Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 23:00      8°-12° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Ανδρέας Καλλιβωκάς στην «ΠτΚ». Αφορμή, η παρουσίαση του βιβλίου του τη Δευτέρα στη Φιλαρμονική

Ο Ανδρέας Καλλιβωκάς στην «ΠτΚ». Αφορμή, η παρουσίαση του βιβλίου του τη Δευτέρα στη Φιλαρμονική



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Το πρώτο του μυθιστόρημα «Αγαπημένη μου Δανάη» (εκδ. «Το Δόντι») παρουσιάζεται τη Δευτέρα 22 Οκτωβρίου και ώρα 8 μ.μ. στην αίθουσα της Φιλαρμονικής Εταιρίας Ωδείο Πατρών. Ο συμπολίτης Ανδρέας Καλλιβωκάς μάς ξεναγεί στα φιλοσοφικά μονοπάτια της ιστορίας του, εκφράζει τις απόψεις του για τις σχέσεις γονιών-παιδιών, τη μόρφωση, τη συντροφική αγάπη. Κι επιπλέον, προτείνει, ως φαρμακοποιός, ένα αντίδοτο στον σημερινό ζόφο.
Δεν είναι το πρώτο σας βιβλίο, αλλά το πρώτο σας «βήμα» στη λογοτεχνία. Πώς αποφασίσατε να περπατήσετε σε αυτό το μονοπάτι;
Πρώτα από όλα, να πω από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Τώρα, πώς διάβηκα το κατώφλι της λογοτεχνίας και ακολούθησα νέους ατραπούς για μένα. Απλά η μουσική και ο γραπτός λόγος ήταν η δική μου φυγή από την καθημερινότητα, ένας τρόπος συνύπαρξης δυο κόσμων. Της καθημερινότητας και του αχανούς και αόρατου. Μετά από κάποια άρθρα μου που ξεκινούσαν με τη φράση «Αγαπημένη μου Δανάη», ο Ανδρέας Τσιλίρας με ώθησε να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, πέρα από τα όσα έγραφα για την εργασία μου και επιστήμη μου. Ετσι, εδώ και δύο χρόνια ξεκίνησε το οδοιπορικό της «Αγαπημένης μου Δανάης» ως ένα βιβλίο!

«Μυθιστόρημα» αναγράφεται στο εξώφυλλο, αλλά από τις πρώτες σελίδες, γίνεται σαφές ότι η φιλοσοφία διεκδικεί τον πρώτο λόγο. Θα μας πείτε γι' αυτόν τον συνδυασμό;
Θα ήθελα να δώσω το στίγμα στο μέτρο του δυνατού. Ποτέ δεν θα είχα το θράσος να αποκαλέσω το δικό μου πόνημα φιλοσοφικό. Είναι απλά στοχασμοί ενός καθημερινού ανθρώπου που μέσα από μια υπερβατική σχέση και την εν γένει ζωή του ως καθηγητού ανασκοπεί τα κοινωνικά δρώμενα, τις βουβές σκέψεις του διπλανού, τις σιωπηλές κραυγές του και αναζητά ένα διαφορετικό δρόμο. Μέσα από την τρυφερή και απόλυτη, σχεδόν στα όρια του μύθου, σχέση αναζητά την αλήθεια, τη διαφορετικότητα και προσπαθεί να τη θέσει σε κρίση με τον καθημερινό άνθρωπο στο πρόσωπο των φοιτητών του. Παράλληλα ζει τον δικό του μύθο μεταξύ του υπαρκτού και ανύπαρκτου κόσμου, ωθεί όμως τον αναγνώστη να συνοδοιπορήσει μαζί του σε αυτούς τους κόσμους, βάζοντάς τον να σκεφτεί πως η ζωή μπορεί να είναι ένας υπαρκτός μύθος αρκεί να τη δει με πιο πολλά «θέλω» και λιγότερα «πρέπει» που εφορμούν από τα κοινωνικά στερεότυπα.

Ο ήρωάς σας, λοιπόν, ο Κοσμάς, αναζητά πάντα το «γιατί», αμφιβάλλει διαρκώς, και γίνεται για τους φοιτητές του δάσκαλος, με την έννοια που οφείλει να έχει αυτό το λειτούργημα.
Σωστά το βλέπετε. Αναζητά καθημερινά μέσα από διαλόγους και σκέψεις την αλήθεια, αμφισβητεί τα πιο απλά αλλά και σύνθετα πράγματα, σκέψεις, ιδέες. Οχι με διάθεση του «απλά από μόδα αμφισβητώ», αλλά βασικά βάζει τους φοιτητές του αλλά και τη Δανάη του στη διαδικασία «Σκέπτομαι άρα υπάρχω». Πιστεύει στα νέα παιδιά, τα πονά, τα βλέπει με την ίδια ματιά που βλέπει τα βιολογικά του παιδιά και πάνω από όλα τα αγκαλιάζει με μια σχέση τόσο τρυφερή και ανθρώπινη όπως ο καθημερινός δάσκαλος οφείλει να διακονεί το καθήκον του.

«Πρέπει να δίνουμε όλα τα εφόδια στα παιδιά μας να επιλέγουν το αύριο τους [...] έχουμε μόνο υποχρεώσεις απέναντί τους και κανένα δικαίωμα, κι έχουν ανύπαρκτες υποχρεώσεις και δικαιώματα απέναντί μας» γράφετε. Κι όμως, πάμπολλοι γονείς πιστεύουν το αντίθετο…
Κοιτάξτε, εδώ θα πούμε ίσως πράγματα που ενοχλούν και σοκάρουν. Αλλά κάποτε ίσως αυτό που πιστεύω χτίσει μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων. Τα παιδιά μου, θα ξεκινήσω από πρώτο ενικό, τα έφερα στο κόσμο για να αποδείξω την ικανότητά μου στην αναπαραγωγή ως θηλαστικό και βασικά να χτίσω τη νεότερη εικόνα μου. Αυτό για μένα, αν και είναι το βασικό ένστικτο, προσωπικά προτιμώ να τα φέρω για να χτίσω μια γενιά πιο άξια εμού. Εχω μια βασική υποχρέωση, να τα μάθω να λειτουργούν όταν έρθει ο καιρός, και φυσικά όχι στα 40 τους παντρεμένα με παιδιά, αλλά στο πρώτο φτερούγισμά τους, να έχουν χτίσει φτερά από ατσάλι και όχι από κερί. Καθήκον μου είναι η μόρφωσή τους, πολύπλευρη και πολυσχιδής, ώστε να γίνουν διαφορετικοί από εμένα να δουν με τα δικά τους μάτια το φως του κόσμου. Δεν τα έφερα στον κόσμο για να καμαρώσω ότι πήραν τη δουλειά μου πνίγοντας μέσα σε μια δήθεν αβεβαιότητα που τα τρομοκρατεί, τα όνειρά τους. Δεν τα έφερα για να με γηροκομήσουν. Τα έφερα για να τα μάθω να είναι ελεύθεροι άνθρωποι, να σταθώ δίπλα τους στα λάθη τους και όχι να τους πω «στα έλεγα εγώ, αλλά δεν με ακούς».


Αμφισβήτηση, μάχη, συντροφικότητα

«Μορφωμένος άνθρωπος δεν είναι αυτός που γνωρίζει πολλά, αλλά αυτός που μπορεί να ελέγχει δυσάρεστες καταστάσεις αντί να ελέγχεται από αυτές». Πώς αποκτάται αυτή η μόρφωση;
Η απάντηση είναι απλή σαν το αβγό του Κολόμβου. Με τη διαρκή αναζήτηση μιας απάντησης σε αυτή τη φράση: «Τι θα κάνω σήμερα που δεν έκανα εχθές ή τι θα κάνω σήμερα που έκανα εχθές αλλά μπορώ καλύτερα» στον πρωινό μας καθρέφτη. Αμφισβητώ αυτό που είμαι και απλά αναζητώ τι μπορώ να είμαι. Βασικά με τη μελέτη της καθημερινότητας και τη μετατροπή της κάθε γνώσης σε μόρφωση.

«Είμαστε η μοναδική χρεοκοπημένη χώρα με πάμπλουτους κατοίκους» γράφετε. Τι σημαίνει αυτό για το μέλλον ενός λαού που αισθάνεται επιπλέον «θύμα»;
Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Για το χάλι μας δεν μας φταίει κανείς. Πριν δείξουμε κάποιον, να δείξουμε τον εαυτό μας. Δεν είμαστε θύματα, είμαστε και ένοχοι. Ας φτιάξουμε εμάς πρώτα.

Κάνετε λόγο για τη σημερινή «χαμένη νεολαία» που την «ποδοπατούν βρικόλακες συναισθημάτων, εκμεταλλευόμενοι τους φόβους τους και τις ανασφάλειές τους», ένεκα κρίσης. Ποια όπλα έχουν να προτάξουν οι νέοι;
Την ορμή της νιότης τους, να μην επιτρέψουν σε κανέναν να τους βάλει γκρίζο στη ζωή τους. Ξέρετε, πιστεύω πολύ στην πολιτική ανυπακοή. Ενα απλό παράδειγμα. Εάν ένας κανένας νέος, ΚΑΝΕΝΑΣ, δεν πήγαινε να δουλέψει για 400 ευρώ πώς το κεφάλαιο θα έβρισκε εργατικά χέρια; Γενικά δεν δέχομαι τους συμβιβασμούς. Πιστεύω στη μάχη που μετατρέπει τον όχλο σε πλήθος με σκοπό και όραμα.

Θα έλεγε κανείς ότι το βιβλίο σας είναι κι ένας ύμνος στη βαθιά, μακροχρόνια συντροφική αγάπη. Πείτε μας.
Προσκυνώ την έννοια του συντρόφου. Για μένα σύντροφος είναι ο καθημερινός συνοδοιπόρος μου στην αναζήτηση της καθημερινής «τροφής», βλέπε ζωή. Η συντροφική αγάπη είναι το απόλυτο. Εμπεριέχει τον διαχρονικό έρωτα, την άδολη αγάπη, τον σεβασμό και πάνω από όλα το πάθος για τη ζωή. Η σχέση που περιγράφω είναι αέναη, αλώβητη από την καθημερινότητα.

Φαρμακοποιός τόσα χρόνια, και δη με φαρμακευτικό εργαστήριο, τι φάρμακο θα παρασκευάζατε κατά της κατάστασης που βιώνουμε σήμερα;
Απλά μια φόρμουλα Ε< Ε+ = Σ(Ο )Ε !Να σας το λύσω: Εγώ μικρότερο το Εμείς + = το Σύνολο του Ολου Ευτυχισμένο.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 23:02]  Η Ελένη Δάσιου στην «ΠτΚ»: «Εχουμε...
[χθες 15:00]  Πάτρα:Βιβλίο για την παράδοση και...
[χθες 13:29]  Πάτρα:Παρουσιάζεται το νέο βιβλίου...
[χθες 13:38]  Παρουσιάζεται το νέο βιβλίο του Κ....
[χθες 21:15]  O Χρήστος Χωμενίδης την Τρίτη στο...
[χθες 14:58]  Πάτρα:Παρουσίαση του βιβλίου «Ο...
[χθες 23:01]  Ο Αλέξης Πανσέληνος στην...
[χθες 21:13]  Ο Γιάννης Πλιώτας στην «ΠτΚ«: «Το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:00:01]