ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μαρία Κοσσυφίδου στην «ΠτΚ»: «Ο φόβος για το μέλλον είναι το χειρότερο παρόν»

Η Μαρία Κοσσυφίδου στην «ΠτΚ»: «Ο φόβος για το μέλλον είναι το χειρότερο παρόν»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Ενα τυχαίο εύρημα, από τη βρεφική της ηλικία, στάθηκε η αφορμή για να γράψει μια ποιητική σύνθεση πυκνή νοημάτων και συμβολισμών. Τίτλος της «Η φασκιά» (εκδ. Μετρονόμος), η οποία πέραν της θέσης της στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, ευτύχησε να ανέβει, επιτυχέστατα, και στο σανίδι. Η δημιουργός της Μαρία Κοσσυφίδου μιλάει στην «ΠτΚ» για τη γυναίκα και το διπλό εαυτό της, τα παραμύθια, τους γκρεμούς και το πώς τους αντιμετωπίζουμε, τη σημασία του «είμαι» και του «γίνομαι», ενώ μοιράζεται μαζί μας την εμπειρία της από τη θεατρική της «Φασκιά».
Ποιητική σύνθεση για τη γυναίκα. Ποιο το σπίρτο που άναψε το φιτίλι της δημιουργίας της;
Η φασκιά μου! Τη βρήκα τυχαία στο σπίτι μου στη Δράμα. Δεν ήξερα καν τι ήταν. Οταν μου είπε η μητέρα μου πως την είχε φυλάξει, άρχισα να αναρωτιέμαι πόσες «φασκιές» κουβαλάει η γυναίκα σε κάθε φάση της ζωής της. Κάποια στιγμή έγραψα το πρώτο φόρεμα, που αντιστοιχεί στη γέννηση… Σιγά-σιγά προέκυψαν και τα υπόλοιπα φορέματα-φασκιές: Η βάφτιση, η παιδική ηλικία, η εφηβεία, ο έρωτας, η οικογένεια και η επιστροφή στον εαυτό.

Η Κόρη και το Κορίτσι. Πώς βιώσατε μαζί τους την πορεία μέχρι τη Συνάντησή τους/σας;
Ηταν δύο πρόσωπα σε ένα. Από την αρχή το γνώριζα πως συμβάδιζαν. Αλλωστε αυτό φαίνεται στους παράλληλους μονολόγους της Κόρης και του Κοριτσιού. Η μία απαντάει ή συμπληρώνει την άλλη. Και οι δύο έδιναν κομμάτια από τον εαυτό τους, είτε λόγω σχέσεων είτε λόγω φύσης. Μαζί τους πορεύτηκα από την ώρα που γεννήθηκα. Απλά το έμαθα τώρα.

«Μεγάλωσα με παραμύθια. Ολα τους έκρυβαν σημάδια για τον δρόμο» λέει η Κόρη. «Τα παραμύθια τα κλείδωσα σε τέσσερις σκοτεινούς τοίχους. Οταν τελειώνει η δουλειά, πλένομαι και τα διαβάζω» λέει το Κορίτσι. Είναι τα παραμύθια το καταφύγιο ή ο εγκλωβισμός της γυναίκας, απ' όταν της φορούν φασκιά;
Αν προσέξεις, όλα τα παραμύθια μάς μαθαίνουν τον ρόλο του φύλου μας. Είτε οι ηρωίδες είναι μικρά κορίτσια, είτε πριγκίπισσες, είτε μάγισσες. Ολες μας ταυτιστήκαμε κάποια στιγμή με κάποια από αυτές. Κι όσο κι αν μεγαλώνουμε, κάποιες νιώθουν ακόμα σταχτοπούτες και κάποιες νεράιδες. Πολλές φορές, άλλωστε, εγκλωβιζόμαστε στα καταφύγια που επινοούμε για να έχουμε την ψευδαίσθηση πως τίποτα δεν μας λείπει. Το παραμύθι, ανάλογα με την ηλικία που το διαβάζεις, είναι πούπουλο ή μαχαίρι. Σε χαϊδεύει ή σε πληγώνει…

Λευκό-κόκκινο-μαύρο. Αν είναι η πορεία από την παιδική αθωότητα, στο πέρασμα στην εφηβεία, κι έπειτα το βούλιαγμα στη λάσπη, στον χαμό, τη νίκη με ποιο χρώμα ή ποια σύσταση θα την ορίζατε;
Το χρώμα χωρίς όνομα. Την επιστροφή στον εαυτό μας. Το λέει η Κόρη, το λέει και το Κορίτσι: Να με αγαπήσω γι' αυτό που είμαι κι όχι γι' αυτό που ονειρευόμουν να γίνω…

«Κορίτσι: Νίκη;/Κόρη: Δύναμη». Δυο έννοιες γένους θηλυκού. Ποια θα δαφνοστεφανώνατε και γιατί;
Καμία! Κάποιος που γκρεμίστηκε για να ζήσει, χαρίζει τις δάφνες στους γκρεμούς. Εχει απαλλαχτεί από ανταμοιβές και φασκιές.

«Να 'ξερες πόσο γκρεμίστηκα για να ζήσω». Η καταληκτική φράση καθενός από τα επτά φορέματα της Κόρης. Προϋποθέτει γκρέμισμα η ζωή;
Υπάρχουν γκρεμοί και γκρεμοί. Σε άλλους μάς ρίχνουν και σε άλλους πηγαίνουμε μόνοι μας. Σίγουρα βλέπουμε τη ζωή σαν δώρο κάθε φορά που τους αφήνουμε πίσω μας. Αρκεί να μην φοβόμαστε να τους αντιμετωπίζουμε.

«Κορίτσι: Γεννήθηκα για να είμαι/Κόρη: Γεννήθηκες για να γίνεσαι». Αποδοχή ρόλου-στασιμότητα απέναντι στην ελευθερία-εξέλιξη. Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως προτροπή μέσα σε οκτώ λέξεις;
Μα φυσικά! Προτροπή να αποτινάξει τη «φασκιά» κι ας πέσει σε γκρεμό. Οι πιο επικίνδυνες «παγίδες» είναι αυτές που δεσμευόμαστε να τις αγαπάμε. Μα δεν υπάρχει χώρος για ενοχές στην αγάπη. Αν αγαπάς για να γλυτώσεις από αυτές, δεν είναι αγάπη. «Γίνομαι» σημαίνει ότι ορίζω τι θέλω να δίνω και πώς θέλω να αγαπάω. «Είμαι» σημαίνει ότι συμμορφώνομαι με την εικόνα που ορίζουν οι άλλοι για μένα.


«Ο,τι μοιράζεται είναι αυτό που μένει»

Συναισθήματά σας όταν βγάλατε από τη φασκιά της τη «Φασκιά» για να την παραδώσετε στον εκδότη;
Αγωνία για το αν θα αγαπηθεί κι αν θα μοιραστεί. Ο,τι μοιράζεται είναι αυτό που μένει. Εχω την έγνοια της, φροντίζω να μαθαίνω νέα της… Είμαι τυχερή που συνεργάστηκα με τις Εκδόσεις Μετρονόμος. Εχω μια άριστη συνεργασία με τον εκδότη Θανάση Συλιβό.

Την παραδώσατε, επίσης, στους θεατρόφιλους ως παράσταση, που ανέβηκε τους τελευταίους μήνες του 2019, στο «Μηχανουργείο». Για τις ανάγκες της οποίας συνέπραξαν ποίηση-θέατρο-μουσική-φωτογραφία. Τι εισπράξατε από αυτή τη συνέργεια;
Ηταν μια πρωτότυπη δουλειά, που την κάναμε με μεράκι και τόλμη. Νιώθαμε πως το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Τα σχόλια των θεατών το επιβεβαίωσαν. Ηταν μια εμπειρία που μου έμαθε πολλά. Αλλο να έχεις θεατές και άλλο αναγνώστες. Το πιο συγκινητικό απ' όλα όμως ήταν πως έβλεπα τόσους ανθρώπους να ενώνουν τις δυνάμεις τους και να «συνομιλούν» με το κείμενο, καθένας από τη μεριά του. Ευχαριστώ όλους τους συντελεστές, τον σκηνοθέτη Γεράσιμο Ντάβαρη, τον συνθέτη Γιώργο Βαρσαμάκη, τις ηθοποιούς Διονυσία Καραμπουρνιώτη και Δήμητρα Κωνσταντίνου και τις φίλες Αναστασία Ζαφειροπούλου και Μαρία Καραπατάκη με τις οποίες έκανα τη φωτογράφιση για τα βίντεο της παράστασης.

Υπάρχουν λωρίδες υφάσματος που επιτρέπουμε, ενίοτε, να μας δένουν σφιχτά, είτε από φόβο είτε από ανασφάλεια ή από βολή. Εσείς, τι κάνετε μ' αυτές;
Οσο κι αν τις αγαπάω, τις ξετυλίγω και αποκαλύπτομαι στον εαυτό μου. «Θα κόψω δρόμο απ' το παρόν για να προλάβω εμένα…», όπως λέει και η Κόρη.

Γένους θηλυκού είναι επίσης η Ελλάδα αλλά και η Πάτρα. Ποιες φασκιές, θεωρείτε, ότι δυσκολεύουν αμφότερες στον ελεύθερο βηματισμό τους;
Οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους. Ο βηματισμός δυσκολεύει όσο ο ένας σφίγγει τη φασκιά του άλλου με πρόφαση το καλό του, αντί να τη λύνει. Οσο αρκούμαστε στο να φοράμε φασκιά πολυτελείας, αντί να την αποτινάξουμε. Οσο μας νοιάζει να είμαστε και όχι να γινόμαστε. Οσο κάνουμε πίσω στους γκρεμούς, αντί να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να ανακαλύψουμε τι κρύβουν. Ο φόβος για το μέλλον είναι το χειρότερο παρόν.







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:17]  Γ.Δελιόπουλος: Ο δικός μου τρόπος...
[χθες 08:32]  Μένουμε σπίτι με τον Βασίλη Λαδά
[χθες 14:58]  Ζ.Στουφής: Το αιρετικό πνεύμα της...
[χθες 10:13]  Κυριάκος Σκιαθάς:Τέσσερα «Κ» με...
[χθες 14:47]  Ε.Σαμίου: Πλασμένη πάνω στα μέτρα...
[χθες 20:30]  Βασίλης Λαδάς: Αναζητώντας την...
[χθες 10:02]  Λίλυ Εξαρχοπούλου:...
[χθες 14:26]  Ράνια Καραΐσκου: Το Ναύπλιο, η...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [21:24:28]