Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 22:40      12°-17° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κριτική Θεάτρου: Εκείνοι που φυλάξαν Θερμοπύλες

Κριτική Θεάτρου: Εκείνοι που φυλάξαν Θερμοπύλες



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Με την ελληνική σημαία πάντα υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα ριζωμένη βαθιά μέσα μου, πέρασα όλες τις κακουχίες… νοιώθεις βαθύτερα την πατρίδα όταν είσαι μόνος, χαμένος στο πέλαγος». Λόγια της Δέσποινας Αχλαδιώτη (1890-1982), της γνωστής ως «Κυράς της Ρω», της δυναμικής και ταυτόχρονα ευαίσθητης γυναίκας που επί σαράντα και πλέον χρόνια κράτησε ψηλά το σύμβολο του ελληνισμού στη μοναχική βραχονησίδα του Αιγαίου, σε απόσταση αναπνοής από τις τουρκικές ακτές, αρνούμενη να την εγκαταλείψει ακόμα και όταν της δόθηκε η ευκαιρία να μεταφερθεί ασφαλής στην Κύπρο και την Αίγυπτο, όπως πολλοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής.
Αυτή η άφοβη και ψυχωμένη ερημίτισσα της άγονης αιγαιοπελαγίτικης γραμμής πραγμάτωσε με τη ζωή της αυτό που ο Θουκυδίδης έχει επισημάνει στον «Επιτάφιο»: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον» (ευτυχία είναι η ελευθερία και ελευθερία είναι η γενναιότητα της ψυχής). Κανείς δεν την έταξε εκεί. Ελεύθερα έταξε τον εαυτόν της ως αυτόκλητος θεματοφύλακας και ακρίτας, «από το χρέος μη κινώντας», ακόμα και όταν οι αγαπημένοι της λιγόστεψαν μες στη ζωή της, πρώτα ο άντρας της και μετά η τυφλή μητέρα της. Με τη στάση ζωής που επέλεξε ανέτρεψε το αριστοτελικό «όποιος ζει μόνος είναι ή θεός ή θηρίο» αποδεικνύοντας ότι μπορεί να παραμένει Ανθρωπος.
«Δεν τη φοβάμαι τη μοναξιά. Ποτέ μου δεν τη φοβήθηκα. Υπήρχαν χρόνια που αυτό εδώ το νησάκι, η Ρω, έμοιαζε με βασίλειο. Αυτός ήταν ο θρόνος μας. Μια ξεραμένη λεμονόφλουδα και γύρω της το μπλε. Ημασταν εγώ, ο άντρας μου και το γαλάζιο» γράφει ο Γιάννης Σκαραγκάς, που δραματοποίησε τη ζωή της κυρα-Δέσποινας με τη μορφή νουβέλας / θεατρικού μονολόγου, ιχνηλατώντας την πορεία της με ποιητική διάθεση και τρυφερότητα. Μακριά από κορώνες εθνικισμού και πατριδοκαπηλείας, που ενθαρρύνει το θέμα από τη φύση του, αλλά με συγκινημένη γραφή ανθρωποκεντρικής κλίμακας, ο συγγραφέας παρακολουθεί το μοναχικό αλλά γενναίο βηματισμό της παράλληλα με το σκοτεινό σκηνικό των δύο παγκοσμίων πολέμων, που βίωσε στη μακρά ζωή της.
Εξαίρει τη σταθερότητα των επιλογών της, την αφοσίωση και την αταλάντευτη πίστη στον σκοπό της, τη σεμνότητά της αλλά και τις σκοτεινές πλευρές μιας μοναχικής ύπαρξης. τις αντιξοότητες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη και την πάλη της με την αδάμαστη φύση, καθημερινό σύντροφό της, καταφέρνοντας να μετατρέψει τις άχαρες και δυσάρεστες συνθήκες διαβίωσής της σε γιορτή της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο, σε πρότυπο μιας άφταστης για το σύγχρονο άνθρωπο ζωής και παρακαταθήκη σπάνιας κληρονομιάς.
Στο κλείσιμο του μονολόγου, δανείζοντας τη λυρική φωνή του στην ηρωίδα του γράφει: «… Στη δική μου χώρα, με αυτή την έρημη σημαία, ένα πράγμα κάναμε σωστά. Καταφέραμε να γιορτάσουμε τη ζωή. Και μπορεί να μην είναι αρκετό αλλά το κάναμε σεμνά και αμετανόητα. Τη γιορτάσαμε σαν τη χρυσοκλωστή, που βάζαμε κάποτε στα πλουμίδια για να στολίσουμε ένα φτηνό ύφασμα. Και το κάναμε με τόση αγάπη, που μας περίσσεψε και για σημαία και για νυφικό και για να ανοίξουμε πανιά και να χαθούμε».
Το θεατρικό ταξίδι της «Κυράς της Ρω» ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο στην Αθήνα στο θέατρο «Σφενδόνη» και συνεχίζεται, έχοντας την αφειδώλευτη ανταπόκριση του κοινού, με τελευταίο σταθμό την Πάτρα και το Θέατρο «Επίκεντρο». Η λιτή, καθαρή και απέριττη σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπερδέκα συνάντησε στο πρόσωπο της Φωτεινής Μπαξεβάνη την ιδανική ερμηνεύτρια, που αναζήτησε με ενδιαφέρον και αγάπη τον ρόλο της πολύ πριν ανέβει στη σκηνή.
Με αφοπλιστική λιτότητα, ερμηνευτική ντομπροσύνη και φορτισμένο συγκινησιακά δυναμισμό αλλά και με ευαισθησία και τρυφερό λυρισμό, όπου η σκηνική εξέλιξη της ηρωίδας απαιτούσε, η άξια ηθοποιός ανέδειξε την Κυρά της Ρω, παρακολουθώντας με αυξομειώσεις στον ρυθμό και τον τόνο της φωνής της, με λόγο σταράτο και ατόφιο τη θεατρική της περιπέτεια, κλείνοντας με ένα κρεσέντο απογειωτικό της ερμηνείας του ρόλου.
Το μινιμαλιστικό σκηνικό και το λιτό μαύρο κοστούμι με τον παραδοσιακό νησιώτικο κεφαλόδεσμο του Γιώργου Γαβαλά καθώς και το ηχοτοπίο του τσέλου, που εστίασε στην αναπαραγωγή ήχων θαλασσινών, συμπλήρωσαν αρμονικά το σκηνικό οικοδόμημα. Μια ενδιαφέρουσα παράσταση που συμβάλλει να ανακαλύψει ο θεατής «τι είναι πατρίδα» με τρόπο νηφάλιο, αφανάτιστο και προπάντων ανθρωποκεντρικό.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[14:38]  Πέθανε ο θεατρικός συγγραφέας Γ.Σκούρτης
[11:07]  «Οι κάτω απ’ τ' αστέρια» ξανά στην Πάτρα
[09:21]  Πάτρα: Ο "Παζολίνι" στο Λιθογραφείο
[χθες 22:00]  Θεατρογραφία: Ποιου το μέρος θα...
[χθες 19:52]  Παρουσίαση του βιβλίου του Βαγγέλη...
[χθες 13:30]  Πάτρα:«Παζολίνι» στο Λιθογραφείον
[χθες 09:50]  Πάτρα:«Δον Καμίλο» και απόψε
[χθες 06:00]  Πάτρα: «Οι κάτω απ' τ' αστέρια»...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:40:39]