Κυριακή 21 Ιανουαρίου 17:06      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Ρέα Γαλανάκη στην «ΠτΚ»: «Η σοφία της ζωής είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι»

Η Ρέα Γαλανάκη στην «ΠτΚ»: «Η σοφία της ζωής είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι»



Τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, το νέο της βιβλίο «Δυο γυναίκες, δυο θεές» παρουσιάζεται στον Ιανό» της Αθήνας, με ομιλήτριες τη Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα και την Εριφύλη Μαρωνίτη, ενώ τα ην Παρασκευή 15 του μήνα, σειρά έχει η Πάτρα. Η εκδήλωση, που συνδιοργανώνουν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών-Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Πατρέων, οι εκδόσεις Καστανιώτη και το βιβλιοπωλείο «Το Δόντι», θα πραγματοποιηθεί στις 8 μ.μ. στο αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης (Μαιζώνος 110). Θα μιλήσουν η εικαστικός Κλεοπάτρα Δίγκα και ο συγγραφέας Βασίλης Λαδάς.
Η Ρέα Γαλανάκη, με αφορμή τον ερχομό της στην πόλη μας, μιλάει για τις δυο αγαπημένες της μορφές, που ενέπνευσαν τις αντίστοιχες νουβέλες της. Τον Γιαννούλη Χαλεπά και τη μυθολογική Αριάδνη. Οι οποίοι, όπως λέει «είχαν μια δική τους στάση στον ρου της ζωής τους, αλλά μπόρεσαν να σταθούν στη φθορά, στο κακό, στη δυστυχία καθένας με τον τρόπο του».
Στην «Αθηνά βοσκοπούλα» επιλέγετε ένα όχι και τόσο γνωστό γλυπτό του Χαλεπά για να γράψετε γι' αυτόν. Και τον προσεγγίζετε, μιλώντας του στο δεύτερο πληθυντικό. Ποιο στοιχείο του ως άνθρωπο και καλλιτέχνη σας συγκλόνισε;
Στον Χαλεπά δεν θα μπορούσα να απευθυνθώ αλλιώς. Με είχε απασχολήσει περίπου δύο δεκαετίες, είχα κάνει την απαραίτητη προετοιμασία μάλιστα για να γράψω ένα μυθιστόρημα, αλλά εκείνον τον καιρό εκδόθηκε ένα «ιστορικό μυθιστόρημα», οπότε τα παράτησα. Κράτησα όμως την έγνοια μου για τον Χαλεπά και τον σεβασμό μου. Αυτό που με συγκλόνισε είναι ότι μέσα από αυτή την τολμηρή σύνθεση που μας παρουσιάζει την Αθηνά περίπου σαν μια τηνιακή βοσκοπούλα παίζει με τα σημεία των δυο τους. Μέσα από αυτή τη σύνθεση μας περιγράφει και τη δική του ζωή, γιατί ο Χαλεπάς υπήρξε ο ίδιος για περίπου 30 χρόνια στην Τήνο βοσκός. Αυτό ήταν το επάγγελμά του αφού βγήκε από το φρενοκομείο της Κέρκυρας και μέχρι να επιστρέψει στην Αθήνα διάσημος. Το ότι βιοποριζόταν μάλιστα βόσκοντας πρόβατα, του έδινε την ευκαιρία να μαζεύει από τα γουβώματα των βράχων τον πηλό για τα γλυπτά του. Αυτό λοιπόν, το αγαλματάκι των 60 πόντων είναι ένα σύμβολο αρκετά ερμηνευτικό για τον ίδιο τον Χαλεπά.

Από το μάρμαρο, στον ταπεινό πηλό… Δεν ήταν ψυχοφθόρος ο «αποχωρισμός»;
Αυτό είναι ένα αίνιγμα που μελετώ αρκετά στη νουβέλα. Ο Χαλεπάς συνέχισε να είναι γλύπτης ανεξάρτητα από το υλικό του. Στα βουνά έβρισκε την πρώτη ύλη. Δεν χρειαζόταν να αγοράσει κάτι για να κάνει γλυπτική μέσα στη μεγάλη του φτώχεια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και σημαίνει ότι αν έχει μέσα του κανείς αυτή την ιερή φλόγα μπορεί και με πολύ λίγα, ταπεινά πράγματα να της δώσει μία δίοδο.

«Είναι ηλίθιοι οι άνθρωποι που θέλουν τη θεά της Σοφίας με περικεφαλαία και δόρυ. Πιο πολύ ταιριάζει σαν μια βοσκοπούλα» το συμπέρασμα του Χαλεπά. Πάνω σε αυτό, σχολιάζετε: «η σοφία κερδίζεται συχνά με μάχες, πλην όμως η μάχη για τη γνώση θα πρέπει να 'ναι τίμια και ιπποτική».
Χαίρομαι που το επισημαίνετε γιατί πραγματικά μπορεί να υπάρχει μαχόμενη σοφία, αλλά όχι με τον τρόπο του τζιχάντ. Δηλαδή να επιβάλλει μια γνώση με το ζόρι, αλλά αντίθετα με τα όπλα της λογικής, με κανόνες κ.λπ. Από κει κι έπειτα, σαφώς είναι προτιμότερη μια πιο ειρηνική, πιο ήπια σοφία.

Και για τον Χαλεπά, η σοφία της ζωής ενδεχομένως να ήταν «η απλή, η άδολη αγάπη». Αυτή που έπαιρνε από τα πρόβατά του, αφού μαζί τους στα βουνά, γινόταν «άνθρωπος κανονικός, που αγαπούσε και τον αγαπούσαν».
Βέβαια. Κάτι που τον βοήθησε πάρα πολύ, μετά τον θάνατο της μάνας του αλλά και όσο ζούσε εκείνη, να κρατηθεί και να μην διαλυθεί ολότελα, ήταν αυτή ακριβώς η συναισθηματική σχέση που είχε με κάτι. Αυτό το κάτι στην περίπτωσή του έτυχε να είναι ζώα. Ξέρετε, για τους ανθρώπους που έχουν ένα πρόβλημα, αλλά και για τον οποιοδήποτε, νομίζω ότι μία συναισθηματική σχέση είναι το ξύλο από το οποίο θα πιαστούν για να μπορέσουν να επιπλεύσουν. Αν δεν υπάρχει συναισθηματική σχέση, ο άνθρωπος χάνεται. Γι' αυτό και γράφω «η σοφία της ζωής είναι να μη σταματήσεις να αγαπάς και να αγαπιέσαι […] χωρίς τελικά να έχει τόση σημασία ποιον αγαπάς ή από ποιον αγαπιέσαι».

«Η Αριάδνη δεν ήταν παρατημένη κόρη»
Το βήμα στην έτερη νουβέλα σας το δίνετε στην Αριάδνη. Δεν σας πείθει ο μύθος…
Ακριβώς. Μέσα από την αφήγηση της Αριάδνης ξανασυντίθενται ζητήματα και πρόσωπα μυθολογικά, όπως ο Μινώταυρος και η αδελφική σχέση με την Αριάδνη, ενώ αναδεικνύεται ένας καινούργιος Θησέας. Και να σημειώσω και τούτο. Ο μινωικός πολιτισμός δεν είχε γραπτή αφήγηση. Δεν έχουμε ούτε ερωτικό ούτε πολεμικό έπος. Οι Μινωίτες αφηγούνταν μέσα από τη ζωγραφική τους. Ο γραπτός λόγος είναι προνόμιο των Ελλήνων. Προνόμιο που επιβίωσε και επιβλήθηκε μέσα στους αιώνες. Αυτά που γνωρίζουμε, λοιπόν, ως ιστορία της Αριάδνης και του Θησέα είναι ό,τι μας παρέδωσαν οι Ελληνες της εποχής του Θησέα. του Θησέα. Εκπροσώπου του μεγάλου πολιτισμού με τους καινούργιους θεούς που σε λίγο θα κυριαρχούσε στα ερείπια του μινωικού. Ο μύθος της Αριάδνης δημιουργήθηκε σε αυτό το μεταίχμιο και εκφράζει την άποψη των νικητών: Του νικητή άντρα και των φύλων που νίκησαν τους Μινωίτες. Θέλω, λοιπόν, μέσα από τη νουβέλα μου να παρουσιάσω την Αριάδνη όχι ως παρατημένη κόρη, μετά από μια νύχτα έρωτα με τον εραστή-εχθρό, αλλά με το κύρος μιας πριγκίπισσας, ιέρειας και θεότητας. Δεν είναι το κακόμοιρο το κοριτσάκι Είναι μια γυναίκα που έχει μεγάλη σοβαρότητα μέσα στον πολιτισμό της. Κι ατό είναι για μένα ένα κομβικό σημείο.

Αναζητώντας κοινά σημεία ανάμεσα στις δυο σας νουβέλες, σκέφτηκα, για παράδειγμα, ότι αμφότερες εμπεριέχουν το δαιδαλώδες: Δαιδαλώδης ο ψυχισμός-φυλακή του Χαλεπά, δαιδαλώδης ο λαβύρινθος-φυλακή του Μινώταυρου.
Είναι μια πολύ ωραία παρατήρηση και σας ευχαριστώ πολύ που την κάνετε.
Συνεπώς υπάρχουν κι άλλα;
Ναι. Αν και πρόκειται για δύο νουβέλες διαφορετικές ως προς τη γλώσσα, το ύφος, τη θεματική, υπάρχουν μυστικές συνδέσεις για τις οποίες ο αναγνώστης θα βρει τα αντικλείδια ανάλογα με την προσωπικότητα και την εφυία του.

«Η νοερή ζωή ενός καλλιτέχνη μπορεί να αντισταθεί πιο σταθερά από το σώμα του σε κάθε είδους καταναγκασμό. Μετατρέπεται σε όπλο» γράφετε στη νουβέλα για τον Χαλεπά. Και παρακάτω «αναρωτιέμαι αν η βαθιά προσωπική σχέση του δημιουργού με το έργο του είναι η πεμπτουσία της τέχνης. Αν εκεί τελειώνουν όλα». Ισχύει το ίδιο και για έναν συγγραφέα;
Βέβαια. Αν η καλλιτεχνική διάσταση του Χαλεπά δεν μιλούσε στη δική μου καλλιτεχνική διάσταση, αν δεν είχα σημεία να αντλήσω από τον δικό του τρόπο, δεν θα έγραφα αυτή τη νουβέλα. Θεωρώ ότι ένα δικό μας έργο, ένα βιβλίο που θα βγάλουμε αν δεν έχει την εσωτερική τυ σχέση με εμάς δεν έχει λόγο ούτε λόγο να δημοσιευθεί ούτε τίποτε άλλο. Γιατί τα υπόλοιπα είναι περιττά καμιά φορά. Γι' αυτό και πολλοί συγγραφείς κρύβουν έργα και τα δουλεύουν και τα ξαναδουλεύουν. Αλίμονο αν κάνει υποχωρήσεις κανείς. Το έργο αφορά εμάς και το υλικό του, καθώς και τι μπορούμε να δώσουμε μέσα από αυτό.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Από την Έντυπη Έκδοση




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 




Πρόσφατα
[15:00]  Πάτρα:Οι Χοροί των Μπουρμπουλιών
[11:05]  Σήμερα το Τσιρκοθέατρο... Καρναβαλεύει...
[χθες 12:24]  Οι Γιώργος και Νίκος Στρατάκης...
[χθες 12:03]  Στην κοπή πίτας του Συλλόγου...
[χθες 23:10]  Γκόλφω Φορέβερ: Το "Είδωλο" μιας...
[χθες 22:29]  Κριτική θεάτρου: Μια «ωραία τρελή»...
[χθες 18:46]  Η Ευδοκία Νεφέλη στην «ΠτΚ»: «Θέλω...
[χθες 16:12]  Πάτρα:Γιώργος Χατζηπαύλου - Σχεδόν...

 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:06:56]