ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ζακυνθινος διονυσης


Η ημέρα που άλλαξε ο κόσμος



Περπατάς στην πόλη και μετακινείσαι από τη μια άκρη της στην άλλη χωρίς να σου το απαγορεύει κανένας.
Ασφαλώς και θεωρείς αυτονόητο να μην ορθώνονται εμπόδια στη μετακίνηση σου, να μπορείς να πηγαίνεις όπου θέλεις, όποτε θέλεις.
Από το 1961 έως το 1989 για τους κατοίκους του Ανατολικού Βερολίνου αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα δεν υπήρχε. Ένα Τείχος, γιγάντιο και αυστηρά φρουρούμενο, ορθωνόταν μπροστά τους, που τους απαγόρευε να μεταβούν στο δυτικό μέρος της σημερινής πρωτεύουσας της Γερμανίας, ενώ δεκάδες βρήκαν τραγικό θάνατο στην απόπειρα τους να το υπερβούν.
Για τους εν Ελλάδι πιστούς υποστηρικτές του κομμουνισμού, είναι απαραίτητη η υπενθύμιση ότι σαν σήμερα, πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια, στις 9 Νοεμβρίου 1989, άρχισε να γράφεται το τέλος του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού.
Εκείνη τη νύχτα, η ανθρώπινη δυναμική γκρέμισε το Τείχος του Βερολίνου, το απόλυτο σύμβολο ανελευθερίας, για να ακολουθήσει σαν ντόμινο η κατάρρευση των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων.
Η Ιστορία, λοιπόν, μίλησε και έδωσε τη δική της απάντηση, γεγονός που αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν οι νοσταλγοί ενός καταδικασμένου (πρωτίστως από την ανθρώπινη φύση) πολιτικοοικονομικού μοντέλου. Η ειρωνεία είναι ότι ουδείς εξ αυτών που το υποστηρίζουν με θέρμη έχει βιώσει την πρακτική εφαρμογή του. Ευτυχώς, εδώ που τα λέμε, και για τους ίδιους.
Καμία και κανένας δεν θα επιθυμούσε να ζήσει στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ή στην Ανατολική Γερμανία του Χόνεκερ.
Εκτός από την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την απαγόρευση της ελευθερίας της έκφρασης, παρά την περί του αντιθέτου διαδεδομένη θεώρηση, υπήρχαν επίσης μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, εις βάρος των πολλών.
Η κομματική νομενκλατούρα απολάμβανε προνόμια και παροχές που δεν γνώριζαν οι πλατιές λαϊκές μάζες, οι οποίες στερούνταν ακόμη και στοιχειώδη αγαθά. Όσο για τους αντιφρονούντες, πλήρωναν βαρύτατο τίμημα για την αντικαθεστωτική δράση τους, με τίμημα ακόμη και τη ζωή τους.
Παραβλέποντας όλα αυτά όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν στον κομμουνισμό συνεχίζουν να λένε τα δικά τους, εμμένοντας σε μια αντικαπιταλιστική ρητορική που είναι παρωχημένη και δεν βρήκε ευήκοα ώτα στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, ούτε στα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Προφανώς αυτό δεν τους προβληματίζει, αν το έχουν πάρει χαμπάρι.
Παράλληλα, δεν συνειδητοποιούν ότι, ακόμη και με τον τρόπο που ζουν και πορεύονται αρκετοί εξ αυτών, υιοθετούν συχνά στην πράξη τον καπιταλισμό που θεωρητικώς καταδικάζουν απερίφραστα.
Αλήθεια, τι σόι κομμουνιστής μπορεί να είσαι όταν επιδιώκεις κι εσύ στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας την απόκτηση πλούτου για ίδιον όφελος και στέλνεις το παιδί σου στο ιδιωτικό σχολείο;
Ασφαλώς και θα συμφωνήσουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα παράγει και προάγει ανισότητες, αλλά για να θυμηθούμε και τον Τσόρτσιλ η άνιση κατανομή του πλούτου είναι το μόνιμο ελάττωμα του, σε αντίθεση με τον κομμουνισμό που έχει ένα σταθερό προτέρημα: την ίση κατανομή της φτώχειας.
Διόλου τυχαία, λοιπόν, αποτελεί πια παρελθόν.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:50:01]