ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Ενας γοητευτικός Δον Ζουάν

Θέατρο: Ενας γοητευτικός Δον Ζουάν



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Και η πικρή χαρά των έργων του είναι τόση, που ενώ γελάς, σου 'ρχεται κιόλας να θρηνήσεις!..» σημείωνε ο Αλφρέντ ντε Μυσσέ για την αντιφατική συναισθηματική επίδραση, που ασκούσαν στην ψυχή του οι κωμωδίες του Μολιέρου, με αφορμή την παρακολούθηση παράστασης του «Μισανθρώπου», μιας κατ' εξοχήν πικρής κωμωδίας. Ανάλογο αίσθημα χαρμολύπης και γεύση γλυκόπικρη αφήνουν στον υποψιασμένο θεατή ο «Ταρτούφος» και ο «Δον Ζουάν» του (1665), που ανήκουν στη χορεία των μεγάλων έργων του κλασικού Γάλλου κωμωδιογράφου.
Ο καταγγελτικός τόνος του Μολιέρου ενάντια στην αλαζονεία και τον φαρισαϊσμό της ανώτερης κοινωνίας του καιρού του ανεβαίνει γεμάτος φλόγα και πάθος στον «Δον Ζουάν», έργο αμφίσημο και αινιγματικό, που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και προκάλεσε τον σκανδαλισμό των ηθικολόγων και ψευδευλαβών της εποχής του. Ο ακόλαστος αριστοκράτης ήρωάς του, ένα πρόσωπο που κινείται στο μεταίχμιο της ιστορίας και του μύθου, πλάθεται από το δημιουργό του με μια ιδιαίτερη και αμφιλεγόμενη ψυχολογία. Είναι ένα περίεργο μείγμα αμοραλιστή και κυνικού και συγχρόνως ρομαντικού επαναστάτη και ελεύθερου ανθρώπου. Αν και εγωκεντρικός και παραδομένος στην ανούσια ζωή των εφήμερων απολαύσεων, γητευτής γυναικών και κυνηγός της αέναης ηδονής, αδίστακτος και ακόρεστος στην ικανοποίηση της ερωτικής επιθυμίας, παρουσιάζεται παράλληλα και ως πεφωτισμένος ορθολογιστής και διαλεκτικός, που θέλει να αποτινάξει τα κοινωνικά, θρησκευτικά και οικογενειακά δεσμά.
Αυτή η διφυΐα του Δον Ζουάν μάς πείθει ότι ο Μολιέρος πλαστουργώντας τον, δεν στοχεύει τόσο σε μια ηθικολογία -το «υπερβατικό» φινάλε της τιμωρίας του διεφθαρμένου ευγενούς τυπικά μόνο δικαιώνει τους υποστηρικτές της- όσο στο να τοποθετηθεί απέναντι στο θέμα της ελευθερίας και της ταυτότητας του ανθρώπου σε μια κοινωνία, που αντιστρατεύεται υποκριτικά τις επιλογές του. Αποκτά έτσι ο κεντρικός του ήρωας τραγικό υπόβαθρο σε κωμικό έδαφος και η πικρή κωμωδία του εγγράφει στο σώμα της πρώιμα σπέρματα υπαρξιακής αγωνίας. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ο «Δον Ζουάν» συγκεντρώνει το ενδιαφέρον της φιλοσοφικής σκέψης διανοητών όπως ο Κίρκεγκορ, ο Βιτγκενστάιν, ο Σαρτρ και ο Καμύ, αιώνες μετά τη συγγραφή του.
Ο διχασμός και η αμφίθυμη παρουσίαση του κεντρικού ήρωα επεκτείνεται και στον υπηρέτη του Σγαναρέλ, που μετεωρίζεται ανάμεσα στη γοητευτική κοσμοθεωρία του κυρίου του λόγω της δουλικής του ιδιότητας και στην άρνησή της λόγω της ταπεινής καταγωγής του. «Δίπτυχη» όμως εμφανίζεται και η Ελβίρα, η γυναίκα, που από τη μια ως «θύμα» και ερωτικό αντικείμενο καταγγείλει την αποπλάνηση και την εγκατάλειψή της από το Δον Ζουάν, και από την άλλη ως ερωτικό υποκείμενο και αναγνωρίζοντας τη σημασία της εμπειρίας που βίωσε, αναλαμβάνει το τίμημα της επιλογής της.
Ο Θέμης Μουμουλίδης με συσσωρευμένη πείρα -είναι η τρίτη του δοκιμή στο αριστούργημα του Μολιέρου- και έχοντας στη διάθεσή του ηθοποιούς με ερμηνευτικές δεξιότητες, κατέθεσε μια λιτή παράσταση υψηλής θεατρικότητας και υπαρξιακών αναζητήσεων, της οποίας το κύριο βάρος σήκωσε το έξοχο δίδυμο των Νίκου Κουρή και Μάκη Παπαδημητρίου. Ο πρώτος σε μια ώριμη στιγμή της πορείας του καταφέρνοντας να αναδείξει πόσο αντέχει στον χρόνο ο κυνισμός και ο αμοραλισμός του ανικανοποίητου Δον Ζουάν. Ο δεύτερος με τη σκηνική του ευφυΐα πετυχαίνοντας να πλάσει έναν τετραπέρατο Σγαναρέλ με υλικά παλιά αλλά κυρίως σύγχρονα.
Η Ζέτα Μακρυπούλια στο ρόλο της Ελβίρας, χωρίς να είναι κακή, δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για να αποδώσει το βάθος της ψυχής μιας γυναίκας, που διχάζεται. Πλάι στο πρωταγωνιστικό τρίο, νεότεροι ταλαντούχοι ηθοποιοί: ο Δημήτρης Καραμπέτσης, ο Γιάννης Σοφολόγης, η Ηρώ Μπέζου, ο Μιχάλης Τιτόπουλος, η Ελίζα Σκολίδη, ο Ιωάννης Καπελέρης, όχι μόνο στάθηκαν με αξιοπρέπεια απέναντι στους ρόλους που ερμήνευσαν αλλά και συμπλήρωσαν τη σκηνική δράση, παρακολουθώντας ως βουβός Χορός τον διαλεκτικό αγώνα των πρωταγωνιστών.
Σημαντική η συμβολή στο θετικό σκηνικό αποτέλεσμα της επιμελημένης μετάφρασης της Παναγιώτας Πανταζή, που διευκόλυνε την απόδοση των ηθοποιών και της λειτουργικής μουσικής του Νίκου Πλατύραχου, που παρακολούθησε τους αναβαθμούς του έργου ως το «μεταφυσικό» τέλος του, της κινησιολογίας της Σεσίλ Μικρούτσικου και των υποβλητικών φωτισμών του Νίκου Σωτηρόπουλου.
Μια παράσταση με ποιότητα και αισθητική, απαλλαγμένη από τις συνήθεις εκπτώσεις και τα εμπορικά κριτήρια των παραγωγών του καλοκαιριού.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[11:28]  Πάτρα: Η ομάδα "Θεατροσκόπιο" και αυτή...
[11:11]  Η Πολυφωνική σε Κηφισιά και pink the...
[10:52]  Ενα ασημένιο για την BelCantes!
[χθες 15:00]  Πάτρα: Παρουσιάζεται το «Ήρωες και...
[χθες 14:30]  Πάτρα: «Οι Λογοτέχνες στην ταξική...
[χθες 12:47]  Πάτρα: Η «Τελευταία Ταινία» στο...
[χθες 09:42]  Το «Vocal Φωνητικό Σύνολο Πάτρας» ...
[χθες 15:20]  Πάτρα: Παρουσιάζεται «Το ρόδο και...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:34:08]