Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 21:02      4°-12° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Τασούλα Επτακοίλη έρχεται την Παρασκευή στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Οι λέξεις ήταν πάντα οι πιο πιστές φιλενάδες μου»

Η Τασούλα Επτακοίλη έρχεται την Παρασκευή στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Οι λέξεις ήταν πάντα οι πιο πιστές φιλενάδες μου»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Ανθρωπος γλυκύτατος, με -σπάνια- καθαρότητα στο βλέμμα, βρέθηκε την Πάτρα για το Tedex στις 3 Νοεμβριου και καθήλωσε με την ομιλία της. Την ερχόμενη Παρασκευή επιστρέφει στην πόλη μας για την παρουσίαση της ποιητικής της συλλογής. Η Τασούλα Επτακοίλη μιλάει στην «ΠτΚ» για τον συγγραφικό της εαυτό, τη «Γυναίκα στο ασανσέρ», τη σχέση της με τις λέξεις και τις γάτες, τη στάση της απέναντι στις μάχες.
Μετά το «Αλλο μου ολόκληρο», τις ημερολογιακές σας καταγραφές, και τον «Γουργούρη», το παιδικό σας βιβλίο, σειρά έχει η ποίηση. Ποιος «διακόπτης» σηκώθηκε και φώτισε τον λογοτεχνικό εαυτό, που κρύβατε μέσα στον δημοσιογραφικό;
Δεν τον έκρυβα. Συνυπήρχαν αυτοί οι δύο εαυτοί. Απλώς, όταν για τις ανάγκες της δουλειάς σου έχεις μάθει να γράφεις σε τρίτο πρόσωπο, να αφηγείσαι ιστορίες άλλων, είναι δύσκολο να επιχειρήσεις τη γραφή σε πρώτο πρόσωπο, να τολμήσεις να πεις τη δική σου ιστορία. Για μένα αυτό συνέβη μετά την απώλεια του άντρα μου, με «Το άλλο μου ολόκληρο». Από τότε, ο «διακόπτης» έχει μείνει στο... on.

Πότε και πώς διεκδίκησε φωνή «Η γυναίκα στο ασανσέρ»;
Είναι υπαρκτό πρόσωπο. Τον περασμένο χειμώνα βρέθηκα για επαγγελματικό ραντεβού στα βόρεια προάστια. Το κτίριο στο οποίο με περίμεναν ήταν παλιό. Πέρασα τη σιδερένια πόρτα του και κατευθύνθηκα προς το ασανσέρ. Πάτησα το κουμπί και ο θάλαμος φωτίστηκε, μια και ήταν σταματημένος στο ισόγειο. Οταν όμως άνοιξα την πόρτα, ξαφνιάστηκα βλέποντας μέσα στο ασανσέρ μια γυναίκα. Ήταν καθισμένη σε ένα σκαμπό, στριμωγμένη σε μια γωνιά του θαλάμου. Mε καλημέρισε, με ρώτησε σε ποιον όροφο πήγαινα και πάτησε το κουμπί. Συνειδητοποίησα ότι αυτή η γυναίκα, κάθε μέρα, βγάζει το ψωμί της μέσα σε ένα ασανσέρ. Ζει σε άξονα κατακόρυφο, πάνω-κάτω, επί ώρες. Φεύγοντας, είχα αποφασίσει να γράψω ένα ποίημα για εκείνη. Προσπάθησα, μα δεν το κατάφερα. Αλλά δεν μπορούσα και να ξεχάσω το σκοτάδι που την κύκλωνε κάθε μέρα. Και είπα πως, αν αξιωνόμουν να κρατήσω στα χέρια μου τυπωμένα τα ποιήματά μου, ο τίτλος της συλλογής θα ανήκε σ' εκείνη την άγνωστη γυναίκα: Τη γυναίκα στο ασανσέρ.

Απώλεια, απουσία είναι απτές στα ποιήματά σας. Γένους θηλυκού και από άλφα, και οι δύο. Λειτούργησαν οι λέξεις «απεγκλωβιστικά», μια και μιλάμε για ασανσέρ;
Οι λέξεις πάντα λειτουργούν έτσι -εντός και εκτός ασανσέρ, στον περιορισμό ενός μικρού χώρου ή σε ανοιχτούς ορίζοντες: Απεγκλωβιστικά, παρηγορητικά, θεραπευτικά, καμιά φορά. Για μένα οι λέξεις ήταν πάντα οι πιο πιστές φιλενάδες.

Απτή, στην ποίησή σας, είναι και η αγάπη - κι άλλο θηλυκό από Α. Εν προκειμένω, πώς λειτούργησαν και λειτουργούν οι λέξεις;
Είμαι τυχερή. Αγαπήθηκα και αγάπησα πολύ. Μέσα από τα ποιήματα της συλλογής ένιωσα, λοιπόν, ότι έπρεπε να μιλήσω γι' αυτό το δώρο, να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στη ζωή για το γεγονός ότι το αξιώθηκα.

«Η αγκαλιά μιας γάτας, / να γαργαλάει με τα μουστάκια της / τις βεβαιότητές μου». Τι σας δένει με τα τόσο ανεξάρτητα τετράποδα, που εμφανίζονται και στα ποιήματά σας;
Ο Φούσκας, ο γάτος που υιοθέτησα πριν από τρία χρόνια, από τις πρώτες μέρες μαζί μου έμαθε πώς να χρησιμοποιεί το πορτάκι για να βγαίνει στο μπαλκόνι και πώς να συμμορφώνεται με τους κανονισμούς του σπιτιού - δεν ανεβαίνουμε στα τραπέζια, δεν ξύνουμε τα νύχια μας στα χαλιά και τα σχετικά. Αυτό είναι νοημοσύνη και προσαρμοστικότητα. Η Ρίνα, η «γριούλα» μου, όποτε με πιάνει το παράπονο και κλαίω, τρέχει προς το μέρος μου, μου... επιβάλλει να την πάρω αγκαλιά και τρίβει τη μουσούδα της στα μάγουλά μου, γουργουρίζοντας με τα πιο πολλά ντεσιμπέλ που μπορεί να παράξει. Αυτό είναι συναισθηματική νοημοσύνη, αγάπη και τρυφερότητα. Η γάτα που ταΐζω στην πιλοτή της πολυκατοικίας πετάγεται κάθε πρωί από τους θάμνους και τρέχει να με υποδεχθεί. Οσο πεινασμένη κι αν είναι -πόσο χορτάτο μπορεί να είναι ένα αδέσποτο;- πρώτα θα γευτεί τα χάδια μου κι έπειτα τις κροκέτες που θα της ρίξω. Αυτό είναι ευγένεια και ίσως και μια ένδειξη ευγνωμοσύνης. Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους που να διαθέτουν όλες αυτές τις αρετές. Ή μάλλον, για να είμαι ακριβής, ξέρω πολλούς που δεν τις διαθέτουν. Ή που δεν τις θεωρούν καν αρετές... Νομίζω ότι αυτό απαντά στο ερώτημά σας.


«Δίνω τις μάχες μου με αξιοπρέπεια»
«Μαγαζιά κλειστά. / Κι άλλα ημιθανή. / Μόνο σήμερα ό,τι πάρετε 4.99. / Δεκαδικός αριθμός. / Εκκρεμής. / Τίποτε ακέραιο πια; / Ζωή σαν δάκρυ. / Συνεχώς κατηφορίζει. Φθίνει. Λιγοστεύει. / Σαν δάκρυ κυλάει. / Ποτέ δεν θα βρει / το δρόμο του γυρισμού». Απόσπασμα από τον «Δεκαδικό αριθμό». Τι σας ενοχλεί κι ενδεχομένως σας τρομάζει στη σημερινή ζωή;
Με ενοχλούν και με τρομάζουν η απάθεια, η αδιαφορία, η έλλειψη ενσυναίσθησης. Κι ειδικά σε ό,τι αφορά τις πόλεις μας -αυτό το ποίημα γράφτηκε για τη γειτονιά μου- με λυπεί και με θυμώνει το ότι οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο σαν ξενοδοχείο τέταρτης κατηγορίας: Δεν τους νοιάζει αν θα κάψουν με το τσιγάρο τη μοκέτα, αφού την επόμενη μέρα δε θα είναι πια εδώ...

Στο κλείσιμο της συλλογής, οι στίχοι του Αναγνωστάκη: «Γιατί η ποίηση δεν είναι τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπο μας…». Συμφωνείτε μαζί του;
Οχι, η ποίηση είναι καθρέφτης για να δούμε το πρόσωπό μας. Για να ζυγιìσουμε τη δυìναμη και τις αδυναμιìες μας, για να αναμετρηθουìμε με τους φοìβους και τις ανασφαìλειεìς μας, για να ψιθυριìσουμε τα οìνειρά μας, τις κρυφεìς μας ελπιìδες. Άρα, για να εìχουμε μια ευκαιριìα να γιìνουμε καλυìτεροι αìνθρωποι.

Εχετε βιώσει την απώλεια του συζύγου σας, αλλά, όπως είπατε στην ομιλία σας στο TEDx Patras, και την πάλη σας με τον καρκίνο. Ποια τα όπλα σας στις δύσκολες, ενίοτε άνισες, μάχες;
Δεν ξέρω αν είναι όπλο, και αν είναι αποτελεσματικό, αλλά έχω αποφασίσει να αντικρίζω τους φόβους μου κατάματα και να δίνω τις μάχες μου με αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν ξέρω ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να χάσω. Ετσι, αν τύχει και κερδίσω, η νίκη θα είναι ακόμα πιο γλυκιά.

Την ερχόμενη Παρασκευή θα είστε και πάλι στην Πάτρα για μια ενδιαφέρουσα «σύμπραξη». Θα μας πείτε;
Είχαμε την ιδέα, με τον αγαπημένο φίλο και συνάδελφο στην «Καθημερινή», αλλά και στη συγγραφή, Νίκο Βατόπουλο, να παρουσιάσουμε μαζί τα βιβλία μας. Θα είμαστε στο Θέατρο Λιθογραφείον την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου, στις 8 μ.μ. Και με την ευκαιρία να ευχαριστήσω την Ελένη Καραμούζη και τον Ανδρέα Τσιλίρα (Εκδόσεις «Το Δόντι») για τη φιλοξενία και την οργάνωση της εκδήλωσης.
Και δυο λόγια για το νέο σας βιβλίο, που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα;
Θα είναι παιδικό και ήρωας θα είναι -και πάλι- ένα ζώο, σε ρόλο έκπληξη!

Θα ήθελα, μια και δεν απέχουμε πολύ από τη νέα χρονιά, να κλείσουμε με μια ευχή σας.
Να είμαστε υγιείς, να αισθανόμαστε καλά με το «έξω» μας -το περιβάλλον μας, τους ανθρώπους με τους οποίους ζούμε- αλλά και με το «μέσα» μας: Να παραδεχόμαστε τα λάθη και τις ήττες μας και να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:14]  Ο Στέφανος Ξενάκης στην «ΠτΚ»: «Ο...
[χθες 20:03]  Η Πηνελόπη Τσούνη μιλάει στην «Π»...
[χθες 15:22]  Πάτρα:Η ποιητική συλλογή της...
[χθες 22:53]  Παρουσίαση του λευκώματος του Αρη...
[χθες 22:29]  Παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή...
[χθες 22:13]  Η Λίλα Κονομάρα στην «ΠτΚ»: «Μνήμη...
[χθες 11:57]  Πάτρα: Τη Δευτέρα η παρουσίαση του...
[χθες 15:50]  Ένα παραμύθι για την αλληλεγγύη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [21:02:59]