ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Με την άδεια της αστυνομίας



Τι γνώμη έχετε για τις διαδηλώσεις; Προβοκατόρικη ερώτηση: Δεν είναι όλες οι διαδηλώσεις ίδια περίπτωση. Κάποιοι βέβαια δεν τις θέλουν καθόλου. Η στάση τους απορρέει από τους μαξιμαλισμούς, τους λαϊκισμούς, τον έμμεσο οπισθοδρομισμό, την ανασφάλεια απέναντι στις αλλαγές και κάποιες αφέλειες που κατά καιρούς έχουν υπονομεύσει τα αγωνιστικά κινήματα και τον συνδικαλισμό. Επίσης, από την καταχρηστική διάσταση κάποιων κινητοποιήσεων που ταλαιπωρούν τα αστικά κέντρα άνευ σοβαρού λόγου. Και δεν συζητάμε τις διαδηλώσεις που είναι προκάλυμμα βιαιοτήτων. Τι να σου αρέσει από αυτές; Εκτός αν είσαι στη μεριά εκείνων που επωφελούνται πολιτικά ή στη μεριά εκείνων που τα σπάνε.
Οι διαδηλώσεις, βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό. Αποτελούν σημαντικό εργαλείο διεκδικήσεων, διαμαρτυρίας και υπεράσπισης ιδεολογιών και επιδιώξεων. Είναι το όπλο που μπορεί καθένας μας να έχει απέναντι σε αυταρχισμούς των καθεστώτων και των εξουσιών. Διατηρούν, παράλληλα, μια ιστορικότητα που μας οδηγεί στη διεκδίκηση του Συντάγματος το 1843, στις διαμαρτυρίες για τη βαναυσότητα της βρετανικής κατοχής στην Κύπρο, στη σύγκρουση με το παρακράτος του '60, στις αντιδιδακτορικές εξάρσεις και την εξέγερση του '73. Και μόνο γι' αυτά οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί στη διαχείριση του φαινομένου.
Η κυβέρνηση, έπειτα από πολυετές νομοπαρασκευαστικό ψήσιμο και ενδιάμεσες περιόδους κατάψυξης που επέβαλαν οι συνθήκες, συγκρότησε ένα πλαίσιο νομιμοποίησης των διαδηλώσεων: Εφεξής δεν μπορούν να γίνονται εκτός πλαισίου, παρά μόνο εάν αποδεδειγμένα δεν δημιουργούν προβλήματα και κινδύνους, εξαιρουμένων κάποιων εμβληματικών επετείων (Πολυτεχνείο '73 και Πρωτομαγιά), όπου οι κινητοποιήσεις θα γίνονται αυτοδικαίως. Είναι βέβαιο ότι η πρώτη σύγκρουση θα αφορά τον λόγο επιβολής πλαισίου. Η κυβέρνηση λέει ότι θέλει να περιορίσει τους ετσιθελισμούς που απορρυθμίζουν τη λειτουργία των πόλεων. Οι επικριτές (αριστερά, συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι) μιλούν για κατασταλτικές προθέσεις. Η αλήθεια είναι ότι οι τετριμμένες διαδηλώσεις δεν δημιουργούν σοβαρό πολιτικό πρόβλημα σε καμία κυβέρνηση. Οι χειμαρρώδεις δημιουργούν. Αλλά αυτές θα μπορούν να νομιμοποιηθούν. Επομένως καταστολή δεν διακρίνεις. Εντοπίζεις όμως κάποιες προβλέψεις ελεγχόμενης λειτουργικότητας ή και προβληματικές: Ο «οργανωτής» της διαδήλωσης, αναλαμβάνει ευθύνες παραπέρα από ηθικές, οφείλει μάλιστα να συνεργάζεται με τις αρχές, που θα εκπροσωπούνται από «διαμεσολαβητή», σε όλη τη διάρκεια της κινητοποίησης. Αν κάτι στραβώσει στο προσυμφωνημένο σχέδιο, η διαδήλωση θα μπορεί να διαλυθεί. Με παρέμβαση, υποθέτουμε. Και ποιός θα έχει το πάνω χέρι στη διαμόρφωση του πλαισίου; Η κοινωνική δύναμη που κινητοποιείται ή ο «διαμεσολαβητής»; Θέλει μια συζήτηση το ερώτημα πώς θεμελιώνεται συνταγματικά η δικαιοδοσία ερμηνείας των ορίων άσκηση των ελευθεριών από ένα κρατικό όργανο, χωρίς μάλιστα να έχει υπεισέλθει στο παζάρεμα αυτό η δικαιοσύνη, που είναι μόνη αρμόδια να ερμηνεύει το σύνταγμα και τους νόμους.
Είναι κατανοητό ότι η Αθήνα υποφέρει από τις κινητοποιήσεις που πολύ συχνά γίνονται για να γίνονται και να μετατρέπονται σε προσχηματικό επιχείρημα αντικυβερνητικών πυρήνων: Η πολιτική σας βλάπτει τον λαό, να ο λαός, βγήκε στους δρόμους επειδή βλάπτεται.Οπερ έδει δείξαι. Η λοιπή Ελλάδα, ωστόσο, δεν θα λέγαμε ότι βασανίζεται πολύ από το φαινόμενο.Υποθέτουμε ότι κανείς δεν θα πειράξει τις κινητοποιήσεις του γνωστού κόμματος που κάθε φορά κατεβάζει στον δρόμο τους ίδιους ανθρώπους με μια διαφορετική αιτία, που είναι η ίδια. Υποθέτουμε επίσης ότι το ζήτημα θα εστιαστεί στην πρωτεύουσα. Θα δούμε στην πράξη αν ο νόμος θα δώσει λύσεις ή θα γίνει μπούμερανγκ. Είναι πιθανόν ωστόσο ο νέος νόμος να γίνει καταλύτης για έναν πραγματικό διάλογο στον δημόσιο βίο και τον κοινωνικό στίβο με θέμα την επικαιροποίηση και τον εκσυγχρονισμό των μέσων άσκησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, για όσους αυτό θέλουν, ή τη διατήρηση των «κλασικών» μορφών, για όσους αισθάνονται ότι οι παλιοί καλοί τρόποι είναι ασφαλέστερα εργαλεία παρέμβασης στο κοινωνικό φρόνημα. Θα είναι κι αυτή μια συζήτηση με μετασχηματιστικό περιεχόμενο. Αλλοι θα τη βλέπουν θετικά και άλλοι θα βλέπουν έναν ακόμα φερετζέ του συστήματος που επιχειρεί να μας φιμώσει, να μας τρομάξει, να μας κλειδαμπαρώσει. Οπου και να πάμε, στο 2011 γυρίζουμε. Ποιός θα νικήσει; Νικητής είναι εκείνος που επιβάλλεται. Εδώ και ένα έτος, επιβάλλεται ο Μητσοτάκης. Οποιος δεν εκφράζεται από αυτό, πρέπει να επινοήσει κάτι διαφορετικό να πει. Και έναν διαφορετικό τρόπο. Ισως ο νέος νόμος να είναι μια ευκαιρία και για τους αντιπάλους της κυβέρνησης να διαλέξουν ένα πιο φρέσκο γήπεδο και να ξετυλίξουν νέες ιδέες. Τα Οχι και τα Μη, δυναμικά είναι, αλλά οι αρνητικοί γλωσσικοί τύποι προοδευτικό δεν σε κάνουν.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:53:58]