Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 13:24      15°-25° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Λίλα Ζερβοπούλου στην «ΠτΚ»: «Πάντα με ενδιέφερε πώς σκέφτονται οι άνθρωποι»

Η Λίλα Ζερβοπούλου στην «ΠτΚ»: «Πάντα με ενδιέφερε πώς σκέφτονται οι άνθρωποι»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Το νέο -έβδομο- βιβλίο της κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Πικραμένος» και παρουσιάστηκε ένα σαββατιάτικο μεσημέρι στο «Επίκεντρο». Με την «Κόρη του αυτόχειρα», η Λίλα Ζερβοπούλου διεισδύει στον ψυχισμό των ηρώων της και αποτυπώνει μια εποχή που σημάδεψε τη γενιά της. Σήμερα μιλάει στην «ΠτΚ» «αμακιγιάριστη», όπως λειτουργεί και στη ζωή της.

Η ηρωίδα σας, η Ναταλία, στα 10 της χρόνια μένει ορφανή από πατέρα, όταν αυτός αυτοκτονεί για άγνωστους λόγους με ένα πιστόλι. Το τραύμα, από την πράξη του αιμορραγεί μέσα της, με οδυνηρές συνέπειες για την προσωπική της ζωή. Πώς προέκυψε η ιδέα της συγγραφής της «Κόρης του αυτόχειρα»;
Πώς προκύπτει αλήθεια μια ιδέα ή μια έμπνευση; Κι εγώ αναρωτιέμαι συχνά. Ξέρετε, μερικές φορές βγαίνει απλά μέσα από μία συζήτηση ή ακόμα και από μία μουσική. Τα ερεθίσματα ποικίλλουν. Στην προκειμένη περίπτωση βγήκε από μία συζήτηση που είχα με κάποιον και μου διηγείτο την ιστορία κάποιας φίλης του, που είχε χάσει τον πατέρα της πολύ μικρή. Είχε αυτοκτονήσει την περίοδο της επταετίας που σημάδεψε τη γενιά μας. Είχαμε μια μεγάλη συζήτηση για εκείνα τα χρόνια μέχρι που ξαφνικά εγώ τον ρώτησα «Τι απέγινε τελικά;». «Ποιος; Τι εννοείς;». «Η κόρη του αυτόχειρα» του είπα και τότε μου ήρθε η ιδέα. «Αυτός είναι τίτλος βιβλίου». Με κοίταξε απορημένος και συμφώνησε: «Γράψ' το, λοιπόν». Ετσι ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Ολα τα υπόλοιπα είναι μυθοπλασία. Μ' αρέσει αυτό το ταξίδι.

«Ψυχαναλύετε» την ηρωίδα σας από τη δύσκολη εφηβεία της έως και την εξίσου δύσκολη ενηλικίωσή της. Ποιες οι προκλήσεις σε αυτή την κατάδυση στον ψυχισμό της;
Μπορεί να μην κολυμπάω στα βαθιά στη θάλασσα γιατί έχω ένα φόβο ακαθόριστο, αλλά κολυμπάω στα βαθιά στον ψυχισμό μας. Πάντα μ' ενδιέφερε το πώς σκέφτονται οι άνθρωποι, ποια τραύματα κουβαλάνε, τι τους έχει σημαδέψει και το πώς εξελίσσονται με αυτά τα φορτία μέσα στη ζωή τους. Οσο πιο πολλές δυσκολίες έχει κάποιος τόσο πιο ενδιαφέροντα βρίσκω τα μονοπάτια που έχει ακολουθήσει για να επιβιώσει και να εξελιχθεί σαν άνθρωπος. Οντως είναι μια πρόκληση, που συχνά την ψάχνω και που αποτελεί ερέθισμα για σκέψη και γραφή.

Η ιστορία σας έχει και πολιτικό χρώμα, αφού εκτυλίσσεται -όταν συμβαίνει η αυτοκτονία- επί χούντας. Γιατί επιλέξατε αυτή τη «μαύρη» για την Ελλάδα περίοδο;
Μεγάλωσα εκείνη την περίοδο. Ημουν στην εφηβεία και όλα αυτά που συνέβαιναν τότε, μου φαίνονταν τρομακτικά. Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου, ούτε ήμουν ποτέ σε κάποιο κόμμα ή επαναστατική επίσημη ομάδα. Ζούσα τα πάντα όμως μέσα από τις παρέες μου, τα διαβάσματά μου και τις μουσικές. Είχα αγριέψει, θα έλεγα. Με θύμωναν όλες οι ανοησίες του τότε συστήματος. Κι ακόμα με θυμώνουν. Η δομή του συστήματος παιδείας και ανάπτυξης, θα έλεγα, δεν έχει αλλάξει και τόσο πολύ από τότε. Δυστυχώς, και μη κομματικοποιημένος να μείνει κάποιος σε όλη του τη ζωή επηρεάζεται από το άδικο κυρίως. Διάλεξα εκείνη την περίοδο για να βγάλω από μέσα μου κάποιες μνήμες. Να τις ξεφορτωθώ εν ολίγοις.

Σχολιάζετε, επίσης, την καλή κοινωνία της εποχής, η οποία κρύβεται πίσω από «μάσκες». Πείτε μας γι' αυτή την κοινωνική προσέγγιση.
«Μη μου μιλάτε μακιγιαρισμένη κυρία μου» είχε πει κάποιος και κατάλαβα πως πάντα πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Δυστυχώς, η ανταγωνιστική κοινωνία μιλάει πάντα «μακιγιαρισμένη». Αυτό κρύβει υποκρισία και κακώς νοούμενο καθωσπρεπισμό. Είμαι μακριά από όλα αυτά. Είναι σαν τα «φο μπιζού». Κι αν κάποιος είναι αληθινός χαρακτηρίζεται αφελής ή γραφικός. Θα έλεγα πως στις νέες γενιές αυτό δεν ισχύει πια. Ισως φταίει και η κρίση που «ρίχνει» τα φτερά των αλαζόνων.

Κεφάλαιο έρωτας: Για την ηρωίδα σας, ο θάνατος του πατέρα μοιάζει να θανατώνει τον υγιή έρωτα-επιλογές λανθασμένες, πάντα. Κι εδώ, θίγετε ένα μεγάλο ζήτημα, αν το διευρύνουμε στην πραγματική ζωή. Πώς ξεφορτώνεσαι ό,τι σε μπλοκάρει να τον ζήσεις φυσιολογικά -χωρίς να κάνεις τον εαυτό σου αλλά και τον/την άλλον/η να υποφέρει;
Ο φόβος είναι αυτός που θανατώνει τον πραγματικό έρωτα. Και τα τραύματα που όλοι έχουμε λίγα ή πολλά. Τα λεγόμενα «απωθημένα». Για να ζήσει ένας άνθρωπος έναν πραγματικό έρωτα πρέπει ν' απαλλαγεί από τα φορτία που σηκώνει από το παρελθόν. Διαφορετικά θα τα «βγάλει» στη σκηνή της ερωτικής του ιστορίας και θα αυτοκαταστραφεί, παρασύροντας και τον άλλον. Θα πρότεινα ψυχοθεραπεία ή κάποιον πνευματικό δρόμο για ν' απαλλαγεί κάποιος από τα τραύματά του. Επίσης η Υπέρβαση είναι ένας τρόπος. Με λίγα λόγια, χρειάζεται εργασία με τον εαυτό μας πάνω στον εαυτό μας.

«Δεν γεννιόμαστε για πλάκα»

Οι γυναίκες της ιστορίας σας έχουν προσωπικότητα, αλλά ζορίζονται. Ποια απ' όλες σας ιντρίγκαρε περισσότερο ενόσω την «πλάθατε» και γιατί;
Μάλλον η Μιράντα και όχι η Ναταλία, «η κόρη του αυτόχειρα». Κάθε ανυπότακτος άνθρωπος με ιντριγκάρει, ίσως εκεί να υπάρχει κάποια ταύτιση δική μου. Δεν είχα ποτέ πειθαρχία. Εχω κάνει αγώνα μεγάλο για να πειθαρχώ σε απλά πράγματα.

Ενας ψυχίατρος παίζει καταλυτικό ρόλο στο βιβλίο σας. Εν έτει 2018, κατά πόσο πιστεύετε ότι έχει πάψει να θεωρείται ταμπού η αναζήτηση της βοήθειάς του;
Δεν νομίζω πως θεωρείται πια ταμπού. Οι ψυχολόγοι έχουν τόσο πολύ κόσμο που δεν μπορεί κάποιος να κλείσει εύκολα ραντεβού αλλά και οι ψυχίατροι. Εχει προχωρήσει ο κόσμος. Ο ψυχίατρος είναι πια σαν τον οδοντογιατρό. Κάτι φυσικό.

Πιστεύετε ότι η λύτρωση είναι κάπου εκεί έξω και περιμένει τον διακόπτη που θα τη θέσει σε λειτουργία;
Ποτέ κάπου εκεί έξω. Η λύση είναι μέσα μας κι εμείς είμαστε αυτοί που καλούμαστε να μάθουμε ν' ανοίγουμε και να κλείνουμε τον διακόπτη την κατάλληλη στιγμή για κάθε θέμα. Μιλάω για ισορροπία και αυτοέλεγχο. Θέλει εξάσκηση αυτό και δεν το μαθαίνει κάποιος εντελώς μόνος του. Πρέπει να του δοθεί το πρώτο βήμα είτε από κάποιο φίλο ή δάσκαλο αυτογνωσίας. Και να μην ξεχνάει ποτέ τον σκοπό του. Την εργασία με τον εαυτό δηλαδή. Δεν γεννιόμαστε για πλάκα. Γεννιόμαστε για να εξελιχθούμε με κάθε τρόπο.

«Να μην προδώσετε ποτέ τα δικά σας όνειρα» γράφει στο γράμμα του ο αυτόχειρας πατέρας της Ναταλίας. Εσείς, αλήθεια, πώς τα πάτε με τα όνειρά σας;
Το πιο μεγάλο μου όνειρο ήταν ν' αποκτήσω ένα παιδάκι. Ο Θεός μού έδωσε την κόρη μου, την Ιόλη. Αυτό είναι ευλογία. Από μικρή ήθελα να γίνω συγγραφέας. Κι αυτό πραγματοποιήθηκε, κι εξελίσσομαι μέσα σ' αυτό. Η ζωή με βοήθησε να πραγματοποιήσω πολλά όνειρα και να μην προδώσω τον εαυτό μου. Είμαι ευγνώμων.

Υπάρχει κάτι νέο στο μυαλό ή στα «χαρτιά» σας, που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας.
Ναι. Γράφω ένα βιβλίο τώρα που πραγματικά το απολαμβάνω. Ο τίτλος του είναι «Το μαγικό σημείο». Επίσης, αποφάσισα μετά από πάρα πολλά χρόνια που γράφω ποιήματα να εκδώσω την πρώτη μου ποιητική συλλογή. Να εκτεθώ πραγματικά, δηλαδή. Και μετά να... κρυφτώ.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 21:59]  Ο Τηλέμαχος Κώτσιας έρχεται την...
[χθες 22:07]  Η Μαρία Στασινοπούλου την...
[χθες 21:10]  Ο Ελευθέριος Τσιρώνης στην «ΠτΚ»:...
[χθες 15:45]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου του...
[χθες 15:05]  Πάτρα:Παρουσιάζεται η ποιητική...
[χθες 21:44]  Η Αθηνά Κακούρη στην «ΠτΚ»: «Μέχρι...
[χθες 12:15]  Πάτρα: Παρουσιάζεται η τριλογία...
[χθες 23:21]  Η Αμάντα Μιχαλοπούλου στην «ΠτΚ»:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:24:32]