ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μένουμε Σπίτι με τον Διονύση Καρατζά

Μένουμε Σπίτι με τον Διονύση Καρατζά



Γεμάτη η μέρα του, «κλείνει έχοντας κερδίσει μικρές εκπλήξεις, ή καλύτερα μεγάλες αφορμές για να δοξάζω τη ζωή για τα δώρα της» όπως λέει ο ποιητής.
Αναλύτικά η ζωή στο σπίτι του Διονύση Καρατζά:

Είμαι πρωινός τύπος, παιδιόθεν. Βάζω το ξυπνητήρι στις 5 και προλαβαίνω να απολαύσω τη συναυλία των κοτσυφιών, που παίζουν κρυφτό ανάμεσα στις πολυκατοικίες και στα δέντρα των δρόμων της έρημης πόλης. Το πιο αισιόδοξο χρώμα τούτες τις μέρες είναι το μαύρο του κότσυφα. Και η Aνοιξη πιάνεται από το κίτρινο ράμφος του και από νωρίς μοιράζει ευωδιές στα όνειρα.

Οντας πειθαρχημένος και εσωστρεφής, ζω απλά και χαίρομαι να μένω στο σπίτι. Ετσι, δεν νιώθω ότι ο σημερινός αναγκαίος περιορισμός με καταδυναστεύει. Μου προκαλεί, όμως, μελανούς συνειρμούς για την πανδημία του φόβου, του πόνου και της μοναξιάς.

Λοιπόν, ξεκινάω τη μέρα μου ακούγοντας και βλέποντας τις πρώτες ειδήσεις από την τηλεόραση. Και ακολουθώ μετά το πρόγραμμα το βασισμένο σε χαρτάκια, στα οποία έχω ήδη σημειώσει ό,τι χρειάζομαι για να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις και τις συνεργασίες μου. Δεν έχω υπολογιστή και, επομένως, δεν εμπλέκομαι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα μόνα μέσα τεχνολογίας που χρησιμοποιώ είναι το τηλέφωνο (σταθερό και κινητό) και το Fax.
Επιλέγω τη μουσική ανάλογα με τη διάθεσή μου και διαβάζω ό,τι αγαπάω, κάποτε γράφω, συχνά μαγειρεύω και άλλοτε αρχειοθετώ ό,τι βρίσκω να με ενδιαφέρει. Οι πρωινές και μεσημεριανές ώρες είναι οι πιο αποδοτικές για μένα. Μ' ευχαριστεί το διάβασμα βιβλίων ποίησης που μου στέλνουν πολλοί ποιητές και απαντώ σε όλους με επιστολές, κάποτε τηλεφωνικά. Συμμερίζομαι την επιθυμία να διαβάζονται τα ποιήματά τους με περιέργεια αγάπης.
Αυτές τις μέρες με συντροφεύουν η συλλογή «Λεύκωμα» του Βασίλη Λαδά, η ποιητική σύνθεση «Η φασκιά» της Μαρίας Κοσσυφίδου, το θεατρικό κείμενο «Η τελευταία μάσκα» του Κώστα Λογαρά, το ιστορικό μυθιστόρημα «Κι οι θάλασσες σωπαίνουν» του Νίκου Ψιλάκη και οι ιστορίες ποδηλασίας «Θυμάσαι τι είναι ποίηση;» της Μαρίας Λαϊνά. Πριν είχα σκύψει στα βιβλία του Λεωνίδα Σόμπολου, του Αντώνη Ελευθεριώτη, του Σπύρου Βρεττού, του Στέλιου Μαφρέδα, του Γιώργου Κοζία, του Αλέξανδρου Φωσταίνη… Ανάμεσα στα διαβάσματά μου, καθημερινή μου συνήθεια είναι και η ανάγνωση των εφημερίδων.
Βέβαια, αυτόν τον καιρό μιλάω πολύ με την κόρη μου Αννα και την εγγονή μου Ελλη, με τον γιο μου Αντρέα και με αγαπημένους φίλους. Μ' αυτούς μοιράζομαι σκέψεις, προβληματισμούς και ανέκδοτα. Το χιούμορ υγραίνει και μαλακώνει τα σκληρά της ζωής και τους φόβους. Πολλές ωραίες δημιουργικές κουβέντες και στιγμές μού χαρίζει φυσικά η Μαρία.
Και η μέρα μου κλείνει έχοντας κερδίσει μικρές εκπλήξεις, ή καλύτερα μεγάλες αφορμές για να δοξάζω τη ζωή για τα δώρα της.
Μένουμε σπίτι, αλλάζουμε το μέλλον.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[21:37]  Θέατρο: Το τρίτο κουδούνι στο Διαδίκτυο
[14:54]  Σάκης Τσινούκας: Ο αιγιώτης με μακρά...
[11:14]  Ο «Μπίντερμαν» του Ρεφενέ
[09:56]  Πάτρα: Ενημέρωση για το Δημοτικό Ωδείο
[08:20]  Το τρίτο βραβείο κοινού η Ισμήνη...
[χθες 12:54]  Χρήστος Αναστασόπουλος: Τα δέντρα...
[χθες 12:31]  Οι αγαπημένες ταινίες του...
[χθες 10:40]  Ανδρέας Τσιλίρας: Επαν-επαφή με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:49:15]