ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Γεια σου ρε Αλέφαντε



Είχε πέσει στα χέρια μας ένα βιβλιαράκι. Ήταν μια αυτοβιογραφική εξιστόρηση της ζωής του μέχρι τα χρόνια του '90. Το Εγώ κυριαρχούσε από αρχής μέχρι τέλους, τόσο ως άποψη όσο και ως προς ερμηνεία για τα γεγονότα. Υπήρχαν και φωτογραφίες. Στη μία, κάπου στα τέλη του '60, εικονίζεται ως ποδοσφαιριστής, σε μια διεκδίκηση της μπάλας με έναν αμυντικό. Η μπάλα ήταν στον αέρα και δεν φαινόταν. Η λεζάντα, γραμμένη από τον ίδιον, ανέφερε το όνομα, του Ολυμπιακού Πειραιά αν θυμόμαστε καλά, και παραδίπλα: «Αδυνατεί να με ανακόψει», φράση που χρησιμοποιούσαν οι ποδοσφαιρικοί σχολιαστές της εποχής, όταν ήθελαν να δώσουν αίσθηση πρόσθετης ρώμης στον ποδοσφαιριστή που ήθελε ο αναγνώστης- οπαδός να δει να θριαμβεύει και επί χάρτου. Σου λέει και ο Αλέφαντος: Εγώ γράφω τη λεζάντα, ας εμφανιστώ ότι κάνω ντρίμπλα, και ας είναι η μπάλα μακριά.
Γιατί άραγε τον καιρό εκείνο είχαμε άχτι να νικήσει η Παναχαϊκή την ομάδα που προπονούσε ο Αλέφαντος; Θυμόμαστε εκείνο το χειμωνιάτικο μας, Παναχαϊκή- Πανιώνιος, ο Αλέφαντος με το θρυλικό κοντομάνικο που τάχα του έφερνε γούρι (που μάλλον το φορούσε ώστε εάν χάσει, να μην έφταιγε το μπλουζάκι που έλλειπε, όπως κάναμε στις εξετάσεις, που πηγαίναμε με το ίδιο στιλό). Ηταν ο καιρός που ο Αλέφαντος είχε αρχίσει να «γράφει» στην επικαιρότητα με τις ιδιορρυθμίες του. Οπως ξέρουμε, στο ποδόσφαιρο η κόντρα του γηπέδου προσωποποιείται σε βάρος του πιο αναγνωρίσιμου στελέχους της άλλης πλευράς. Η Παναχαϊκή είχε κερδίσει 2-0, τα γκολ είχαν πανηγυριστεί σαν εθνικός λυτρωμός, και σε κάθε γκολ το μάτι μας πήγαινε στον Αλέφαντο: Θέλαμε αβάσταχτα να δει πόσο χαιρόμαστε τη χαρά μας. Το ποδόσφαιρο είναι ένα σπορ το οποίο σου βγάζει απωθημένα και στα τρέφει κιόλας. Ακόμα και αν δεν έχεις, τα αποκτάς. Είναι πολύ επικίνδυνο, όχι για τους παίκτες, αλλά για την κερκίδα.
Ενας λόγος ωστόσο που είχαμε αυτή τη στάση απέναντι στον άνθρωπο αυτόν- που έφυγε από τη ζωή και αν και απών συλλέγει από χθες κατακλυσμό από σχόλια για όσα πρέσβευε και όσα σκάρωσε με τις επιλογές του και τις ρητορείες του- ήταν η αίσθηση ότι αποτελούσε μια μορφή τιμωρητέας πρόκλησης ως φαινόμενο. Απύλωτος, άγαρμπος, εγωιστής, επιθετικός, εριστικός, περιφρονητής των κανόνων της δεοντολογίας ως προς την έκφραση, θεωρούσαμε ότι έπρεπε να είχε αποβληθεί από τον χώρο. Αντιθέτως, έγινε το ανάποδο. Καθιερώθηκε στον χώρο ακριβώς γι' αυτούς τους λόγους, και επιβλήθηκε στην αθλητική κοινότητα, επειδή ήταν αυτός που ήταν. Στο ημισατιρικό τραγούδι που του αφιέρωσαν τα Παιδιά από την Πάτρα, η εισαγωγή τα λέει όλα: Οταν με κατηγορούν- χωρίς να έχω φταίξει- θυμάμαι τον Αλέφαντο.
Ο Νίκος Αλέφαντος μέσα σε λίγα χρόνια, μέσα από μπρουτάλ φράσεις και εκκεντρικές συμπεριφορές, έγινε ο πρέσβης του Ελληνα που Δεν Φταίει Σε Τίποτα. Για τις προσωπικές και τις γενικές κακοδαιμονίες, φταίνε αποκλειστικά οι άλλοι. Οι άλλοι που δεν τον αναγνωρίζουν. Δεν του δίνουν τόπο. Οι άλλοι που σφάλλουν. Τα άλλα Εγώ που παρεμβάλλονται στο δικό του.
Ο Αλέφαντος έγινε προπονητής σημαντικών ομάδων, επειδή οι ιδιοκτήτες είχαν απο- ειδεί από κώουτς οι οποίοι προσπαθούσαν να εισάγουν στο ποδόσφαιρό μας μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες φιλοσοφίες και οργανωτικές φόρμουλες. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, και στη χώρα γενικότερα, δεν είχαμε χρόνο και υπομονή για αυτά. Παίρνουμε έναν Αλέφαντο και καθαρίζουμε. Ο ίδιος βέβαια είχε πράγματι μάτι στον πάγκο και σκάμπαζε από μπάλα. Το ποδόσφαιρο όμως δεν είναι απλά μια υπόθεση ματιού από τον πάγκο, αλλά μια βιομηχανία που πρέπει να στήνεται σε σωστές βάσεις. Δεν ήταν γι' αυτά ο Αλέφαντος. Δεν ήταν γι' αυτά η κερκίδα που θέλει νίκη κάθε Κυριακή και γκολ σε κάθε φάση. Δεν ήταν γι' αυτά οι πρόεδροι των ομάδων που ήθελαν να προσφέρουν τίτλους στον μεγάλο λαό τους. Δεν ήταν γι' αυτά η κοινωνία, δεν ήταν γι΄αυτά η πολιτική, δεν ήταν γι' αυτά οι πολιτικοί. Η χώρα απαιτούσε νίκες, εύκολες λύσεις, ευχάριστες αποφάσεις, όλα με έναν αέρα μαγκιάς.
Ολα ή «τα πάντα όλα». Ο Αλέφαντος ήταν από τους ανθρώπους που μπορούσαν να νομιμοποιήσουν ακόμα και την καταστρατήγηση των κανόνων της ελληνικής, διότι και αυτά σε κάνουν παλικάρι, σαν μια μορφή αντισυμβατικής χαριτωμενιάς (άλλος όρος που εισήχθη επειδή ξεχάσαμε τον κατάλληλο γλωσσικό τύπο). Η φράση του αυτή μπήκε στην καθημερινότητά μας, έγινε τίτλος εφημερίδων και διαφημιστικό σλόγκαν, και κάποιοι τη χρησιμοποιούν χωρίς να ενδιαφέρονται για την ορθότητά της: Αφού συνεννοούμαστε, είναι ορθή. Εγινε ορθή, επειδή την είπαμε όλοι μαζί, και τη συμφωνήσαμε στο νόημά της. Η συλλογική μας ανοροδοξία ορθοδοξο-ποιήθηκε ως μαζική επιλογή. Η γλώσσα είναι σαν τη μόδα. Φέτος φοριέται το Πάμε Πλατεία. Το Στην δεν χρειάζεται. Θα μπορούσαμε να πούμε Πάμε Φύγουμε. Το Να περιττεύει.
Συναντήσαμε τον Νίκο Αλέφαντο μία και μοναδική φορά, ως προπονητή του Ολυμπιακού, στο Πόρτο Ρίο. Είχε αρνηθεί να μας κάνει δήλωση, και ο λόγος ήταν ότι είχε ανοιχτεί άτσαλα τον προηγούμενο καιρό στα ΜΜΕ και πιθανώς είχε πάρει προειδοποιήσεις να μην το χοντραίνει. Ηξερε πολύ καλά ότι υπάρχουν όρια, αλλά δεν είχε τον τρόπο να τα τηρεί.
Φεύγει από τη ζωή σε ένα τάιμινγκ συμβολικό: Πάνω στη φάση όπου έχει γίνει σλόγκαν η αναζήτηση της κανονικότητας. Αψύς, ανορθόδοξος, δυναμικός, μη διαχειρίσιμος, ο Νίκος Αλέφαντος υπήρξε η ανεστραμμένη μορφή στην τράπουλα. Το ερώτημα είναι, φεύγοντας εκείνος, εάν αποχωρούν και τα στοιχεία του εαυτού μας που τον ηρωοποίησαν και τον αναγνώρισαν σαν επική αντισυστημική μορφή, ενώ εκείνος σε όλη του τη ζωή πάλευε μήπως το ποδοσφαιρικό σύστημα του δώσει τη θέση και τον ρόλο που θεωρούσε πως του άξιζε. Εκείνη η λεζάντα τα έλεγε όλα. Ο αμυντικός αδυνατεί να με ανακόψει. Και όμως καθόλου δεν αδυνατούσαν να τον ανακόψουν. Τον ανέκοπταν πολλοί, πάρα πολλοί. Και αυτό τον έκανε να είναι βαθύτατα οργισμένος και να θωρεί με βλέμμα οργής τον κόσμο όλο σε όλη τη ζωή του.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:15:00]