική προσφώνηση, από την εποχή ακόμη των Ομηρικών χρόνων, αποκτά μια ιδιαίτερη πνευματική και χριστιανική σημασία. Η λέξη ανα-νοηματοδοτείται, εντασσόμενη σε ένα καθαρά αγιοπνευματικό πλαίσιο, και γίνεται έτσι το πρώτο «Χριστός Ανέστη» της χριστιανικής ιστορίας. Από το μνημείο του Χριστού στο οποίο πήγαν οι Μυροφόρες για να τελέσουν τα συνήθη στη παράδοσή τους νεκρικά έθιμα, με ανάμικτα συναισθήματα «φόβου και χαράς», κάτι βέβαια που ήταν φυσιολογικό ύστερα από την συνταρακτική εμπειρία που έζησαν ακούγοντας τον λόγο του Άγγελου ότι ο Κύριός τους «ηγέρθη από των νεκρών». Ο λόγος λοιπόν του Χριστού προς αυτές «Χαίρετε», αποκτά αμέσως ειδική σημασία, που μπορεί να προσδιορισθεί με τους λόγους: «Μη φοβείσθαι, αλλά χαίρετε! Να αισθάνεσθε χαρά, διότι η Ανάσταση, ως έκφραση της αγάπης του Θεού, νικά τον φόβο, αλλά και τον θάνατο, και κάθε είδους θανάτου ακόμη, διότι είναι πηγή ζωής· ζωής αιωνίου. Έκ του τάφου ανέτειλε ζωή και ελπίδα». Επομένως, η Ανάσταση του Χριστού είναι πηγή χαράς, και δεν μπορεί να εκφρασθεί αποδοτικότερα παρά με τον (Ελληνικό) χαιρετισμό «Χαίρετε»! Αυτή η λέξη δέχεται χριστιανικά μια υπέροχη υπέρβαση. Δεν μένει στην ενδοϊστορική πραγματικότητα, σχετιζόμενη πάντα σχεδόν με πρόσκαιρα αγαθά, αλλά συνδεόμενη με υπερφυσικές εμπειρίες, όπως η μετοχή στην Ανάσταση του Χριστού και η βεβαιότητα για την νίκη πάνω στο θάνατο και συνάμα την εξουσία του στον φθαρτό αυτό κόσμο. Ο πιστός άνθρωπος έχει σαφή γνώση ότι με την προσφώνηση «Χαίρετε», που επαναλαμβάνει πολλές φορές την ημέρα, προσφωνεί τους συνανθρώπους του με τον αναστάσιμο λόγο του Χριστού και καλώντας τους στη μετοχή του ζωντανού γεγονότος της Ανάστασης. Άρα, λέγοντας «Χαίρετε», λέμε «Χριστός Ανέστη» με έναν άλλο τρόπο. Η εμπειρία της Ανάστασης του Χριστού, λοιπόν, βεβαιώνεται μυστικά και διαχρονικά μέσα στην Εκκλησία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανάστασης και των ζώντων αγίων. Η Ανάσταση του Χριστού είναι το θαύμα των θαυμάτων στον χώρο της πίστης μας. Είναι η κορυφαία αλήθεια και το θεμέλιο του Χριστιανισμού. Η Ανάσταση του Χριστού είναι η αστείρευτη πηγή από την οποία πηγάζει η ζωή εκ του ζωοδόχου Τάφου και χαρίζει την σωτηρία μας των Χριστιανών. Διότι, η Ανάσταση του Χριστού είναι το εχέγγυο της ανάστασης και του ανθρώπου. Επομένως, η Ανάσταση του Χριστού είναι το πλήρωμα της χαράς των Χριστιανών. Και την πληρότητα αυτή της χαράς της Ανάστασης την βιώνουμε ως αγάπη στη ζωή μας. Ο στόχος, λοιπόν, κάθε χριστιανού είναι να μπεί μέσα και να ζήσει την χαρά και την ευλογία της παρουσίας του Θεού. Το Πάσχα είναι μια χαρά πνευματική, που δεν πρέπει να την χάσουμε κανένας μας και για κανέναν λόγο. Φώς ο Χριστός, και φώς απρόσιτο και η ένδοξη Ανάστασή Του, γι' αυτό, δεν μπορούμε να πλησιάσουμε τον αναστημένο Κύριο και να ατενίσουμε το λαμπροφόρο φώς της Ανάστασής Του, χωρίς την κατάλληλη πνευματική προετοιμασία. Χωρίς την αναγκαία καθαρότητα της ψυχής. Όπως ο θεόπτης Μωϋσής όταν είδε την φλεγόμενη βάτο στο όρος Χωρήβ και χρειάστηκε να προσεγγίσει την παρουσία του Θεού ξυπόλυτος. Έτσι, με πολύ περισσότερο δέος καλούμαστε οι Χριστιανοί να πλησιάσουμε τον ίδιο τον Κύριο και να ατενίσουμε το φώς της Ανάστασής Του. Να εορτάσουμε μαζί Του το αιώνιο Πάσχα και την ουράνια ευφροσύνη. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού μας εγκαινιάζει ένα καινούργιο τρόπο ζωής· την πνευματική και πασχάλια βιοτή με τον Θεό. Διότι, ως γνωστόν, η ανάσταση της ψυχής είναι η ένωσή της με την ζωή, με τον Αναστάντα Χριστό. Συνεπώς, προετοιμασμένοι πνευματικά, να αξιωθούμε και να την αισθανθούμε εσωτερικά, στην βαθύτερη καρδία μας και στη ψυχή μας, αυτή την εμπειρία της Ανάστασης. Ώστε, το αιώνιο, το άκτιστο και ανέσπερο φώς της Ανάστασής Του, που είναι πηγή της αιώνιας και αληθινής ζωής, να μας χαριτώνει (αγιάζει) και να φωτίζει τα βήματα της ζωής μας.
Γεώργιος Δημητρόπουλος
Υπ. Μa Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:03]  Ο ευφυής εκβιασμός
[χθες 15:13]  Από μια γιορτή της δημοκρατίας στο...
[χθες 13:07]  Τα δικαιώματα των ατόμων με...
[χθες 11:13]  Οι ρίζες του «είναι» μας…
[χθες 09:10]  Ο κύβος ερρίφθη
[χθες 15:15]  Τα επόμενα λάθη Τσίπρα στο...
[χθες 18:44]  Προσχολική αγωγή περιορισμένης...
[χθες 12:20]  «Ακούω σαν ψίθυρο τη διήγηση του...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:16:14]