Τρίτη 19 Ιουνίου 09:53      18°-29° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Κώστας Μπουλμπασάκος στην «ΠτΚ»: «Δεν πιστεύω στην τύχη, αλλά στη δύναμη του ανθρώπου»

Ο Κώστας Μπουλμπασάκος στην «ΠτΚ»: «Δεν πιστεύω στην τύχη, αλλά στη δύναμη του ανθρώπου»



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Τέλη Νοεμβρίου κυκλοφόρησε και παρουσιάστηκε το νέο του μυθιστόρημα από τις εκδόσεις «Πικραμένος». Ο Κώστας Μπουλμπασάκος, «πατώντας» πάνω σε τέσσερις πραγματικές ιστορίες αντίστασης, τις οποίες μπολιάζει με μυθοπλαστικά στοιχεία, κάνει «ένα τεράστιο σχόλιο στην ιστορία της Αριστεράς», εκφράζοντας συνάμα την άποψή του περί τον ζόφο που βιώνει ο ελληνικός λαός επί οικονομικής κρίσης. Ο συμπολίτης δημοσιογράφος «ξεκλειδώνει» στην «ΠτΚ» τον κόσμο του βιβλίου του.
Στο «19 δευτερόλεπτα πριν… δυο λέξεις», παρακολουθούμε τον ετοιμοθάνατο «καταραμένο» ζωγράφο Γεράσιμο στον θάλαμο των επειγόντων να «ετοιμάζει» -εν μέσω παραισθήσεων- 19 πίνακες ζωγραφικής για τη μοναδική του έκθεση, έμπνευση για τους οποιους αντλεί τόσο από τέσσερις ιστορίες αντίστασης του παρελθόντος, όσο και από την καταγραφή του σήμερα, εποχής της κρίσης. Πώς προέκυψε αυτή η σύνθεση;
Συνήθως, μέσα μου, έχω ιστορίες, που κάποια στιγμή ωριμάζουν. Αυτό συνέβη και με τις τέσσερις αληθινές ιστορίες του βιβλίου: Του Αγγελου Αλτούνη, αδελφού της μητέρας μου, ο οποίος μου είχε αφηγηθεί κάτι λίγα πράγματα όταν ήμουν μικρός. Της Διαλεχτής, που γνώρισα ως φοιτητής στην Ιταλία σε ένα από τα ταξίδια μου Μιλάνο-Αθήνα, νομίζω στο Νις ήταν, όταν προστέθηκε στον συρμό ένα βαγόνι από τη Βουλγαρία με πρόσφυγες που γύριζαν την Ελλάδα. Των δίδυμων Μίλτου και Θράσου -ο δεύτερος είχε καροποιείο απέναντι από το πατρικό μου στην Αμαλιάδα. Και, τέλος, του Πέτρου Κομματά, την οποία μου διηγήθηκε ο ίδιος πριν χρόνια, όταν ήταν ακόμα εν ζωή. Αυτή ήταν και η πιο πρόσφατη, σκέφτηκα ότι ήταν κρίμα να χαθεί. Τη συνέδεσα, λοιπόν, προσθέτοντας βεβαίως μυθοπλαστικά στοιχεία, με τις άλλες τρεις κι έτσι προέκυψε το βιβλίο. Το οποίο εκτυλίσσεται την περίοδο από το 1936 έως και την επταετία.

Ποια η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε ενόσω το γράφατε;
Η διασταύρωση των ιστορικών στοιχείων. Οπότε ανέτρεξα στα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, στον «Ριζοσπάστη», στο «Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την ελληνική Αριστερά» του Στέλιου Κούλογλου, στα ΑΣΚΙ, τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας, το Μουσείο Τύπου Ενωσης Συντακτών αλλά και στα βιβλία του Βασίλη του Λάζαρη -που αποτελούν σημαντική ιστορική πηγή- για την περίοδο του Εμφυλίου και την εποχή του Κομματά.

Γιατί επέλεξε ο ζωγράφος σας να κάνει 19 πίνακες; Σημαίνει κάτι αυτός ο αριθμός;
Οταν γράφω ένα μυθιστόρημα, αλλά και κάποιο άρθρο σε εφημερίδα, συνήθως βάζω ως τίτλο το όνομα του ήρωα. Οταν έφτασε η στιγμή να κάνω τις διορθώσεις στο βιβλίο, έκοψα τρία κεφάλαια που θεώρησα περιττά κι έτσι από τα αρχικά 22, έφτασα στα 19. Οπότε αποφάσισα ότι ο ήρωάς μου θα δημιουργήσει 19 πίνακες ζωγραφικής μέσα σε 19 δευτερόλεπτα. Χρόνος συμβολικός, κατά τον οποίο μπορεί να περάσει όλη σου η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον ζωγράφο: Στα 19 δευτερόλεπτα που βρίσκεται σε κώμα, διηγείται τις ιστορίες που τον επισκέπτονται από το παρελθόν του και κάνει τα ανάλογα σχόλια, πριν προφέρει δυο λέξεις, όταν συνέρχεται: «Πού είμαι;».

Τα όσα φέρνει στο μυαλό του ο ζωγράφος εκτυλίσσονται από το 1936 έως και την επταετία, ενώ ο ίδιος ζει στη σημερινή εποχή. Οι πίνακές του-σχόλια είναι και ο δικός σας τρόπος να εκφράσετε τις απόψεις σας. Ποιος ο στόχος σας;
Αυτό το βιβλίο είναι ένα τεράστιο σχόλιο στην ιστορία της Αριστεράς, τα οράματα, τις επιδιώξεις της αλλά και τα λάθη της, καθώς επίσης στο σημερινό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Ο στόχος μου είναι με τα φτωχά μου μέσα να καταγράψω, μέσω ενός μυθιστορήματος την ιστορία από το 1936 έως και την επταετία. Να διαβάσουν οι νέοι άνθρωποι κάποια πράγματα μέσα από ένα βιβλίο που συνδυάζει ιστορικά στοιχεία με μυθοπλασία και τους είναι ενδεχομένως ευκολότερο στην ανάγνωση.

Το βιβλίο σας περιέχει πολλούς συμβολισμούς. Ενας εξ αυτών, το τρένο που ετοιμάζεται να κυλήσει στις ράγες, με το ερώτημα να πλανιέται: «ένας καινούργιος δρόμος ανοιγόταν. Μια νέα αρχή ή μια επώδυνη συνέχεια;», ενώ στην αποβάθρα στέκει η γερόντισσα με το οργανάκι. Πείτε μας.
Η γερόντισσα με το οργανάκι είναι η μάνα του καθενός μας. Μπορεί να είναι η μάνα η δική μου, η δική σας, η μάνα της Αριστεράς που γέννησε όλους αυτούς τους αγώνες, και βλέπει τα παιδιά της να ανεβαίνουν στο τρένο και να φεύγουν. Πίσω μένει ο δειλός πρώην -αν και δεν ήταν ποτέ- αναρχικός, και ο γιος του ΤΕΑτζή. Κι αυτό είναι ένα σχόλιο πάνω στο σημερινό σύστημα. Παλιά λέγαμε παρακράτος. Σήμερα λέμε το σύστημα της διαπλοκής, ένα κράτος μέσα στο κράτος. Εξ ου και το ερώτημα αν πρόκειται για μια νέα αρχή ή μια επώδυνη συνέχεια. Κανείς δεν ξέρει το μέλλον…

Το φως, η ζωή και ο θάνατος
Συμβολικό, όμως, και το φως με το οποίο συνομιλεί ο ζωγράφος.
Το φως το έχουμε ανάγκη για να βλέπουμε. Το φως μας δίνει ζωή. Για τον ζωγράφο, το φως είναι και κάτι επιπλέον, γιατί οι διαθλάσεις του φωτός τού δίνουν τα χρώματα, αλλά και τις σκιές. Καθώς χωρίς αυτές δεν υπάρχουν όγκοι. Το φως είναι μεν ο τύραννος του ζωγράφου μου ως προς το πώς θα τιθασεύσει τις αντιθέσεις, αλλά ανάμεσά τους υπάρχει και μια σχέση στοργής. Κι όταν η φωτεινή δέσμη που πέφτει πάνω στον τοίχο του ατελιέ του και τον χωρίζει στα δύο, μετακινείται προς τη βιβλιοθήκη φωτίζει τόσο τα πολιτικά βιβλία της νιότης του όσο και τα άλλα της λογοτεχνίας, λειτουργεί και ως υπενθύμιση του οργανωμένου παρελθόντος του. Κι αυτό αποτελεί ένα σχόλιο για το πώς η θεωρία του Μαρξ και του Λένιν έδωσε τα φώτα της στην Αριστερά. Θεωρία που δεν έχει αμφισβητηθεί ως σήμερα, άλλο αν δεν λειτούργησε.

Σας απασχολεί, όμως, και ο θάνατος έτσι δεν είναι;
Ναι. Ενας άνθρωπος, ο ζωγράφος, βρίσκεται προ του θανάτου. Πώς αισθάνεται, άραγε, αναρωτήθηκα. Φόβο; Μήπως έρχεται αντιμέτωπος και με μια σαγηνευτική πρόκληση; Γι' αυτό και παρουσιάζω τον θάνατο με τη μορφή μιας πανέμορφης Κρεολής, συζύγου ενός αδίστακτου τραπεζίτη, η οποία, προκαλώντας τον ερωτικά, επιχειρεί να του αφαιρέσει την τελευταία ικμάδα της ζωής αλλά και των ιδεών του. Να τον ξεφτιλίσει…

Το βιβλίο τελειώνει λυτρωτικά για τον ζωγράφο. Για εσάς;
Ο,τι είχα μέσα μου σαν φιλοσοφία ζωής, σαν θέση στην κοινωνία, σαν προοδευτικός άνθρωπος, το έβαλα μέσα σ' αυτό το βιβλίο. Σε άλλους θα αρέσει, σε άλλους όχι. Κι επειδή όσα αναφέρονται είναι πραγματικές ιστορίες, ο κεντρικός ήρωας ακούει στο τέλος από τα χείλη της νοσοκόμας: «Ετσι είναι η ζωή». Εχει αναπάντεχα. Χαρές και λύπες. Γι' αυτό η φράση αυτή είναι κι ένα μήνυμα ελπίδας: Αφού υπάρχει ζωή, υπάρχει και συνέχεια. Και πρέπει τη ζωή να την αντιμετωπίζουμε με θάρρος, με αγωνιστικότητα και να διατηρούμε πάντα την ελπίδα. Τίποτα δεν πεθαίνει. Μπορεί τα οράματα να μην εκπληρώθηκαν, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Οφείλουμε τις επιθυμίες μας να τις κάνουμε πραγματικότητα. Και δεν πιστεύω στην τύχη, πιστεύω στη δύναμη του ανθρώπου.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:00]  Η Λένα Μαντά έρχεται την Τρίτη...
[χθες 19:16]  Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη...
[χθες 18:49]  Παρουσιάζεται το κόμικ...
[χθες 20:35]  Παρουσιάζεται τη Δευτέρα «Το...
[χθες 22:16]  Η Νεκταρία Ζαγοριανάκου-Μακρυδήμα...
[χθες 22:03]  Αφιέρωμα στον Χρίστο Λάσκαρη τη...
[χθες 16:18]  «Ο Βαλές Ορόφου» του αιγιαλέα...
[χθες 11:30]  Παρουσίαση του νέου βιβλίου της...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:53:14]