ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Παρά θιν καλός



Στην παιδική σου ηλικία, η αγαπημένη πληροφορία εκ μέρους των γονέων είναι ότι το θαλασσινό μπάνιο θα γίνει σε παραλία ρηχή και με άμμο. Αυτό σήμαινε ατέλειωτο παιχνίδι με κανόνες ή άνευ. Αν έχει κάποια χρησιμότητα να αναλυθεί αυτό, φαίνεται ότι αυτή η συνθήκη σου επιτρέπει να νικάς τη βαρύτητα και να μηδενίζεις τις συνέπειες των εκτινάξεων και των πτώσεων. Είναι μια σαχλή άσκηση απελευθέρωσης απέναντι στις φυσικές δυνάμεις που σε υποχρεώνουν σε τυραννική προσοχή και αυτοέλεγχο. Αν το σκεφτεί κανείς, οι άνθρωποι είναι δέσμιοι της έλξης της γης. Από την ώρα που γεννιέσαι, πρέπει να έχεις τον νου σου να μην πέφτεις και να μη ρίχνεις. Ενα από τα πρώτα στάδια της συνειδητοποίησης είναι η φάση όπου το μωρό πετάει αντικείμενα στο έδαφος και κλαίει με σκοπό να του τα σηκώσουν, να του τα δώσουν και να τα ξαναπετάξει, κάτι που μπορεί να διαρκέσει ένα ολόκληρο απόγευμα, και το πιο σατανικό είναι ότι μπορεί να δώσεις διακόσια πράγματα στο μωρό για να έχει να ρίχνει, αλλά όχι, το μωρό θέλει εκείνο το ένα πράγμα που έριχνε από το πρωί. Είναι πράγματι περίεργο ότι, παρ' όλα αυτά, οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους. Κάτι θα είχε γράψει ο Σοφοκλής για το θέμα αυτό, δεν μπορεί να μην είχε γράψει, αλλά θα ήταν στις τραγωδίες που χάθηκαν.
Μικροί παίζοντας στην άμμο, εν πάσει περιπτώσει, με κουβάδες ή ρακέτες, με μπάλες πλαστικές, με λάσπες ή με αυτοσχέδια πλωτά μέσα, κάνοντας προσομοιώσεις με ήρωες των καρτούν, των βιβλίων, του σινεμά ή του αθλητισμού, δεν φανταζόμαστε ποτέ ότι βαθμιαία κάποια παίγνια θα προσλάμβαναν χαρακτήρα κανονικών αθλημάτων, σε γήπεδο, με γραμμές, κανονισμούς, θεατές, εισιτήριο, διαιτητές και εθνικές στολές. Με τα χρόνια, όλο και σε κάποιο μπιτς βόλεϊ μπλέκαμε, ένα άθλημα που σκοπός του είναι να πάθεις έγκαυμα, αφυδάτωση, υπερκόπωση, ηλίαση ή λιποθυμία. Δεν φανταζόμαστε ότι το πράγμα θα προχωρούσε και θα απασχολούσε εθνικές και διακρατικές επιτροπές. Να τώρα που έρχονται οι Παράκτιοι Μεσογειακοί Αγώνες, με έδρα Πάτρα, να μας υποσχεθούν υπέροχες στιγμές. Πάρτε για παράδειγμα το άκουαθλον. Οχι, δεν έχει σχέση με την ακοή, αν και έτσι το εκτελέσεις, την ακούς: Τρέχεις δυόμιση χιλιόμετρα (Αύγουστο μήνα, με προειδοποιήσεις για υψηλές θερμοκρασίες), κολυμπάς ένα χιλιόμετρο (με βιασύνη) και ξανατρέχεις δυόμιση χιλιόμετρα (επαναλαμβάνουμε:Αύγουστο μήνα, με προειδοποιήσεις για υψηλές θερμοκρασίες). Στο τέλος παίρνεις δίπλωμα κομμάντο. Εχει και τένις στην άμμο. Εδώ, δεν βγαίνει να παίζεις στο χώμα καλά καλά, το βάλανε και στην άμμο και δεν πρέπει να πέσει η μπάλα κάτω. Εσύ πέφτεις κάποια στιγμή (και σηκώνεσαι, αν μπορείς), η μπάλα όχι. Εχει και πάλη στην άμμο. Πρέπει να ρίξεις τον αντίπαλο στο έδαφος και να ακουμπήσουν και οι δύο ώμοι του. Αν είχε τρεις, να ακουμπήσουν και οι τρεις.
Αναπολούμε τα χρόνια όπου παίζαμε τα πέναλτι στην άμμο, κάναμε άλμα εις μήκος, διαγωνισμό μακροβουτιού ή παραβγαίναμε μέσα στο νερό, κουβαλώντας κάποιον φίλο, κατά τη λεγόμενη καλικούτσα. Δεν ξέραμε ότι είμαστε πρόδρομοι των Παρακτίων Αγώνων. Αν το καλοσκεφτείς, ο αθλητισμός είναι ένας μαζοχισμός που έχει σαν σκοπό να χαρείς τη λήξη του. Βλέπεις τον αθλητή να τρέχει, να ιδρώνει, να σκάει και μετά να ανασαίνει ανακουφισμένος που τέλειωσε το μαρτύριο στο οποίο εθελουσίως υποβλήθηκε. Τα ζώα δεν το κάνουν ποτέ αυτό, και εν τούτοις έχουν μια χαρά σώματα. Και να πεις ότι έχουν αυτοπειθαρχία; Κάτι θα είχε γράψει και γι' αυτό ο Σοφοκλής, αλλά θα ήταν και αυτό στις τραγωδίες που χάθηκαν.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:52:07]