ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Οταν πέθανε ο Σαντς



Οταν πέθανε ο Μπόμπι Σαντς, είμαστε πρωτοετείς. Ο θάνατος μας έκανε βαθιά εντύπωση: Πρώτη φορά στη ζωή μας ακούγαμε για απεργία πείνας. Μέχρι το 1974 δεν είχαμε ακούσει για απεργία καν. Μας φάνηκε ασύλληπτο ότι ένας άνθρωπος εγκαταλείπει το φαγητό μέχρι θανάτου. Στα 17 σου δεν μπορείς κάν να μείνεις ένα βράδυ νηστικός. Κάποιοι συνομηλικοι μάλιστα έτρωγαν τέσσερις φορές τη μέρα και έμεναν τσίροι. Και ο Σαντς έμεινε πάνω από δύο μήνες χωρίς τροφή. Και η βρετανική κυβέρνηση τον άφησε να πεθάνει, γιατί η Θάτσερ δεν εκβιαζόταν, δεν ενέδιδε σε απαγωγείς που απειλούσαν να σκοτώσουν θύματα, πήγε κι έκανε πόλεμο στα Φόκλαντ με τους Αργεντίνους. Και άφησε και τον Σαντς να πεθάνει. Και πήγαμε όλοι με τη μεριά του Σαντς, αν και- να το εξομολογηθούμε- η ιδέα ότι ένας άνθρωπος αφήνει τον εαυτό να του να γίνει ένα σακί από οστά, μας φαινόταν αποκρουστική, αλλά παρακαλούμε μην το πείτε παραπέρα και πέσουμε σε εκτίμηση μεταξύ των φοιτητών του αμφιθεάτρου.
Τι ξέραμε για τον Μπόμπι Σαντς; Οτι ήταν απεργός πείνας και αυτό ήταν αρκετό. Πριν σταματήσει να τρώει, δεν είχαμε ακούσει τίποτα για εκείνον. Μάθαμε ότι ήταν αντάρτης του IRA. Κάτι τo τραγούδι των Barclay James Harvest που τραγουδούσε (και) για ένα παιδί στη Βόρεια Ιρλανδία, κάτι το μεταδικτατορικό αντιιμπεριαλιστικό πνεύμα, μας έσπρωχνε να υιοθετήσουμε τον αγώνα του IRA. Οχι πως υιοθετούσαμε την ιδέα να βάζεις βόμβα σε μια καφετέρια με κόσμο, πάνω στη ναζιστική λογική της συλλογικής ευθύνης, αλλά μας γλίτωνε από αυτή την τύψη το επιχείρημα: Τι δουλειά έχει η Αγγλία στη Βόρεια Ιρλανδία, εφόσον οι βορειοιρλανδοί δεν τη θέλουν; Εκείνη προκαλεί την αντίδραση που λούζεται.
Ο Κουφοντίνας γεννήθηκε και έδρασε σε μια εποχή κατά την οποία οι σημερινοί 20αρηδες ήσαν αγέννητοι. Πριμοδοτήθηκε από το αντιεξουσιαστικό πνεύμα που παρόξυνε η περίοδος των μνημονίων, τώρα πλέον και οι ύποπτοι υγειονομικοί περιορισμοί. Για πολύ κόσμο, μνημόνια, ιοί, περιοριστικά μέτρα, επικοινωνούν σε μια υπόγεια μεριά, σε μια σκοτεινή σάλα, σε ένα δίκτυο υπολογιστών απόρθητο από χάκερ. Τις προάλλες πέσαμε σε έναν λαϊκο άνθρωπο. Είχε πεποίθηση ότι η κατάσταση με το λοκντάουν και τον ιό και τα ρέστα, θα διαρκέσει όσο Θέλουν Αυτοί. Δεν τον ρωτήσαμε ποιοί είναι Αυτοί, γιατί ξέρουμε την απάντηση: Αυτοί που Κανονίζουν τις τύχες μας. Δηλαδή Ποιοί; Αυτοί που δεν είναι Εμείς, πολύ απλό. Τον ρωτήσαμε ωστόσο σαν τι μπορεί να θέλουν Αυτοί με όλα αυτά; Η απάντησή του ήταν: Θα το δούμε όταν θα έρθει η ώρα. Μέσα του είχε την αίσθηση ότι επιδιώκεται μια παράδοση της κοινωνίας άνευ όρων, ένα καθολικό γονάτισμα της αγοράς, μια ερήμωση, και τότε θα έρθουν Αυτοί, να τα πάρουν με μια μπουκιά ψωμί και να μας κάνουν υπαλλήλους ή δούλους ή και τα δύο. Είμαστε σε μια διαδικασία αναντίρρητης και άβουλης μετάβασης προς τον εξανδραποδισμό μας. Για ορισμένους, όχι και λιγους, δένει και με την παιδεραστία αυτό. Το σύστημα έχει ειδικό τμήμα, που επικοινωνεί με την κυβέρνηση. Οταν πας για εμβόλιο, μέτρα και τα νεφρά σου, πριν και μετά, γιατί δεν ξέρεις τι άλλο απεργάζονται.
Ο Κουφοντίνας, οι Ξηροί και ο Μέγας Παραγκωνισμένος των Διανοητικών Ελίτ των Παρισίων Γιωτόπουλος σκέφτονταν ασφαλώς πιο σύνθετα, αλλά δεν ξέφευγαν από τον άξονα της απλουστευτικής ερμηνείας των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων σε ένα οργανωμένο πολιτειακό σύστημα. Είχαν οπαδούς. Και έχουν ακόμα. Το νιώθεις γύρω σου, το εισπνέεις στην κακία και τη μοχθηρότητα που επικρατεί σε διάφορους κοινωνικούς και μιντιακούς πυρήνες, το διαπιστώνεις στο διαδίκτυο. Δεν πρέπει οι οπαδοί αυτοί να αυξηθούν. Η δημοκρατική πολιτεία έχει μεγάλα όπλα στα χέρια της. Δεν μιλάμε για μεγαθυμία και ανωτερότητα: Αυτά είναι για την εκκλησία και τον ανεξίκακο εαυτό μας. Μιλάμε για σωστή ιεράρχηση των αξιών, που όταν εκδηλώνεται, κάνει τον διάβολο να μαλακώνει και να ημερεύει. Ή να χάνει μερίδα της πελατείας.
Αυτό πρέπει να γίνει και με τον Κουφοντίνα. Και ελπίζουμε να γίνει σήμερα.
Από το 1980 μέχρι σήμερα, το ιρλανδικό ζήτημα εξομαλύνθηκε. Δεν ξέρουμε αν κέρδισε η αντίληψη ότι δεν χρειαζόμαστε αλλους νεκρούς απεργούς πείνας, τόσο, ή η αντίληψη ότι δεν θέλουμε άλλους απεργούς πείνας, όσο κέρδισε η αντίληψη ότι το αίμα δεν σε πάει πουθενά. Η δημοκρατία κάπου σε πάει ή έστω είναι η μόνη που μπορεί να σε κάνει να σταθείς όταν τα πάντα γύρω σου τρέμουν, παγώνουν ή φλέγονται.
Ο Κουφοντίνας ήταν και εκείνος νέος όταν πέθαινε ο Σαντς. Αυτό μόνο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:20:42]