ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θεατρογραφία: Ο θρόνος του αίματος

Θεατρογραφία: Ο θρόνος του αίματος



ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
(«Καλύτερα ποιος είσαι μην ξέρεις παρά να είσαι αυτό που έχεις κάνει»)
Η πιο σκοτεινή ίσως, κλειστοφοβική και αμφίσημη σαιξπηρική τραγωδία, ο «Μακμπέθ» (1606) γράφεται σε μια περίοδο πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών κρίσεων στη Σκωτία, γι' αυτό και από το κείμενό της δεν λείπουν οι νύξεις για τη Συνωμοσία της πυρίτιδας, που απέβλεπε στην ανατίναξη του Κοινοβουλίου και τη δολοφονία του βασιλιά. Η εξουσία έχει περιέλθει στα χέρια της νέας δυναστείας των Στιούαρτ και η προσφιλής ιστορική πηγή για τον Σαίξπηρ, το «Χρονικό του Χολινσέντ» τροφοδοτεί την υπόθεσή της, που κινείται μεταξύ της ιστορίας και της μυθοπλασίας.
Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες ο Μακμπέθ και η σύζυγός του, λαίδη Μακμπέθ, αναδεικνύουν μέσα από τη ζοφερή και αποτρόπαιη δράση τους το θέμα του δράματος, τις καταστροφικές συνέπειες, που έχει για την ανθρώπινη ψυχή το σαράκι της ακόρεστης φιλοδοξίας, ο πόθος και το πάθος της εξουσίας. Ναρκωμένοι από το μεθύσι της και οι δύο, εξυφαίνουν γύρω τους έναν άφευκτο κλοιό και αναπαράγουν έναν ατελεύτητο φαύλο κύκλο αίματος και εφιαλτικής έντασης, στον οποίο ο φόνος γεννάει το φόβο και ο φόβος τον φόνο.
Ο θρόνος τους που οικοδομείται πάνω στο αίμα των θυμάτων τους -μεταξύ άλλων του Μπάνκο και του Ντάνκαν- συντηρείται με τίμημα την τυραννία της ψυχής τους. Οράματα, εφιαλτικές παραισθήσεις, φαντάσματα των θυμάτων τους, που στήνονται μπροστά τους ως άλλες Ερινύες, κλέβουν τη γαλήνη τους και κεντρίζουν βασανιστικά τον ενοχοποιημένο εσωτερικό τους κόσμο.
Κανείς σαιξπηρικός ήρωας δεν βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό του όσο ο Μακμπέθ, δεν συνθλίβεται από τη σκέψη μετά τη φονική πράξη, δεν παγιδεύεται από τη μανιασμένη πάλη ανάμεσα στην ταραγμένη του συνείδηση και τη ψυχρή λογική του, για να καταλήξει παθητικός απέναντι στο αίμα. Η ελεεινή πορεία του δεν είναι προϊόν αυτόνομης δράσης. Είναι η βουτηγμένη στο φονικό πάθος λαίδη Μακμπέθ αυτή, που προκαλεί τον ανδρισμό του, απαιτώντας το έγκλημα σαν να απαιτούσε έρωτα, τον εξωθεί ερεθιστικά και υποδαυλίζει αδίστακτα την εγκληματική του δράση. Είναι αυτή, που παίζοντας το παιγνίδι του άνδρα, ανάγεται σε αρχιτέκτονα των αλλεπάλληλων φονικών, φιλοτεχνημένη από τον Σαίξπηρ με αρκετή δόση μισογυνισμού και ανδρόγυνης ιδιοσυγκρασίας. Ψυχωσική δολοφόνος, έχει συνδέσει το στέμμα και τον έρωτα με το αίμα και τον φόνο.
Στην ούτως ή άλλως θολή, μετέωρη και συσκοτισμένη ατμόσφαιρα της τραγωδίας -δεν ξημερώνει ποτέ σ' αυτό το έργο- συμβάλλουν καταλυτικά με τις οραματικές τους ικανότητες και τις αμφίσημες προφητείες τους οι μάγισσες, οι τρεις Μοίρες, που παραπέμπουν ανεπαισθήτως στο Χορό της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και «συμβολίζουν το θηλυκό στοιχείο που αποκτά αρσενική δύναμη για να καθοδηγήσει την αρσενική αδυναμία».
Το δράμα κλείνει με την επιστροφή στην ανθρώπινη κατάσταση, την οποία το κύμα των διαβολικών παθών του ζεύγους Μακμπέθ είχε σαρώσει. Η πτώση του είναι ηχηρή. Η διασαλευμένη ηθική τάξη αποκαθίσταται όχι μόνο με την ηθικοπνευματική κατάρρευση των φονιάδων αλλά και με το βιολογικό τους θάνατο. Το σκοτάδι της φονικής δράσης αποσύρεται για να ξαναχτυπήσουν οι παλμοί της ζωής. Οι παραλληλισμοί με την άσκηση της εξουσίας σήμερα, ιδίως στη δοκιμαζόμενη Ανατολή, είναι επομένως εύλογοι.
Το ταξίδι της σαιξπηρικής τραγωδίας ξεκίνησε μόλις προχθές (7/2) στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε μια μεγάλη συμπαραγωγή της Εθνικής μας Σκηνής με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Δημήτρης Λιγνάδης, ο οποίος επωμίζεται και τον απαιτητικό ρόλο του αιμοσταγούς Μακμπέθ, ενώ στον ρόλο της αδίστακτης και κυνικής λαίδης Μακμπέθ εμφανίζεται η Μαρία Κίτσου. Διαφορετικών γενιών εκλεκτοί ηθοποιοί πλαισιώνουν το θεατρικό ζεύγος μεταξύ των οποίων οι: Βασίλης Καραμπούλας, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αναστάσης Λουλάκος, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιώργος Μπένος, Ράνια Οικονομίδου, Γιώργος Μπινιάρης, Τζέο Πακίτσας, Ορέστης Τζιόβας και Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος.
Το έργο παρουσιάζεται σε νέα μετάφραση του Νίκου Χατζόπουλου, το σκηνογραφικό και ενδυματολογικό τοπίο έχει επιμεληθεί η Εύα Νάθενα και το ηχητικό περιβάλλον ο Μίνως Μάτσας. Την παράσταση φωτίζει η Χριστίνα Θανασούλα και την κινησιολογία της έχει φροντίσει ο Θανάσης Ακοκκαλίδης. Λόγω συμπαραγωγής οι παραστάσεις θα φιλοξενηθούν διαδοχικά σε δύο χώρους, ξεκινώντας από το νεοκλασσικό του Τσίλλερ στην Αγίου Κωνσταντίνου, θα κατηφορίσουν στα μισά τους προς τον Πειραιά και το επιβλητικό Δημοτικό Θέατρο, παραμένοντας εκεί μέχρι το τέλος της τρέχουσας χειμερινής σεζόν.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:35]  Γ. Αγγελόπουλος - Β....
[χθες 12:03]  Μένουμε Σπίτι με τον Διονύση...
[χθες 10:23]  «Ρεφενές» κάθε Σάββατο στο Super B
[χθες 13:39]  Πέντε δίσκοι που ακούει ο Α....
[χθες 12:33]  Στο YouTube παράσταση του...
[χθες 11:15]  Το Παιδί Τραύμα σε ζωντανό...
[χθες 08:38]  Αχαΐα - Εφορεία Αρχαιοτήτων:Πλήρης...
[χθες 08:35]  Χ.Σωτηρόπουλος: Με μίνιμαλ...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:59:08]