Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 01:39      9°-13° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θεατρογραφία: Μια λεηλατημένη ζωή

Θεατρογραφία: Μια λεηλατημένη ζωή



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Οταν πρωτάκουσα την «Αλάνα» των Γιάννη Σπανού και Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Σ' έστησαν σε μια γωνιά και ήσουνα νέο παλληκάρι / σ' έστησαν σε μια γωνιά κι ήταν τέσσεροι φαντάροι / σ' έστησαν σε μια γωνιά και σημαδεύαν τη καρδιά σου / σ' έστησαν σε μια γωνιά κι ήταν πρωί και παγωνιά» δεν ήξερα ότι είχε γραφεί για τον Αριστείδη Παγκρατίδη, τον φερόμενο ως «Δράκο του Σέιχ Σου». Το έμαθα εκ των υστέρων.
Η υπόθεσή του είχε δημιουργήσει τέτοια ατμόσφαιρα τρόμου στη Βόρεια Ελλάδα, τη δεκαετία του '60 ώστε οι γονείς δεν άφηναν τα κορίτσια τους να ξεμυτίσουν απ' το σπίτι. Τελικά συνελήφθη, φυλακίστηκε και καταδικασμένος τετράκις σε θάνατο, μετά από ομολογία που του απέσπασαν βίαια, εκτελέστηκε το 1968, στο δάσος του Σέιχ Σου, τον τόπο που είχε συνδεθεί με το όνομά του και την παιδική ηλικία της σύντομης ζωής του (1940-1968). Ηταν όμως ο Αριστείδης Παγκρατίδης ο πραγματικός ένοχος ή το εξιλαστήριο θύμα μιας σκοτεινής εποχής για την Ελλάδα, το καθαρτήριο μιας ενοχικής κοινωνίας, που ζητούσε εξιλέωση για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (1963);
Τα τελευταία φαρμακωμένα λόγια του κυνηγημένου από τη ζωή Παγκρατίδη, λίγο πριν τον ήχο του όπλου, παρακλητικά προς τους άνδρες που είχαν αναλάβει την εκτέλεσή του: «Σκοπεύστε με καλά για να μην τυραννιέμαι» αλλά και σπαρακτικά: «Μανούλα μου, είμαι αθώος» μνημονεύει 43 χρόνια μετά ο πολύπλευρος θεσσαλονικιός συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης στο δραματικό μυθιστόρημά του «Ο Γύρος του Θανάτου» (Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2011, Εκδόσεις Αγρα). Μια χειμαρρώδης τοπιογραφία της ζωής και της εποχής, που σφράγισε την τραγική ύπαρξη αυτού του λεηλατημένου αλητάκου, ένα μακρινό μνημόσυνο για έναν ανυπόληπτο και αποσυνάγωγο της κοινωνίας.
Με γλώσσα λαϊκή, απελευθερωμένη από την πίεση της καθαρεύουσας, τολμηρά εμπλουτισμένη με στοιχεία της αργκό και τα καλιαρντά της πιάτσας αλλά και με αφηγηματική μαεστρία, ο δυναμικός συγγραφέας φωτίζει σκοτεινές πτυχές της πολυτάραχης προσωπικότητας του Αρίστου μέσα από ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ανθρώπων διαφορετικών βιωμάτων, ένα μείγμα αντιπροσωπευτικό της ανθρωπογεωγραφίας της πόλης που τον εξέθρεψε. Συγχρόνως η αφηγηματική ροή παρακολουθεί το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό της μετακατοχικής και μετεμφυλιακής Θεσσαλονίκης, ανασταίνοντας τη μαγεία της παλιάς πόλης και όλη την ασχήμια της μαζί.
Για τον κεντρικό του ήρωα μιλάει με πνεύμα τρυφερότητας και συμπάθειας, μεταφέροντας στο χαρτί τη συλλογική αντίληψη των Θεσσαλονικιών γι' αυτόν, στο πρόσωπο του οποίου είδαν ένα νέο που έζησε στα άκρα, μακριά από τον κόσμο και την πραγματική ζωή, ένα περιθωριακό στοιχείο αλλά πάντως όχι έναν στυγερό δολοφόνο, όπως τον θεώρησε το δικαστικό σύστημα μιας ζοφερής εποχής, που προσδιοριζόταν από το φόβο του αστυφύλακα, τη σκιά των «ρουφιάνων» και τους μηχανισμούς του παρακράτους.
Αναδύεται έτσι ο μυθιστορηματικός Αρίστος, χωρίς ο ίδιος να μιλήσει ποτέ - όντας φτωχός και κοινωνικά ανύπαρκτος, φορτωμένος με όλα τα κοινωνικά στίγματα της περιόδου και έκθετος στην κοινή γνώμη μέσα από τα εμπρηστικά πρωτοσέλιδα του τύπου της εποχής- με πρόσχημα τη λούμπεν ζωή του και τη διπλή σεξουαλικότητά του ως το βολικό θύμα ενός συστήματος κατασκευής ενόχων, που αναζητούσε την απενοχοποίησή του από την απόδοση ευθυνών για το φονικό του Λαμπράκη.
Κατά τον Θωμά Κοροβίνη, που και ο ίδιος από μικρό παιδί σφραγίστηκε από το κλίμα απαξίωσης του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοδιάθεσης των ανθρώπων κατά τη δεκαετία του '60, το μυθιστόρημα που έγραψε με θέμα τη τραγική ιστορία του Αρίστου Παγκρατίδη, ενός παιδιού του πάθους και της μοίρας, προέκυψε περίπου σαν φυσιολογική γέννα μέσα από την ανάγκη του χρόνου. «Σκύβω πάνω από τα απολωλότα» επισημαίνει σε συνέντευξή του «και μαζεύω τα τσαλαπατημένα άνθη, που απομένουν από το ποδοβολητό και το σάρωμα». Γι' αυτό και ο «Γύρος του Θανάτου» μπορεί να διαβαστεί και σαν μια θρηνητική φωνή διαμαρτυρίας για την αναγνώριση και την προστασία εκείνων, που η ζωή τους παραγνωρίστηκε ως αναξιοβίωτη και ο θάνατός τους κρίθηκε ως ανάξιος πένθους.
Πέντε χρόνια μετά την πρώτη θεατρική του μεταφορά από το ΚΘΒΕ (2013), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαστοράκη, το μυθιστόρημα παίρνει ξανά τον δρόμο για το σανίδι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τον τίτλο «Αρίστος». Το σκηνοθετικό στοίχημα του Γιώργου Παπαγεωργίου είναι να αποτυπώσει το λαϊκό αίσθημα της πόλης που είχε φορτωθεί μια ενοχή και μια συλλογική ευθύνη για την αβίωτη ζωή του ήρωα. Οι εννέα χαρακτήρες της διασκευασμένης μορφής του έργου από τη Θεοδώρα Καπράλου ερμηνεύονται από τους Μιχάλη Οικονόμου και Γιώργο Χριστοδούλου, με την Ελένη Ουζουνίδου, ηθοποιό από καλή πάστα και με συμπάθεια στις αντι-ηρωίδες να υποδύεται τη μητέρα του Αρίστου, τη λαϊκή τραγουδίστρια Σύλβα αλλά και την αφηγήτρια. Το μουσικό περιβάλλον της παράστασης έχει επιμεληθεί ο συγγραφέας, όντας ο ίδιος στιχουργός, συνθέτης αλλά και ερμηνευτής.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα θεατρική πρόταση.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:31]  Πάτρα: «Ο Καραγκιόζης...
[χθες 12:59]  Πάτρα: Αύριο το απόγευμα η...
[χθες 09:17]  Πάτρα: Σημερα στις 10.30 εκδήλωση...
[χθες 04:00]  Ένα άλμπουμ άξιο της φήμης του...
[χθες 22:30]  Ο Αλέξης Πανσέληνος στην «ΠτΚ»:...
[χθες 12:35]  Πάτρα: Παράσταση από τη "Μέριμνα"...
[χθες 11:44]  Πάτρα: Ο Θοδωρής Κοτονιάς στο...
[χθες 10:31]  Σεμινάριο Ιστορίας και Σκηνοθεσίας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:39:52]