ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λαμπρόπουλος


Ευρωμπάσκετ 1987 VS Ευρωμπάσκετ 2005!



Ο Πάουλο Κοέλιο είχε πει κάποτε ότι: «Ο Θεός κρίνει το δέντρο από τους καρπούς και όχι από τις ρίζες». Οι ρίζες, βέβαια, είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Γιατί όταν είναι γερές δίνουν δύναμη στον κορμό για να αντέξει τις μπόρες και τους ανέμους, ενώ όταν συμβαίνει το αντίθετο, το δέντρο θα βγάλει αγκάθια, θα πετρώσει και δεν θα καρποφορήσει...
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις εκλογές της ΕΟΚ; Μα, όσο πάμε προς την κάλπη φαίνεται ότι φυτρώνουν δυο διαφορετικά δέντρα στο χωράφι. Το ένα έχει ρίζες από το 1987, από τη γενιά εκείνη που χάρισε τον πρώτο μεγάλο εθνικό θρίαμβο στο ελληνικό μπάσκετ. Και το δεύτερο δέντρο είναι αυτό που ρίζωσε με την επίσης μεγάλη επιτυχία του Ευρωμπάσκετ του 2005, με τη γενιά του... «Βάλτο αγόρι μου».
Κοινό πρόσωπο και στις δυο γενιές ο Παναγιώτης Γιαννάκης (στη μια σαν παίκτης, στην άλλη ως προπονητής), τον οποίο περιμένουμε να δούμε προς τα που θα γύρει...
Γιατί οι υπόλοιποι ούτε λίγο, ούτε πολύ έχουν επιλέξει στρατόπεδα. Φάνης Χριστοδούλου, Αργύρης Καμπούρης, Μέμος Ιωάννου, Ευθύμης Ρεντζιάς, Γιώργος Καράγκουτης, Δημήτρης Παπαδόπουλος και εσχάτως και ο Κώστας Πετρόπουλος, ψηφίζουν «δαγκωτό» τον Παναγιώτη Φασούλα για διάδοχο του Γιώργου Βασιλακόπουλου.
Και από την άλλη πλευρά, ο Νίκος Χατζηβρέττας άνοιξε τον χορό υπέρ του Βαγγέλη Λιόλιου και έπεται συνέχεια (ίσως επιταχυνθούν, μάλιστα, οι σχετικές ανακοινώσεις μετά το μούδιασμα που προκάλεσε η προτίμηση του «Νουρέγιεφ»).
Ολα δείχνουν, λοιπόν, την σύγκρουση δυο διαφορετικών μπασκετικών γενιών, με το δίλημμα «Φασούλας ή Λιόλιος» να είναι αυτό στο οποίο καταλήγει η «οικογένεια» του ελληνικού μπάσκετ. Αρκεί, βέβαια, και να βρεθεί η φόρμουλα για να γίνει αποδεκτή η υποψηφιότητα της «Αράχνης» του ελληνικού μπάσκετ γιατί εδώ προκύπτουν και πολλά ερωτηματικά και ενδεχομένως διαδικαστικά εμπόδια.
Σε ό,τι αφορά τον Τάκη Τσαγκρώνη απομακρύνεται για την ώρα το σενάριο της διαδοχής στον «Σιδερένιο Θρόνο», όμως να είστε σίγουροι ότι θα είναι «παρών» στις εξελίξεις. Οι ρίζες, που λέγαμε, βλέπετε...
Σε κάθε περίπτωση και επειδή το «αύριο» του ελληνικού μπάσκετ απαιτεί, πλέον, διαχείριση με ρεαλισμό, ενωτικό πνεύμα και σύγχρονη αντίληψη και όχι με ιστορικούς όρους και παρελθοντολογικά κριτήρια, το ρητό του Αβραάμ Λίνκολν είναι πιο επίκαιρο από ποτέ: «Δεν ξέρω ποιος ήταν ο παππούς μου. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να ξέρω τι θα είναι ο εγγονός του...».
ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:09:56]