ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Τα δάκρυα ενός Καρνάβαλου

Θέατρο: Τα δάκρυα ενός Καρνάβαλου



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Μια έκπληξη με περίμενε, διαβάζοντας το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2019, όταν ανάμεσα στις παραστάσεις της ενότητας «Σύγχρονο Θέατρο - Νέες Οπτικές της Ελληνικής Ταυτότητας», είδα ότι μια απ' αυτές είχε σημείο αναφοράς κάτι εξαιρετικά γνώριμο και οικείο σε μένα, όπως και σε κάθε Πατρινό, την τραγική ιστορία της Γιαννούλας της Κουλουρού. Τα ερωτήματα που μου γεννήθηκαν πολλά και προς διερεύνηση.
Γιατί τώρα, που η Πάτρα αποχωρίστηκε διά παντός - εν μέσω διχαστικών αντιπαραθέσεων για τη σκοπιμότητά του και μετά από παρέμβαση του Συλλόγου Ψυχικής Υγείας - το παραδοσιακό και κεντρικό δρώμενο της αποκριάς της, ο μεγαλύτερος πολιτιστικός οργανισμός της χώρας αποφάσιζε αντίθετα να εντάξει τη θεατρική εκδοχή του στον προγραμματισμό του; Είχε ως σκοπό να διαφοροποιηθεί ως προς τον σκωπτικό τρόπο διαχείρισης της ιστορίας ενός νοητικά καθυστερημένου ατόμου, στον οποίο επιδίδονταν οι πατρινοί καρναβαλιστές για ένα και πλέον αιώνα (1914), αποβλέποντας με εμμονή στην πλάκα, την εκτόνωση και το ξεφάντωμα; Μήπως για να απαντήσει στο ερώτημα: Ποιοι άνθρωποι γίνονται αντικείμενο κοροϊδίας και διασυρμού διαχρονικά;
Ή μήπως για να ξετυλίξει επί σκηνής τη μοίρα ενός πλάσματος διαφορετικού στο αμείλικτο περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας, διερευνώντας την προαιώνια σχέση θύτη και θύματος, έστω και αν αυτή αναπαράγεται μέσα από την καρναβαλική ιλαρότητα και θυμηδία; Από την αναδίφηση του θέματος, διαπίστωσα ότι η συγκινητική ιστορία της θλιβερής Γιαννούλας - προσώπου υπαρκτού, που γεννήθηκε το 1868 στην Ανω Πόλη της Πάτρας, γυναίκας με σάρκα και οστά, με μυαλό καθηλωμένο στην παιδικότητά του, που «πίστεψε» πολύ, με όλη τη δύναμη της ψυχής της και περίμενε πολύ, που λαχτάρησε να παντρευτεί τον πρίγκιπα των ονείρων της αλλά και που πόνεσε πολύ, χωρίς ποτέ να το εκδηλώσει, από τη ματαίωση της προσμονής και τη διαπόμπευση, που έγινε μαζική, προϊόντος του χρόνου - αντιμετωπίσθηκε από τους συντελεστές της παράστασης με ανθρωπιά και σεβασμό, λεπτότητα και ευαισθησία.
Το μαρτυρά το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο, που έγραψε η Θεοδώρα Καπράλου, που στηρίχθηκε σε ντοκουμέντα της εποχής και τοποθέτησε την ταλαίπωρη Κουλουρού μέσα στο πλήθος των πατρινών καρναβαλιστών και στο κλίμα του αποκριάτικου ντόρου, όχι για να αναπαραστήσει αλλά για να αναδείξει τη διαφορετικότητά της και την αδυναμία της να υπερασπίσει τον εαυτόν της. Η πορεία της στο θεατρικό δρώμενο ταυτίστηκε με την πορεία ενός μειονεκτικού ατόμου, του οποίου η νοητική υστέρηση και η ασυνήθιστη φύση γίνεται αντικείμενο περίγελου και εξουσιαστικής κοροϊδίας, η οποία όμως υπερβαίνει τα όρια της αποκριάτικης εκτόνωσης και διασκέδασης και μεταπίπτει σε νοσηρό βασανισμό σαδιστικών αποχρώσεων.
Το επιβεβαιώνει η σκηνοθεσία του ευρηματικού Γιώργου Παπαγεωργίου, που πραγματοποίησε με τη «Γιαννούλα» την παρθενική του εμφάνιση στο Φεστιβάλ Αθηνών. Με μότο του «η τέχνη είναι η μόνη που έχει δικαίωμα να γλεντήσει τη θλίψη» και ακολουθώντας τους δρόμους του πατρινού καρναβαλιού, εστίασε την απόδοση του πατρινού αστικού μύθου στη φόρμα της αφήγησης και την ιδιαίτερη εκφορά του λόγου και όχι στον ομώνυμο ρόλο, που επωμίστηκε η εξαιρετική Ελενα Τοπαλίδου. Τρεις ηθοποιοί - καρναβαλιστές, ο νικητής του φετινού βραβείου Χορν Μιχάλης Συριόπουλος, η Αθανασία Κουρκάκη και ο Κίμων Κουρής, αφηγήθηκαν την ιστορία, κομίζοντας στη σκηνή την καρναβαλική οχλοβοή και εν είδει χορού αρχαίας τραγωδίας συνδέθηκαν και συνομίλησαν με την ηρωίδα, όχι ως ρόλο του θεατρικού δρωμένου αλλά ως υπαρκτό πρόσωπο, που η ζωή της επιφύλαξε μια άδικη μοίρα.
Το παραγόμενο αποτέλεσμα ήταν η αίσθηση μιας χαρμολύπης. Μιας θλίψης που γίνεται αφετηρία για καλλιτεχνικό ξεφάντωμα. Ενός γλεντιού που κλιμακώνεται, ζωντανεύοντας την αγνή και ανυποψίαστη ψυχή ενός καρνάβαλου, που δακρύζει και αποδομείται διαρκώς. Αυτό που η παράσταση αφήνει τελικά στον θεατή είναι μια συγκινησιακά φορτισμένη προτροπή για σκεπτικισμό και προβληματισμό μέσα από το καρναβαλικό γλεντοκόπι, πάνω στα όρια της ανθρωπιάς και τη νοσηρότητα της φάρσας, την εκμετάλλευση της ιδιαιτερότητας του ατόμου από την εξουσία του κανονικού και την ματαίωση της λαχτάρας, που φαντασιώνεται ένας ταλαιπωρημένος νους.
Το θεατρικό δρώμενο, που διανθίστηκε από τη ζωντανή μουσική της Ματούλας Ζαμάνη σε πρωτότυπη σύνθεση (έγραψε και τραγούδησε η ίδια τους στίχους: «Γνωρίζει ο κόσμος όλος, καλή μου, / την όμορφη ψυχή σου / αλλάζουν κι οι άνθρωποι Γιαννούλα / που ξύνουν την πληγή σου») και σκηνογραφήθηκε με χειροποίητα μέσα από την Ευαγγελία Θεριανού, παρουσιάστηκε για ένα τριήμερο (18-21 Ιουνίου) στις εγκαταστάσεις της Πειραιώς 260.
Μια παραγωγή της Goo Company Theater για το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2019.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:35]  Πάτρα, Μεσόγειος, πολιτισμός -...
[χθες 11:46]  Πάτρα: Αύριο για τρίτη μέρα ο...
[χθες 13:07]  Πάτρα: Σκόρπισε γέλιο το TOC-TOC
[χθες 12:07]  Πάτρα: «Ονειρο» και απόψε
[χθες 10:46]  Η Λαϊκή Συμφωνική Ορχήστρα «Εν...
[χθες 11:05]  Ελληνικά "όχι" στο ιρανικό...
[χθες 09:07]  Η Πολυφωνική Χορωδία στους...
[χθες 16:00]  Την Δευτέρα η σοπράνο Αλεξάνδρα...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:33:53]