ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Οψεις μπλε



Κοιτάζουμε τον ουρανό, που δείχνει μπλε. Βλέπουμε όλοι το ίδιο μπλε, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι κατανοούμε όλοι το ίδιο μπλε με τον ίδιο τρόπο. Πολύ περισσότερο εάν έχουν μεσολαβήσει ισχυρές βιωματικές εμπειρίες. Αλλος το βλέπει και αναπολεί τις διακοπές που πήγε με τον έρωτα της ζωής του, πριν εκείνος γίνει έρωτας της ζωής κάποιου άλλου, και άλλος το βλέπει και θυμάται την ημέρα που κήδευε ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Καλή μέρα και καλή εβδομάδα. Να μαθαίνουμε να λέμε και καμιά ευχή, ταιριάζει- δεν ταιριάζει με την περίσταση.
Περπατάς στον δρόμο και βλέπεις μια κυρία και ένα παιδάκι. Εσύ βλέπεις μια κακοβαλμένη γυναίκα με ανοικονόμητο πρόβλημα παυσαρκίας. Το παιδάκι βλέπει απλά τη μητέρα του και την κοιτάζει με εμπιστοσύνη, ζητώντας με τις ερωτήσεις του να του εξουδετερώσει τις ανασφάλειες, όπως τα πολυβολεία των αεροπλανοφόρων κατέρριπταν τα γιαπωνέζικα αεροσκάφη στο Μιντγουέι, έχοντας βέβαια υπόγεια φροντίσει να του δημιουργεί κάποιες ανασφάλειες εκείνη. Η σχέση αυτή είναι μία από τις ρίζες της αγάπης. Οταν οι γονείς μας φεύγουν από τη ζωή, αυτό που κάνει έναν κόμπο μέσα μας είναι η ανάμνηση της φροντίδας και της θαλπωρής, η σιγουριά που μας ενέπνεε απλά και μόνο η εμφάνισή τους στο σπίτι, το γύρισμα του κλειδιού στην εξώπορτα ή ακόμα και το στιβαρό τακούνι που αντηχούσε στο πλατύσκαλο και που το ξεχώριζες ανάμεσα στις εξατμίσεις και τις κουβέντες των περαστικών όπως ο σκύλος που αφουγκράζεται το οικείο πρόσωπο από εκατό μέτρα.
Το παιδάκι δεν βλέπει πλαδαρότητα, αισθητική υστέρηση, δυσκινησία. Το παιδάκι βλέπει έναν ήλιο, έναν πλάτανο, έναν άγγελο, έναν φρουρό, έναν θεό, ένα πλάσμα που έχει γεννηθεί με σκοπό τη φροντίδα, την εξασφάλιση, τη θωράκιση, την προετοιμασία, το άνοιγμα του μονοπατιού που οδηγεί στην αναγκαία κοινωνικότητα, τις συναναστροφές, το σχολείο, το φροντιστήριο, το πάρτι. Θα μεριμνά για όλα, θα προβλέπει τα πάντα, θα απαντά στα πάντα, θα έχει έτοιμες τις σωστές λύσεις, το κατάλληλο δώρο, το ταιριαστό παπούτσι, το στρώσιμο του τσουλουφιού, το σχολικό εγχειρίδιο που μας ζήτησαν να προμηθευτούμε, την οδηγία για τη σωστή λέξη που θα απευθύνουμε στον «κύριο» (δάσκαλο).
Οταν κοιτάζουμε, βλέπουμε. Αλλά τι; Ο οφθαλμός είναι ένας ψυχρός, πολυεπίπεδος αισθητήρας που καταγράφει οτιδήποτε εμπίπτει στο πεδίο του. Δεν είναι όμως όλες οι εικόνες «ερεθίσματα». Τι θα μας ερεθίσει κάθε φορά και πού θα εστιάσουμε, καθορίζεται από ένα πλήθος παραμέτρων των οποίων φορέας και ρυθμιστής είναι ο εγκέφαλος. Βλέπουμε τα πάντα, αλλά προσέχουμε μερικά. Οι εικόνες φιλτράρονται μέσα από έναν σύνθετο μηχανισμό. Το παιδί της πλαδαρής μητέρας δεν έχει κανέναν λόγο να προσέξει το αισθητικό έλλειμμα. Μάλλον έχει λόγους να μην το προσέχει. Είναι και η τρομακτική δύναμη της εξοικείωσης. Ούτως ή άλλως, οι μεγάλοι στα μάτια των μικρών, οι συγγενείς κυρίως, είναι πρόσωπα ειδικού ρόλου, και θωρούνται με ξεφλουδισμένα τα «περιτττά» χαρακτηριστικά τους, το ύφος, το βάρος, τη φαλάκρα, το κύρτωμα της μύτης, τον ενδεχόμενο ερωτισμό τους. Οι γονείς στα μάτια των παιδιών, είναι σαν τον θείο Ντόναλντ στα κόμικ, ξέρουμε ότι είναι άνδρας χάρη στο άρθρο «ο» με το οποίο προσφωνείται. Οι άγγελοι δεν έχει σημασία τι φύλο έχουν, σε σχέση με την αποστολή τους.
Φεύγοντας οι μεγάλοι από τη ζωή, πέφτεις καμιά φορά σε κάποιο πακέτο από φωτογραφίες, ξεχασμένες σε ένα ράφι. Τότε ανακαλύπτεις πώς ήταν πραγματικά ο πατέρας και η μητέρα σου τον καιρό που τους έμαθες ως τέτοιους, πώς ήταν ο παππούς και η γιαγιά, ο θείος και η θεία. Ποιά ήταν η ηλικία τους, η όψη τους, ο εαυτός τους από τη δική τους όχθη, αντικριστά στην όχθη του δικού σου εαυτού, τότε που νόμιζες πως ο κόσμος είσαι εσύ και τίποτε άλλο.
Σήμερα, που βλέπεις καθαρότερα και ξέρεις ότι οι ήλιοι και οι πλανήτες είναι αναρίθμητοι, διακρίνεις τη φύση και τις διαστάσεις των πραγμάτων. Βλέπεις τις ζάρες, τις ρυτίδες, τα σημάδια, τις ρωγμές. Θα ήθελες λίγο λιγότερη αλήθεια, αλλά τώρα είσαι εσύ στη θέση του μεγάλου τον οποίοι οι μικροί κοιτάζουν, αλλά δεν βλέπουν τίποτα από αυτόν και που θα τον ανακαλύψουν- ίσως- με αφορμή κάποια παλιά φωτογραφία ή μια αφήγηση, και θα αναφωνήσουν «αλήθεια;», αλλά θα είναι πια πολύ αργά για την αλήθεια αυτή, η αξία της θα είναι ίδια με εκείνη ενός πουλιού που το παίρνει ο άνεμος προς τη μεριά που δύει ο ήλιος.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:20:50]