ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Μυστήριουμ τρέμενς



Ο πιο σιδερόφρακτος άνθρωπος στον γνωστό κόσμο ήταν αναμφίβολα ο Κουταλιανός. Μασούσε σίδερα και σταματούσε τρένα. Και το ανάποδο. Ροκάνιζε πέτρες και γκρέμιζε βουνά, όχι επειδή έκτιζε αυθαίρετα όπως οι συμπατριώτες του τον καιρό που γραφόταν αυτό το τραγούδι, αλίμονο, αλλά στο πλαίσιο της γυμναστικής του. Οπως πάμε σήμερα εμείς Τετάρτες και Σάββατο το γυμναστήριο και κάνουμε διάδρομο και κωπηλασία και πιλάτες και εκείνη την αναρρίχηση σε πολύζυγο λες και ανεβαίνεις στα τείχη της Κωνσταντινούπολης στάζοντας ιδρώτα και υγρό πυρ που σου ρίχνει ο Καλλίνικος ο εφευρέτης, έτσι και ο Κουταλιανός έβαζε και περνούσαν από πάνω του 2-3 νταλίκες και μια ίλη τεθωρακισμένων. Αυτά, για προθέρμανση. Μετά έσπαγε καμιά εικοσαριά πόρτες με το κεφάλι, έσερνε ένα καράβι (αν και υπάρχουν απλούστεροι μοχλοί γι' αυτό), και για να αναπληρώσει δυνάμεις κατάπινε ένα αμόνι, όπως ο Ποπάι το σπανάκι του. Η διαφορά ήταν ότι ο Ποπάι ήταν κινούμενο σχέδιο ενώ ο Κουταλιανός ήταν πραγματικός.
Παρ' όλα αυτά, παρά το τρομερό του σφρίγος που ενέπνεε το δέος και τη φρίκη στα πέρατα της οικουμένης, ο Κουταλιανός είχε ένα οικτρό μυστικό: Φοβόταν την κυρά του. Την έβλεπε και έτρεμε μπροστά της σαν το ψάρι. Οχι όταν το ψάρι που είναι μέσα στο νερό, γιατί εντός του ύδατος τα ψάρια δεν τρέμουν, παρεκτός αν έχουν κρυώσει, αλλά όπως τρέμει το ψάρι εκτός του ύδατος, άρτι αλιευθέν, από έλλειψη οξυγόνου. Το τραγούδι, αν και κουτσουμπόλικο, ενώ μας ρουφιανεύει την αδυναμία του Κουταλιανού, δεν μας ορμηνεύει την αιτία της. Υπαινίσσεται ίσως ότι το ισχυρό όν της υφηλίου είναι εν τέλει η γυναίκα, διότι έχει τον τρόπο να καθηλώνει τους δικούς της ανθρώπους και πάρα πολλούς από τους υπολοίπους, μέσα από ένα πλήρες σετ αντιδράσεων που ξέρει να ξεδιπλώνει κατά περίπτωση. Μούτρα, κατσάδα, απάθεια, επιμονή, εμμονή, έκρηξη, αυταρχισμό, συναισθηματικό εκβιασμό, κλάμα, πονοκέφαλο, αδυναμία, λιγοθυμία, οργή σε χαμηλή φωτιά και πολλές φορές μια ευθύτητα που βραχυκυκλώνει τους άνδρες, οι οποίοι ως αιώνιοι μπόμπιρες σπάνια έχουν αναπτυγμένο ένα σετ από νομικά επιχειρήματα όπως οι παλιοί μετερνίχοι και μαυροκορδάτοι που σε τύλιγαν ντολμά χωρίς να το καταλάβεις.
Αλλά η πανίσχυρη μαντάμ, γιατί τρέμει; Ο κόσμος της ανήκει, χειραγωγεί κράτη και κυβερνήσεις, ελέγχει γέρους και παιδιά, αλλά τώρα τελευταία μόλις σταθεί όρθια εκδηλώνει συσπάσεις και τραντάζεται. Είναι παντοδύναμη, αλλά όταν της συμβεί η κρίση αυτή, δεν μπορεί να αντισταθεί. Σπαρταράει. Η χώρα της σοκάρεται, οι ξένοι ηγέτες απορούν, οι δημοσιογράφοι ερευνούν με πάθος και πείσμα και περιέργεια ακόρεστοι. Οφείλουν να μάθουν και να μας πουν και εμείς οφείλουμε να ξέρουμε. Δεν υπάρχουν απόρρητα, δεν υπάρχουν απόκρυφα, δεν υπάρχουν μυστικά, τρέμεις σε δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ ασκείς δημόσιο ρόλο και διέπεσαι από δημόσια πρωτόκολλα που επικρέμανται της κεφαλής σου όπως οι Εντολές του Ορους. Είσαι και υποχρεούσαι να είσαι σιδερόφρακτη, αλλά εσύ τρέμεις. Γιατί τρέμεις, λοιπόν;
Η θητεία της τελειώνει και το σώμα αντιδρά σαν να σβήνουν ένα προς ένα τα συστήματα αυτοπειθαρχίας, αυτοσυγκέντρωσης, αυτοελέγχου, προσοχής και διανοητικής ετοιμότητας που ήταν στο φουλ ενεργοποιημένα κάτι δεκαετίες τώρα. Σαν να φεύγουν από μέσα της με δόσεις το εξουσιαστικό δαιμόνιο, η ευθύνη, η υποχρεωτική ψυχραιμία, το άτεγκτο, η διαπραγματευτική δεινότης, η γνώση και η επίγνωση, η χωρητικότητα πληροφοριών, η ικανότητα για ακαριαία ψυχολόγηση χαρακτήρων και περιστάσεων, για διαμόρφωση τακτικής και ελιγμών, για παράλληλη σκέψη. Αποχωρεί ο εσωτερικός στρατός του ηγέτη, μια μεραρχία από ιδιότητες και δεξιότητες, αυτοφυείς, επίκτητες, γυμνασμένες, εξελιγμένες. Και μένει ένα σαρκίο και μια ψυχή ενός απλού ανθρώπου που πολλά άστεα και τρόπους ανθρώπων έγνω, και τώρα απλά θέλει να βλέπει μια λίμνη και να γίνονται λίμνη τα μάτια του.
Αλλά και πάλι μπορεί να μην είναι αυτό, και να έχει μια νευρολογική πάθηση. Περαστικά. Κανείς δεν είναι πανίσχυρος λοιπόν. Δεν ήταν ο Κουταλιανός, δεν ήταν ο Κάσιους Κλέι, δεν ήταν ο Εκτορας, δεν ήταν ο Αχιλλέας, δεν ήταν καν ο Ηρακλής. Πανίσχυροι ήταν και θα είναι μόνο οι στιχουργοί τους. (Αλλά μην το πείτε κανενός: Να τι εννοεί αυτός ο στίχος. Αφήστε τους αθάνατους στην κρυστάλλινη σφαίρα τους, κι ας έχουμε τη μεγάλη ισχύ εμείς, οι θνητοί χειριστές των αθάνατων λέξεων)



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:50:03]