ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Νι συν δύο, νι συν τρία



Η έννοια «αιώνιος φοιτητής» καθιερώθηκε γύρω στη δεκαετία του '80. Αναφέρεται σε κάποιον που δεν εννοεί να προχωρήσει ή να τελειώσει τις σπουδές του επειδή το έχει ρίξει στο τάβλι ή στον συνδικαλισμό ή και στα δύο, τα οποία έχουν ένα κοινό: Χάρη στον συνδικαλισμό, μπορείς να κάνεις πόρτες. Οσοι τη λάνσαραν είχαν κατά νου την προτεραιότητα να σαρκάσουν τους ανεπρόκοπους νέους, οι οποίοι ανήκαν σε αριστερά ή εξωκοινοβουλευτικά σχήματα και αερολογούσαν, κατά τη στερεοτυπική σύλληψη. Αλλά σχεδόν κανένας, και βέβαια ούτε το ίδιο το πανεπιστήμιο, είχαν διάθεση να εμβαθύνουν στη σκέψη για ποιό λόγο ένας νέος, που κατά κανόνα είχε τα διανοητικά και ψυχολογικά προσόντα που του επέτρεπαν να ανταποκριθεί στη δοκιμασία των εισαγωγικών εξετάσεων, κατέληγε να περνάει τη φοιτητική ζωή του στα ουζερί αρνούμενος να καταπιαστεί με κάποια ογκώδη εγχειρίδια και να προσαρμοστεί σε ακαδημαϊκές απαιτήσεις και προγράμματα.
Οι περισσότεροι σήμερα, και σίγουρα οι περισσότεροι συντηρητικοί πολίτες, χειροκροτούν την υπουργό Παιδείας που βάζει τέλος στη φοβερή και τρομερή μάστιγγα του φαινομένου Αιώνιος Φοιτητής. Εφεξής, αν δεν τελειώνεις τη σχολή σου σε διάστημα Ν+2, για τους τετραετείς κύκλους, και Ν+3, για τους πενταετείς και παραπάνω, θα αποβάλλεσαι. Αστερίσκος: Θα υπάρχει ειδική πρόβλεψη για τους φοιτητές που αντιμετώπισαν ζητήματα υγείας ή είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται. Είμαστε υπουργοί, αλλά έχουμε καρδιά.
Ανέκαθεν είχαμε την απορία ποιά ζημιά προκαλεί ο Αιώνιος Φοιτητής σε κάποιον, πέραν του εαυτού του και όσων τον συντηρούν. Τη σχολή δεν την επιβαρύνει, γιατί δεν πατάει. Πολύ συχνά παύει να είναι φοιτητής: Βουλιάζει στην αφασία ή στρέφεται σε κάποιο άλλο αντικείμενο. Διερωτώμαστε εάν το κίνητρο για την υπουργό ήταν κυρίως να ικανοποιήσει το προκατειλημμένο ακροατήριο. Αναμφίβολα, ωστόσο, κακό δεν κάνει να μπει ένα μέσο πίεσης προς τους φοιτητές, προκειμένου να πάρουν πιο ζεστά και με περισσότερο αυτοσεβασμό την ακαδημαϊκή τους ιδιότητα. Κακό δεν κάνει επίσης να μπει τάξη στις σχολές: Να ξέρουν ποιό είναι το δυναμικό τους. Να έχουν φοιτητές πιο προσηλωμένους στο αντικείμενό τους. Να ενισχυθεί το κύρος του πανεπιστημίου, να λες «φυσικομαθηματική» και να λένε οι άλλοι «τι λες ρε μάγκα». Επίσης, να μη χάσει τον δρόμο του ένας μελλοντικός Αϊνστάιν. Αντί να αποθαρρυνθεί σε σχέση με την επιστήμη του επειδή χαλάστηκε με κάτι, να διατηρήσει την επαφή με τη σχολή, να φιλοτιμηθεί, να δώσει την ευκαιρία στο δαιμόνιό του να αφυπνιστεί και να βγει από μέσα του με στολή Σούπερ Γκούφυ και να ανακαλύψει μια νέα εκδοχή της αντι-ύλης ή να γίνει υπουργός ψηφιακής μεταρρύθμισης.
Καλά όλα αυτά. Αλλά τι συμβαίνει με τους νέους που τους καταπίνει το έλος της αδράνειας ή αποπροσανατολίζονται σε άγονες αναζητήσεις, αντισυστημικής, καλλιτεχνικής, πνευματικής, πολιτικής, συναισθηματικής, αλκοολικής ή χαρτοπαικτικής μορφής (ή και όλες μαζί, οι πολυδιάστατοι); Το ίδιο το πανεπιστήμιο, από όσο ξέρουμε, γενικά δεν ασχολείται. Καλά καλά δεν ασχολείται με τους φοιτητές του, δεν τους πλησιάζει, αγνοεί για τι ανθρώπους, για ποιές φύσεις πρόκειται, συνήθως ο καθηγητής είναι Η Επιστήμη, και Η Επιστήμη δεν έχει καμία κατανοητικότητα. Ακριβέστερα: Οφείλει να μην έχει. Η Επιστήμη είναι νόμοι, κανόνες αίτια- αιτιατά, αριθμοί, επαληθεύσεις, πειράματα, βιβλιογραφίες. Δεν τη νοιάζει εάν σε λένε Βαγγέλη και είσαι στενοχωρημένος για τη Μαρία. Οσο στενοχωρημένος και αν είσαι, η ενέργεια ίσον μάζα επί την ταχύτητα του φωτός εις το τετράγωνο, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει για καμία Μαρία.
Δεν είναι ίδιοι οι λόγοι για τους οποίους ένας φοιτητής αδρανεί. Σε άλλους συμβαίνει να έχουν τόσο πιεστεί για την είσοδό τους στο πανεπιστήμιο, που εκλαμβάνουν την επιτυχία σαν εισιτήριο για την ελευθερία και την αταξία. Σε άλλους, η αλλαγή περιβάλλοντος είναι ισοπεδωτική. Αλλοι, είναι συναισθηματικά ευάλωτοι, η ζωή τους είναι γεμάτη από Μαρίες που φεύγουν ή που δεν έρχονται (ποιό από τα δύο είναι χειρότερο;). Αλλοι έχουν οργή και πρέπει κάτι να κάνουν μ' αυτήν, και κυρίως να καταλύσουν την ακαδημαϊκή αυθεντία. Αλλοι έχουν ανάγκη προσοχής, όχι ξεχωρίζοντας μέσα από τα μαθήματα που απαιτούν προσπάθεια και υπομονή, αλλά με τσαπατσουλιές και ταχυδακτυλουργίες. Και υπάρχει και η ενδιαφέρουσα κατηγορία των αδιάφορων φοιτητών. Διάλεξαν μια σχολή γιατί έπρεπε να τη διαλέξουν. Δεν τους λέει και πολλά πράγματα. Δεν διακρίνουν κάποια επαγγελματική κατεύθυνση που να τους γοητεύει. Ψάχνουν για κάτι άλλο. Φλερτάρουν μ' αυτό και με κάτι αλλούτερο. Ισως αποφασίσουν να συνεχίσουν τη σχολή τους, ίσως γραφτούν σε σχολή φωτογραφίας, για να τους βρεις μετά από χρόνια δασκάλους κωπηλασίας (ή μαθητές της). Η αντιύλη θα μείνει στην ησυχία της, κρυμμένη σε μια παγερή μαύρη τρύπα.
Κύριοι, κομμένα αυτά. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Νί συν δύο και νι συν τρία, είπε η υπουργός. Ο τύπος χειροκροτά. Μαζί και το συντηρητικό ακροατήριο. Οι νέοι οφείλουν να μάχονται για την προκοπή. Η φοιτητική ιδιότητα είναι εργασία. Στα δεκαεφτά σου οφείλεις να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, και οφείλεις να το κάνεις. Και να μην αντιμιλάς. Ετοιμος ήσουν. Ετοιμος ήσουν να πεις ότι ακόμα και σε έναν πενηντάρη και εξηντάρη να πας και να του πεις «διάλεξε όπως είσαι έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχες διαλέξει στα δεκαεφτά», το πιθανότερο είναι να μην μπορούσε να σου δώσει κατηγορηματική απάντηση και να κατέληγε σε ένα ουζερί για να το σκεφτεί για μερικά χρόνια. Νι συν δύο, νι συν τρία, έκλεισε το ουζερί, χάνεις την ευκαιρία. Πάρε την ηλικία σου πίσω, κάτσε στην τηλεόραση και κάγχασε για την ανώριμη, ανεπρόκοπη, άχρηστη νεολαία, εσύ, ένας Αϊνστάιν που ενώ είχε τη μάζα, του έφευγε το φως όλη την ώρα και δεν του βγήκε η εξίσωση.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:19:38]