ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Σε καυγά να βρισκόμαστε



Χτύπησε υπέρ το δέον η Αστυνομία; Εξηγήσιμο. Αλλά και απαράδεκτο. Αναρτήσεις επί αναρτήσεων και σχολιασμοί ένθεν κακείθεν, με περιεχόμενο που καθορίζεται ανάλογα με την οπτική γωνία. Αυτό που δεν βέπουμε να συζητείται είναι ο λόγος που προξενούνται όλα αυτά.
Παράδειγμα η Πάτρα. Βγήκε μια πρωινή διαδήλωση στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Επρεπε να βγει και βραδυνή. Αλλο οι μαθητές, άλλο οι φοιτητές. Ξέραμε τι θα επακολουθούσε. Και επακολούθησε. Επεσαν μολότοφ με τη σέσουλα, και πετριές, κυρίως προς το Δικαστικό Μέγαρο και το κτίριο της ΕΛΑΣ. Και μετά, τα ΜΑΤ βάλθηκαν να κυνηγάνε αντιεξουσιαστές- κουκουλοφόρους. Και επακολούθησε σύγχυση μεγάλη. Και κόπηκε η Πάτρα στη μέση. Και τις έφαγαν δίκαιοι και άδικοι. Και έγιναν προσαγωγές. Και συγκεντρώθηκαν μετά κάποιοι πυρήνες. Και πήγαν προς την Αστυνομία για συμπαράσταση. Και, και, και. Και ο σκοπός; Για να τιμηθεί ο Αλέξης. Αυτός ήταν ο κατάλληλος τρόπος για να τιμηθεί ο Αλέξης; Οι πετριές στα δικαστήρια; Μα ο άτυχος εκείνος νεαρός δεν πήγε από κατασταλτική αντίδραση, αλλά από εγκληματικά αψυχολόγητη ενέργεια. Ποιός είναι ο τρόπος να τιμηθεί; Δημιουργώντας προϋποθέσεις για να έχουμε κάποιο άλλο δράμα; Ή μήπως εξαλείφοντάς τις; Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος θα ήταν σήμερα στη ζωή δεν ο θύτης αστυνομικός δεν είχε πυροβολήσει αναίτια και στο ψαχνό, χωρίς να κινδυνεύει, μόνο και μόνο επειδή φουρκίστηκε και ίσως προσβλήθηκε. Αλλά και ο πυροβολισμός δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχε υπάρξει εκείνη η βλακώδης προστριβή και η προστριβή δεν θα είχε υπάρξει εάν κάποιοι θύλακες δεν εννοούσαν τον εαυτό τους κράτος εν κράτει, επιθετικά διακείμενοι προς την έννομη τάξη.
Τι εννοούμε διαδηλώνοντας στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου; Οτι οι αστυνομικοί δεν πρέπει να πυροβολούν, πολλώ δε μάλλον ότι δεν πρέπει να πυροβολούν 15χρονους, που μάλιστα απλά χαζεύουν μια αναταραχή, ίσως- έφηβοι είναι- επειδή εξιτάρονται με κάτι τέτοια. Προφανώς και δεν πρέπει οι αστυνομικοί να πυροβολούν. Αυτό πιστεύουν και οι ίδιοι οι αστυνομικοί. Αλλά σε συνθήκη πίεσης, και επίθεσης, και απαξιωτικών συνθημάτων, και πετριάς και βομβών, οι ψυχισμοί δοκιμάζονται. Οδηγείσαι όλο και πιο κοντά στην παρόρμηση μιας εκτονωτικής ενέργειας. Ασφαλώς και είναι αντιεπαγγελματικό. Αλλά τι δοκιμάζουμε; Τον επαγγελματισμό των μελών της ελληνικής αστυνομίας; Και τι θα βγει μ' αυτό; Να τι θα βγει: Μια αυτοεκπληρούμενη νομιμοποίηση της διαδήλωσης: Ιδού. Το κράτος κοπανάει. Σκεφτείτε να δοκιμάζαμε να προπηλακίσουμε πυγμάχους. Στους δέκα, ο ένας, θα μας τραβήξει ένα κροσέ. Ποιό θα είναι το συμπέρασμα; Οτι οι πυγμάχοι είναι αυταρχικοί; Οπότε;
Και ποιό ήταν το αρχικό ζητούμενο; Το θυμάται κανείς; Α , ναι: Η αναίρεση του ασύλου. Υπάρχει κανείς που μπορεί να επιδείξει μια ιδέα που η διακίνησή της περιορίστηκε εντός ή εκτός πανεπιστημίου στην Ελλάδα του 2019; Το ζήτημα εν τέλει δεν έχει να κάνει με τις ιδέες, αλλά με την υποχρεωτικότητα μιας ψευδ-εμπόλεμης κατάστασης «με το κράτος». Με κανένα κράτος, στην ουσία, αλλά με τα σύμβολα και τα εμβλήματά του. Ενστολους, μνημεία, κτίρια. Ξύλο, δάκρυα και συλλήψεις για ένα τάχα. Και η αγανάκτηση ανακυκλώνεται και οι πολιτικοί σπεκουλάρουν και ο Ερντογάν έχει απλώσει χέρι μέχρι την Υδρα και εμάς το θέμα μας είναι το προκληθέν ξύλο του ξυλοκοπηθέντος.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:23:58]