Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 07:01      17°-30° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μαρίνα Ριζογιάννη γράφει...


Λίγο πριν το τέλος



«Τι να κάνω; Θέλω να βοηθήσω αλλά αδυνατώ, δε γνωρίζω τον τρόπο. Βλέπω τον άνθρωπό μου καθημερινά να βαίνει προς το τέλος και νιώθω αδύναμη να του παράσχω αυτά που θα ήθελα».
Συναισθήματα, εξομολογήσεις, επίπονες διαπιστώσεις από συγγενείς ογκολογικών ασθενών που βρίσκονται στο τελικό στάδιο. Ο καρκίνος έχει πλέον γίνει απρόσκλητος και αφόρητος επισκέπτης σε κάθε οικογένεια. Περνάει το κατώφλι χωρίς -στην πλειοψηφία των περιπτώσεων- να χτυπήσει την πόρτα και να προειδοποιήσει για την εμφάνισή του. Παιδιά, νέοι γέροι, γυναίκες και άνδρες όλοι υποψήφιοι «οικοδεσπότες» του αδηφάγου αυτού επισκέπτη.
Το ερώτημα είναι πόσο καλά προετοιμασμένος είναι ο άνθρωπος αλλά και η κοινωνία για την αναγκαστική αποδοχή του και την αντιμετώπισή του. Η παραπάνω κραυγή αγωνίας που ακούμε συχνά γύρω μας από μέλη οικογενειών που έχουν στους κόλπους τους έναν ογκολογικό ασθενή δείχνει ότι υπάρχει έλλειμμα παιδείας στην κοινωνία και έλλειμμα προετοιμασίας σε επίπεδο κατάλληλων δομών στο κράτος.
Οι συνθήκες περίθαλψης ενός ασθενή, και μάλιστα ενός ασθενή τελικού σταδίου, αποτελεί ισχυρό δείκτη του πολιτισμού μιας χώρας. Ο δείκτης αυτός στον τόπο μας είναι αρκετά χαμηλός, αν κρίνουμε από τις συνθήκες περίθαλψης των ογκολογικών ασθενών. Σε αρκετές περιπτώσεις αυτοί βρίσκονται γραμμένοι σε κάποια λίστα αναμονής για το χειρουργείο τους ή τη θεραπεία τους. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία καθισμένοι σε μία κοινή καρέκλα. Και σε άλλες νοσηλεύονται στον διάδρομο κάποιας παθολογικής κλινικής. Κι όλα αυτά, όταν σχεδόν καθημερινά καταγράφονται νέα κρούσματα.
Η περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδας περιλαμβάνεται σε αυτές που εμφανίζουν υψηλά ποσοστά καρκινογενέσεων. Παρόλα αυτά στερείται βασικών δομών. Διαθέτει υψηλού επιπέδου ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με τις προσωπικές παρεμβάσεις του οποίου έχουν βελτιωθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια οι συνθήκες περίθαλψης των ογκολογικών ασθενών, αλλά λείπουν ακόμα αρκετά κομμάτια από το παζλ της ολιστικής φροντίδας ενός καρκινοπαθή. Ισως το πιο αναγκαίο από αυτά είναι η δημιουργία μιας Μονάδας Ανακουφιστικής και Παρηγορητικής Φροντίδας. Μιας Μονάδας η οποία δε θα αποσκοπεί αποκλειστικά στην ανακούφιση του ίδιου του πάσχοντα αλλά και στην ανακούφιση του οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Πρέπει να σταματήσουμε να θεωρούμε ταμπού τη συζήτηση για τον θάνατο. Πρέπει να σταματήσουμε να κρύβουμε τον άρρωστο και τον θνήσκοντα. Ο θάνατος δεν είναι ό,τι συμβαίνει μόνο στους άλλους. Μας αφορά όλους. Βέβαια, η εξοικείωση με το τέλος της ζωής δεν είναι καθόλου εύκολη και απαιτεί παιδεία. Κι αυτό το τελευταίο είναι καθοριστικό στο να μας βοηθήσει να βελτιώσουμε τη φροντίδα του ασθενή η οποία απαιτεί αγάπη και γνώση.
Την κατάλληλη αντιμετώπιση μπορεί να την εξασφαλίσει μία Μονάδας Ανακουφιστικής και Παρηγορητικής Φροντίδας για τους οικείους ενός πάσχοντα, ώστε από την πλευρά τους να είναι σε θέση να διαχειριστούν σωστά τον άνθρωπό τους.
Πώς ο συγγενής να σταθεί δίπλα στον ασθενή του και να τον λυτρώσει από τον πόνο, να ξεδιψάσει τα στεγνά του χείλη, να κρατήσει όσο πιο τρυφερά μπορεί τα εξαντλημένα χέρια του τα οποία σιγά - σιγά απαγκιστρώνονται από τη ζωή και να στέκεται δίπλα του δίνοντας μία αξιοπρεπή μάχη με τον ανελέητο πόλεμο του καρκίνου, εάν δεν έχει την κατάλληλη στήριξη και εκπαίδευση;
Τόσα χρήματα δαπανώνται καθημερινά σε ινστιτούτα αισθητικής, σε ιατρεία πλαστικής χειρουργικής, σε εκδηλώσεις κοινωνικής «καταξίωσης» ή φτηνής επίδειξης πλούτου και σε μία σειρά άλλα που υπηρετούν την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας μας αλλά μας αφήνουν ακάλυπτους όταν φτάνει η κρίσιμη ώρα.
Οι υγειονομικές δυνάμεις της περιοχής μας, οι αιρετοί, οι κοινωνικοί φορείς, οι σύλλογοι ασθενών θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εργαστούν για τη δημιουργία μιας τέτοιας Μονάδας. Η εκκένωση του Νοσημάτων Θώρακος αποτελεί μία καλή συνθήκη για την αξιοποίησή του προς αυτή την κατεύθυνση. Η ευρύτερη περιφέρεια έχει ανάγκη από μία τέτοια Μονάδα. Το οφείλουμε απέναντι στους εκατοντάδες ογκολογικούς ασθενείς τελικού σταδίου και στις οικογένειές τους. Η διαχείριση του πόνου και η παροχή παρηγορητικής φροντίδας δεν είναι πολυτέλεια, είναι θεμελιώδες ανθρωπιστικό ζητούμενο. Μόνο μέσω αυτής της Μονάδας θα μπορεί να δίνεται απάντηση στο εναγώνιο βλέμμα του πάσχοντα για βοήθεια και στο ερώτημα του συγγενή «πώς να τον βοηθήσω;»





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:01:35]