ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Τίποτα όρθιο



Εχει μείνει κάποια βεβαιότητα όρθια; Εδώ και κάτι χρόνια τείναμε να πιστέψουμε πως είχαμε αφήσει πίσω μας τις πιθανότητες για μια σύρραξη Ελλάδας και Τουρκίας. Η προγενέστερη μνήμη μας είχε σημαδευτεί από τις περιστασιακές κρίσεις, με επίκεντρο το Κυπριακό και το στάτους κβο του Αιγαίου, με αποκορύφωμα, φυσικά, το φρικτό καλοκαίρι του 1974, που εκτός των άλλων ήταν μια δεινή δοκιμασία για την εθνική μας αξιοπρέπεια. Μας βίαζαν μέρα μεσημέρι στην κεντρική πλατεία, και εμείς καμωνόμασταν πως δεν μας έβλεπαν και πολλοί.
Μακάρι να επρόκειτο μόνο για την προσωπικότητα του Ερντογάν. Οχι πως είναι αμελητέος ή φευγαλέος παράγοντας κινδύνου το προσωπικό στοιχείο, αλλά όπως και να το κάνεις, τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται. Με λίγες ισορροπίες τρόμου, ο χρόνος φέρνει τις αναπόδραστες μεταβολές στη σύνθεση της παράστασης. Στην προκείμενη περίπτωση, ο Ερντογάν δείχνει να προσωποποιεί μια σταθερή και οργανωμένη πολυδιάστατη εθνική βλέψη, η οποία ενεργοποιείται απροκάλυπτα, επειδή ευνοείται ή πυροδοτείται από δύο συγκυρίες. Αφενός προέκυψε προοπτική εκμετάλλευσης του ενεργειακού κοιτάσματος, με την Αγκυρα όχι απλώς να μη θέλει να μείνει απέξω, αλλά να επιδιώκει να μπει όσο μέσα θα της επιτρέψει η ισχύς της και η χρήση της. Αφετέρου υπάρχει μεταβολή στον ευρύτερο γεωπολιτικό χάρτη. Τα πράγματα δεν έχουν τον διπολικό χαρακτήρα που είχαν πριν, τότε που η συνθήκη σχετικής ομαλότητας στη ΝΑ Μεσόγειο ήταν ένας από τους άξονες ισορροπίας μεταξύ των δύο κυρίαρχων πυλώνων του παγκόσμιου συστήματος. Τώρα το παιχνίδι έχει ανοίξει και έχει αγριέψει. Μεταβλήθηκαν οι συσχετισμοί των δυνάμεων, άλλαξαν και τα δόγματα των παλαιών πρωταγωνιστών. Αυτά δεν έγιναν βέβαια σε μια νύχτα μέσα. Ηδη από το 1989 αρχίσαμε να διαπιστώνουμε ότι αυτό που γνωρίζαμε ως «κόσμο» τις προηγούμενες δεκαετίες- που δεν ήταν ούτε η απαρχή μιας αιωνιότητας ούτε το Τέλος της Ιστορίας- δεν επρόκειτο να αποτελέσουν κάποια σταθερά. Τις μεταβολές εκείνες τις είχαν υποβοηθήσει οι δυνάμεις που σήμερα απειλούνται από την περαιτέρω αποσταθεροποίηση και αναδιάταξη. Αλλά είναι πλέον αργά για μια τέτοια συζήτηση. Αυτή τη στιγμή άλλωστε, εκείνος που κυρίως απειλείται- μην κοιτάτε δεξιά και αριστερά- είμαστε εμείς.
Στη χώρα, ωστόσο, επικρατεί μια κάποια αμεριμνησία. Περίπου όπως ίσχυε στην Πομπηία, ενώ η λάβα προήλαυνε, ή στη Σμύρνη, πριν εισβάλλουν οι Τσέτες. Ας ελπίσουμε ότι οι αντιστοιχήσεις θα μείνουν στα στάδια του φαντασιακού. Ας ελπίσουμε επίσης ότι οι ημέτερες πολιτικοστρατιωτικές δυνάμεις εργάζονται με σχέδιο εφάμιλλο της στρατηγικής που έχει εξαμολήσει ο αντίπαλος. Ας ελπίσουμε, τέλος, ότι ο ξένος παράγοντας απεύχεται μια κρίση στο Αιγαίο, είτε επειδή θέλει να κάνει μπίζνες στα μέρη μας, πετρέλαια, φάιβ τζι και άλλα συναφή, είτε επειδή δεν θέλει να βρεθεί με πολλές χιλιάδες πρόσθετους μετανάστες τους οποίους η χώρα μας δεν θα έχει δυνατότητα και λόγους να συγκρατήσει, είτε επειδή μια κρίση στο Αιγαίο είναι πολύ πιθανό να ανακατέψει και άλλο κόσμο, και τέλος πάντων υπάρχει η μνήμη ενός παγκοσμίου πολέμου που ξεπήδησε από κρίση που δεν ελέγχθηκε τοπικά και ενός δεύτερου που ξεπήδησε επειδή ο φαταούλας της ιστορίας δεν ελέγχθηκε έγκαιρα. Υπάρχει και η ελπίδα Νο4: Να εκτιμήσει η Τουρκία ότι η αποσταθεροποίηση δεν συμφέρει και την ίδια. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι βλέπει κάτι άξιο να φοβηθεί. Το βλέπει; Οχι πάντως στις ΗΠΑ, ούτε στη Βρετανία, ούτε μάλλον στη Γαλλία, έτσι κι έτσι στη Γερμανία, κύριος οίδε με τη Ρωσία. Το βλέπει στην Ελλάδα; Ο Τσιτσιπάς έδειξε τι σημαίνει Ελληνας, αλλά χρειάζονται κι άλλοι.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:01:22]