ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Αγάλματα κομμάτια*



Εκεί που μας είχαν τελειώσει τα «τόπικ» ζητήματα που έθεσε η πανδημία, ήρθε το έγκλημα και οι αναταραχές που εξήγαγαν οι ΗΠΑ ανά τον πλανήτη για να μας ανεφοδιάσουν με θέματα για δημόσια συζήτηση, είτε αυτή έχει κάποια σημασία, είτε δεν έχει.
Λοιπόν; Γκρεμίζονται τα αγάλματα ή όχι; Ξηλώνονται τα μνημεία; Μουτζουρώνονται οι ανδριάντες; Οι ερωτήσεις αυτές από μόνες τους δεν μπορούν να απαντηθούν. Απαντήθηκαν βέβαια στην πράξη: Αμα μαζευτεί πολύς κόσμος και σπρώξει, μια χαρά γκρεμίζεται ένα άγαλμα, όπως έγινε στη Βρετανία με το άγαλμα που είχε στηθεί σε έναν ευεργέτη- δουλέμπορο, που θεωρούσε ότι το δουλεμπόριο είναι θεμιτή δραστηριότητα, αφού οι μαύροι είναι κατώτεροι, και είναι θεάρεστο να χρησιμοποιείς τα κέρδη από τον εξανδραποδισμό για να ωφελείς με ευεργεσίες του λευκούς που είναι ανώτεροι. Χρειάστηκε να φονευθεί ένας μαύρος από έναν αστυνομικό για να ανακαλύψει η κοινωνία ότι αυτό συνιστά επαίσχυντο ρατσισμό. Ολα τα προηγούμενα χρόνια το άγαλμα στεκόταν περιφανές στη θέση του.
Γκρεμίζονται λοιπόν τα αγάλματα. Άλλες φορές νύχτα, από κουκουλοφόρες μειοψηφίες, που ανατινάζουν ανδριάντες αμερικανών προέδρων, κατά παράβαση της νομοθεσίας. Αλλες φορές μέρα, από στίφη διαδηλωτών, ο όγκος των οποίων αποτυπώνει ένα ρεύμα κοινωνικής συναίνεσης. Στην περίπτωση αυτή, ο νόμος κλείνει τα μάτια. Οχι μόνο για μη φάει ξύλο η έννομη τάξη ει και πει να αποτρέψει το ξήλωμα, αλλά και γιατί η κοινωνική δυναμική νομοθετεί σε βάρος της προηγούμενης διάταξης. Θέλαμε κάποτε να τιμάμε τον άνθρωπο αυτόν. Ε, τώρα δεν θέλουμε. Σύμφωνοι, το ξήλωμα και η βύθιση του αγάλματος στα υποκείμενα νερά, δεν καλύπτεται από το γράμμα του νόμου. Αλλά δεν μας ρώτησε η ιστορία με ποιόν τρόπο εγκρίνεται το γράψιμό της. Το ξήλωμα ενός αγάλματος από διαδηλωτές είναι μια ιστορική στιγμή. Η ιστορία παράγει δίκαιο, παράγει γεγονότα, εξελίξεις. Γυρίζει σελίδες, οικοδομεί νέες αξίες, σωριάζει παλιές, είτε παροδικά και σπασμωδικά, είτε μόνιμα. Η ιστορία τελεί υπό διαρκή κριτική θεώρηση, αλλά βρίσκεται και επέκεινα της κριτικής, ταυτόχρονα, για τον απλό λόγο ότι τα γεγονότα, ενώ αποτελούν προϊόντα ατομικής και συλλογικής βούλησης, ούτε ακούν ούτε σκέπτονται.
Αρα τα αγάλματα στήνονται, όταν οι συνθήκες το επιτάσσουν, παραμένουν ανέγγιχτα όσο οι συμβολισμοί τους εγκρίνονται ή δεν μας τύπτουν, πέφτουν όταν ξεσηκωθούμε σε επίπεδο αξιακό. Ποιο είναι το ορθό; Οτι ξηλώθηκε το άγαλμα ή ότι αναγέρθηκε; Κάποιοι λένε ότι ανεξάρτητα αν έπρεπε το άγαλμα να στηθεί, δεν έπρεπε να γκρεμιστεί, γιατί ανοίγουμε έτσι μια τρύπα στην μνημόνευση της εξελικτικής διαδρομής των κοινωνιών, των ιδεών, των προταγμάτων, των πολιτικών συστημάτων. Σωστά. Αλλά το γκρέμισμα νομιμοποιείται όταν η κοινωνία, έστω ένα παλλόμενο μέρος της, θέλει να προκαλέσει τη διαγραφή, όχι μόνο για κενό που αφήνει, αλλά για τη διαγραφή ως πράξη. Οταν κόβεται ένα χέρι, στη θέση του μπαίνει το σπαθί που το έκοψε.
*Από την έντυπη έκδοση





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:58:59]