ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Γιώργος Συμπάρδης στην «ΠτΚ»: «Οι χτίστες για την πρόοδο της χώρας είναι οι απλοί πολίτες της»

Ο Γιώργος Συμπάρδης στην «ΠτΚ»: «Οι χτίστες για την πρόοδο της χώρας είναι οι απλοί πολίτες της»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Πέμπτο κατά σειρά βιβλίο του, τα «Αδέλφια» (εκδ. «Μεταίχμιο»), τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος 2019 από το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο Αναγνώστης». Ο Γιώργος Συμπάρδης συστήνει στην «ΠτΚ» τους ήρωές του, φωτίζει κάποιες πτυχές τους, εξηγεί την επιλογή του σκηνικού της ιστορίας του, μιλάει για την Πάτρα και τους εδώ φίλους του.

Αδέλφια, οι ήρωές σας, με τρία χρόνια να τους χωρίζουν ηλικιακά κι ένα σωρό άλλα ως χαρακτήρες. Πώς σκεφτήκατε να καταπιαστείτε με την αντιπαλότητα σε μια αδελφική σχέση και δη την περίοδο τέλη '50 αρχές '60;
Η αντιπαλότητα στην περίπτωση των αδελφών είναι πιο δραματική και γίνεται πιο ορατή. Ας μην ξεχνάμε ότι η Βίβλος την προτάσσει στις αφηγήσεις της. Στο προσωπικό επίπεδο έχουμε τη σύγκρουση ανάμεσα στα αδέλφια και στο κοινωνικό και εθνικό επίπεδο τον διχασμό και την εμφύλια διαμάχη. Τα δεινά του πολέμου, της ξενικής εισβολής και κατοχής περνάνε και ξεχνιούνται, τα τραύματα του εμφύλιου πολέμου δύσκολα. Στις δεκαετίες του '50 και του '60, οι πληγές και των δύο πλευρών είναι ακόμη ανοιχτές, ταυτόχρονα, όμως, ο κόσμος ανοικοδομείται. Υπάρχουν οι αριστεροί, υπάρχουν και οι δεξιοί -τα πάρα πολλά θύματα και στις δύο παρατάξεις, περιπτώσεις και ήρωες που έχουν αναδειχθεί από τη μεταπολεμική πεζογραφία -αλλά υπάρχουν και οι χωρίς πολιτική εμπλοκή, οι απλοί οικογενειάρχες (γι' αυτούς θέλησα να μιλήσω) που εργάζονται σκληρά και μοχθούν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, οι οποίοι πιστεύουν στην πρόοδο, και στην προσπάθειά τους να βάλουν το λιθαράκι τους στην ανοικοδόμησή της κάτι καταφέρουν και πολύ συχνά αποτυγχάνουν.

Την εποχή της ανοικοδόμησης της Ελλάδας, ο μεγάλος αδελφός, ο Θανάσης, συμμετέχει ενεργά ως εργολάβος. Η ζήλια του μικρού γι' αυτόν, που είναι μέσα στα πράγματα, είναι φανερή και τρέφεται από την αδιαφορία του πρωτότοκου. Ισχύει, μήπως, υποδόρια, και το αντίθετο;
Ο Θανάσης, ο μεγάλος αδελφός του μυθιστορήματος είναι όμορφος και έξυπνος, επαναστατημένος και χαρισματικός και στα μάτια του μικρού αδελφού φαντάζει ως ολωσδιόλου ιδιαίτερος και αξιοζήλευτος. Ο Χρίστος Παπαγεωργίου σε μια κριτική του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κοράλλι», χαρακτηρίζει τον Θανάση ως «έναν τύπο ανθρώπου ο οποίος δεν θα παραδοθεί ποτέ, δεν θα σκύψει ''στα τέσσερα'' στη ζωή του». Αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι εκείνο το οποίο ο αφηγητής -ο μικρός αδελφός- χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί, ζηλεύει περισσότερο. Από την άλλη, η εσωτερικότητα και ο εκλεπτυσμένος χαρακτήρας του μικρού αδελφού, στοιχεία τα οποία τον κάνουν να ξεχωρίζει, είναι κι εκείνα που μοιάζει να απωθούν τον Θανάση. Στον αναγνώστη εναπόκειται η αναζήτηση των άλλων αισθημάτων του, των υποδόριων και των κρυμμένων.

Στην ιστορία σας αφήνετε «σκοτεινά» σημεία εξάπτοντας τη φαντασία του αναγνώστη, αλλά εν προκειμένου θα σας ρωτήσω: Τι μπορεί να κάνει έναν σημαιοφόρο, με προοπτικές, σαν τον Θανάση, να τα παρατήσει χωρίς κανέναν προφανή λόγο;
Οι υπερβολικές απαιτήσεις του πατέρα. Αυτό θα έλεγα ότι ήταν το «προπατορικό» αμάρτημα στην ιστορία του Θανάση, ο οποίος από τη μια μεριά είναι ένας άριστος μαθητής και από την άλλη καλείται να δουλέψει στο καφενείο του πατέρα, ο οποίος κάνει μία υπερπροσπάθεια να ανταποκριθεί και στα δύο καθήκοντα, αλλά αποτυγχάνει και στη συνέχεια «τιμωρεί» τον πατέρα για τις απαιτήσεις που έχει από τον πρωτότοκο γιο του να αριστεύσει. Τιμωρεί ο Θανάσης τον πατέρα και ταυτόχρονα τιμωρεί και τον εαυτό του.

Γιατί αφήσατε ανώνυμα όλα τα μέλη της οικογένειας, πλην αυτού;
Ο μεγάλος αδελφός είναι πράγματι ο μόνος ήρωας-μέλος της οικογένειας που έχει όνομα, είναι ο αδελφός με το διπλής σημασίας όνομα «Θανάσης». Ο μικρός αδελφός που είναι ο αφηγητής της ιστορίας, όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, παραμένουν ανώνυμα προκειμένου να τονιστεί το γεγονός ότι πρόκειται για μια τυπική οικογένεια. Για πρόσωπα εκ πρώτης και μόνον όψεως, συνηθισμένα, τα οποία στη συνέχεια και καθώς η αφήγηση προχωράει αναδεικνύονται ως ιδιαίτερα. Πάρτε για παράδειγμα τη μητέρα των δύο παιδιών: Καπνίζει στα κρυφά, της αρέσει η συντροφιά των νεότερών της γυναικών και το μοντέρνο ντύσιμο, είναι, σα να λέμε, μια αστή και ταυτόχρονα δίνει καταφύγιο σε μια ελευθεριάζουσα τσιγγάνα καθώς και στην Αγγέλα, μια μεγάλης ηλικίας γυναίκα με ερωτική συμπεριφορά παρεξηγήσιμη. Πολύ τυπική για τη δεκαετία του '50, αυτήν τη μητέρα δεν θα την έλεγες.

Πόλη της ιστορίας σας, αν και δεν κατονομάζεται, η γενέτειρά σας -η Ελευσίνα. Ηταν η οικειότητα -ή κάτι άλλο- που σας ώθησε να την επιλέξετε ως σκηνικό;
Η αγάπη μου για την πόλη αφενός, μια Ελευσίνα την οποία θέλησα να «επανασυστήσω» παραλείποντας τα φιλοτεχνημένα εδώ και καιρό στερεότυπα της λαϊκής εργατούπολης με τα τσιμέντα, τη ρύπανση, και τα αρχαία Μυστήρια, και αφετέρου τα «ιστορικά» τρόπον τινά γνωρίσματα αυτής της πόλης που επεκτείνεται και ανοικοδομείται κατά την πρώτη φάση του μεταπολέμου πολύ πιο γρήγορα και έντονα απ' ό,τι άλλες πόλεις.

Η μοναδικότητα της Πάτρας

Θα μπορούσε, αλήθεια, να είστε ο μικρός αδελφός -που «διαβάζει δύσκολα και σπουδαία βιβλία» και εισχωρεί στο «καταφύγιο της μουσικής»; Εχει αυτοβιογραφική χροιά η ιστορία σας;
Αυτοβιογραφικά στοιχεία περιέχουν όλα τα βιβλία μου. Η απαρχή των προσώπων που εμφανίζονται στα «Αδέλφια» είναι υπαρκτή, αλλά οι ιστορίες τους είναι όλες επινοημένες. Κυρίως, τα βασικά πρόσωπα, και πρώτα απ' όλα ο Θανάσης, έχουν «μυθοποιηθεί» κι έχουν αναχθεί σε κάτι άλλο, διαφορετικό και σημαντικότερο, προκειμένου να «απαθανατιστούν» ως πρόσωπα μυθιστορήματος. «Ψευδοβιογραφία-ψευδο/αυτο/βιογραφία για την ακρίβεια» χαρακτηρίζει το βιβλίο σε ένα κείμενό του ο Δημ. Ραυτόπουλος κι εγώ θα συμφωνήσω απολύτως μαζί του.

Στο εξώφυλλο, το ποδοσφαιράκι της εποχής, με τους δυο παίκτες, αντικριστά, σε ετοιμότητα. Αυτή η αδελφική κόντρα, εκκωφαντική σαν τα χτυπήματα της μπάλας, σήμερα, στην εποχή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, έχει την ίδια ένταση;
Οι αδελφομαχίες είναι πάντα πιθανές, εξακολουθούν να υπάρχουν, ακόμα και σήμερα. Το βλέπουμε και στο κοινωνικό επίπεδο, όταν ακούμε τη φράση «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Κάτι με το οποίο, όπως καταλαβαίνετε, δεν συμφωνώ καθόλου.

«Γράφω αργά και δύσκολα» είχατε πει σε παλιότερη συνέντευξή μας. Εχει αλλάξει κάτι στις απαιτήσεις σας ως προς το γράψιμο, με τα χρόνια;
Οι απαιτήσεις μου εξακολουθούν να είναι πολλές και μεγάλες, ίσως και μεγαλύτερες, αλλά ο χρόνος που τελειώνει με βιάζει.

«Η Πρόοδος οικοδομή είναι μεγάλη» διαβάζουμε τον καβαφικό στίχο στην προμετωπίδα του βιβλίου. Για την πρόοδο της χώρας, χτίστες υπάρχουν;
Οι χτίστες για την πρόοδο της χώρας είμαστε εμείς, όχι τόσο οι πολιτικοί όσο οι απλοί πολίτες της. Οι νέοι άνθρωποι και τα νέα τα παιδιά είναι η ελπίδα μας.

Τελευταία φορά που σας είδαμε στην Πάτρα ήταν στην εκδήλωση Πρόσωπα της Χρονιάς 2017 της «Πελοποννήσου», όπου ήταν υποψήφιοι πατρινοί φίλοι σας. Εντυπώσεις από την πόλη -όσο τη γνωρίζετε;
Η Πάτρα είναι μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη. Πολλές τέτοιου μεγέθους, σημασίας και κυρίως έντασης ελληνικές πόλεις δεν έχουμε. Ισως είναι η μοναδική. Μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει και έχει ήδη αποτελέσει το σκηνικό για μερικά πολύ καλά αστικά μυθιστορήματα (της πόλεως και των παρυφών της), με τα οποία έχει εμπλουτιστεί η νεοελληνική πεζογραφία.
Κλείνοντας, θέλω πράγματι να μιλήσω για δύο πολύ σημαντικούς συγγραφείς και αγαπημένους φίλους που εργάζονται και ζουν με τις οικογένειές τους στην Πάτρα. Εννοώ τον Βασίλη Λαδά και τον Κώστα Λογαρά, των οποίων η φιλία με τιμά ιδιαίτερα.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:24]  Σπ.Μαραγκός στην «Π»:Η...
[χθες 22:46]  Ο Σπύρος Μαραγκός στην «ΠτΚ»: «Η...
[χθες 09:52]  Σταύρος Σταμπόγλης: «Καταρράκτης...
[χθες 14:36]  Μ.Μακρόπουλος στην «Π»:Η...
[χθες 22:44]  Ο Μιχάλης Μακρόπουλος στην «ΠτΚ»:...
[χθες 09:43]  Ελένη Αρτεμίου:«Ψάχνοντας την...
[χθες 22:41]  Η Χρύσα Λυκούδη στην «ΠτΚ»: «Από...
[χθες 14:30]  Πάτρα:Έκδοση επιστολών από...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:44:39]