ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Ευημερίας όνειρο αλά ελληνικά

Θέατρο: Ευημερίας όνειρο αλά ελληνικά



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Ισως να ακούγεται γενικόλογη όχι όμως και υπερβολική η άποψη ότι το νεοελληνικό θέατρο είναι μια πινακοθήκη του μικροαστισμού, ο οποίος είτε ως νοοτροπία είτε ως ιδεολογία κυριάρχησε στην διαμόρφωση της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής ελληνικής κοινωνίας.
Ο μικροαστός -κατά κανόνα περιθωριοποιημένος και εφησυχασμένος, επομένως περισσότερο ευάλωτος στους αλλοτριωτικούς μηχανισμούς του συστήματος- γίνεται ο λατρεμένος, ο σχεδόν εμβληματικός ήρωας της νεοελληνικής δραματουργίας, ιδωμένος μέσα από το πρίσμα ενός ρεαλισμού, που προσλαμβάνει διαφοροποιητικές αποχρώσεις από συγγραφέα σε συγγραφέα, κυμαινόμενος από τον νατουραλισμό ως τον λαϊκό εξπρεσσιονισμό. Την εικόνα του νεοέλληνα μικροαστού-βιοπαλαιστή ανιχνεύει και ο δραματικός «φακός» του Δημήτρη Κεχαΐδη, ο οποίος διαμορφώνει την προσωπική θεατρική του γραφή, περνώντας από την αναπαράσταση το προσωπικού στα πρώτα του έργα, στην ανάδειξη του συλλογικού - κοινωνικού αδιεξόδου, στο «Πανηγύρι» (1964) και στα δίδυμα μονόπρακτά του, τη «Βέρα» και το «Τάβλι» (1972).
Στο δεύτερο, του οποίου ο τίτλος παραπέμπει εύστοχα σ' ένα παιγνίδι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κοινωνική ταυτότητα του νεοέλληνα μικροαστού, ο μύθος κτίζεται πάνω στην λεκτική αντιπαράθεση δύο λαϊκών τύπων, του Φώντα ενός επαγγελματία ταβλαδόρου και του Κόλια ενός λαχειοπώλη, σε μια αυλή λαϊκού σπιτιού κάπου στο Θησείο. Θέμα της αναμέτρησής τους το επιχειρηματικό σχέδιο του πρώτου, που αναπτύσσεται παράλληλα με τη παρτίδα τάβλι, που παίζουν και έχει ως στόχο τη γρήγορη και άκοπη, αν και αθέμιτη κοινωνικο-οικονομική τους ανέλιξη, μέσα από την εκμετάλλευση εισαγόμενων μεταναστών από τη Μαύρη Ηπειρο.
Πρόθεση του Κεχαΐδη στο «Τάβλι» δεν είναι τόσο να προβάλει το ελληνικό δαιμόνιο, που σοφίζεται και επινοεί ξεφτισμένες εκδοχές του μύθου της ευημερίας, όσο να καταδείξει ότι τα πρόσωπα του έργου του αρνούνται την αποδοχή της πραγματικότητας που ζουν, γι' αυτό και αναπτύσσουν τάσεις φυγής προς το όνειρο και την αυταπάτη, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τη κακομοιριά τους και να διαχειρισθούν θετικά τη δυστυχία τους.
Στο μεταίχμιο ενός προπολεμικού κόσμου που χάθηκε και ενός μεταπολεμικού που ήλθε -χρόνου εμβληματικού των ανακατατάξεων που σημειώθηκαν στην ελληνική κοινωνία- η απόδραση προς την ψευδαίσθηση του ονείρου κατευθύνει τους μικροαστούς ήρωες είτε προς το ηρωικό παρελθόν, που, αν και απομυθοποιημένο πια, διατηρεί το γόητρό του, όπως συμβαίνει με τον Κόλια, παλιό αγωνιστή της Αντίστασης, είτε προς το χιμαιρικό μέλλον, που, αν και άγνωστο, καλλιεργεί την προσδοκία για μια καλύτερη ζωή για τον πολυμήχανο Φώντα.
Η άρνηση της πραγματικότητας του παρόντος δεν μετατοπίζει τα πρόσωπα του έργου μόνο ως προς τον χρόνο αλλά και ως προς τον χώρο. Από τον κλειστό -σκηνικό χώρο της αυλής, που συνδέεται με τη μίζερη καθημερινότητά τους, στον ανοιχτό - εξωσκηνικό χώρο της Αφρικής, όπου η επινοημένη από τον Φώντα τακτική επιβίωσης και στρατηγική ζωής φαντάζει πραγματοποιήσιμη. Γίνεται έτσι φανερό πως στο «Τάβλι», όπως και σε άλλα έργα του Δ. Κεχαΐδη, η καλογυαλισμένη ρεαλιστική επιφάνεια της αφήγησής του υπονομεύεται από μια μυθολογική - μη ρεαλιστική διάσταση της πραγματικότητας, που αποκαλύπτεται ποιητική και κυνική συγχρόνως.
Ο Πέρης Μιχαηλίδης έστησε μια ορεξάτη και ανεπιτήδευτη, εύρυθμη και καλοδουλεμένη παράσταση, που ισορρόπησε εύστοχα ανάμεσα στο ρεαλιστικό και «μυθολογικό» στοιχείο του έργου και φώτισε επιδέξια τον άμεσο και χυμώδη λόγο του συγγραφέα. Ο ίδιος υπηρέτησε δημιουργικά τον ρόλο του Φώντα και ανέδειξε με πηγαία ζωντάνια και ταιριαστή εξωστρέφεια τη λαϊκότητα και την καπάτσα εφευρετικότητα του χαρακτήρα. Ο Κόλιας του Φίλιππου Σοφιανού, αν και ρόλος λιγότερο αβανταδόρικος από εκείνον του Φώντα, αλλά και πιο αδύναμος στο παιγνίδι της επικράτησης, υποστηρίχθηκε με φυσικότητα και απολαυστική εκφραστική λιτότητα, μέσα από εναλλαγές ύφεσης και έντασης, που χαρακτηρίζει τον ήρωα.
Από σκηνογραφική άποψη, σε πρώτο πλάνο τα απολύτως απαραίτητα -ένα τραπέζι, δύο καρέκλες και το εμβληματικό τάβλι και σε δεύτερο τα ξυριστικά αντικείμενα- υπογράμμιζαν αποτελεσματικά τον ρεαλισμό και τη λαϊκότητα του έργου.
Ενα έργο αντιπροσωπευτικό της δεκαετίας του '70, με διαχρονικότητα και επικαιρικότητα, που θα μπορούσε να είχε γραφεί και χθες λόγω των σύγχρονων αναφορών του στην αντιμετώπιση των μεταναστών και στη νοοτροπία του εύκολου και αθέμιτου πλουτισμού. Μια εύφορη παράσταση, που έχει διαγράψει μια επιτυχημένη πορεία, με πρόσφατο σταθμό το ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας, παραγωγή του αντίστοιχου Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Καλαμάτας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:35]  Πάτρα, Μεσόγειος, πολιτισμός -...
[χθες 11:46]  Πάτρα: Αύριο για τρίτη μέρα ο...
[χθες 13:07]  Πάτρα: Σκόρπισε γέλιο το TOC-TOC
[χθες 12:07]  Πάτρα: «Ονειρο» και απόψε
[χθες 10:46]  Η Λαϊκή Συμφωνική Ορχήστρα «Εν...
[χθες 11:05]  Ελληνικά "όχι" στο ιρανικό...
[χθες 09:07]  Η Πολυφωνική Χορωδία στους...
[χθες 16:00]  Την Δευτέρα η σοπράνο Αλεξάνδρα...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:39:24]