ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Εδώ νοσοκομείο



Εδώ νοσοκομείο. Στον περίβολο δεν βλέπουμε να καπνίζει κανείς. Σπάνιο αυτό για νοσοκομείο, που μερικές φορές σου δίνει την εντύπωση ότι είναι ένα κτίριο όπου πηγαίνουμε για να καπνίζουμε απ΄έξω. Συνοδοί ασθενών παίρνουν την ανάσα τους. Μια μάσκα προσαρμοσμένη επιμελώς ή μισοφερεμένη, και από πάνω της μάτια συλλογισμένων ανθρώπων. Τα βλέμματα στα νοσοκομεία είναι πανομοιότυπα. Ανεξάρτητα τι συμβαίνει στον καθένα, όλοι συνδυάζουν υπομονή με στωικότητα. Η τελική έκφραση είναι σαν να ακούς μια μουσική ή σαν να νιώθεις την έλλειψή της. Σαν να κοιτάς ένα φυτό να μεγαλώνει, που ενώ μεγαλώνει, δεν φαίνεται, αλλά δεν έχεις τι άλλο να κοιτάξεις, τα άλλα είναι πόνος και βάσανο.
Είμαστε εκεί ως ιδιώτες, δεν πάμε να βαθμολογήσουμε κανέναν. Βέβαια το μάτι του δημοσιογράφου παίζει εδώ κι εκεί, αλλά παρασπονδίες δεν συναντάει, με την εξαίρεση ενός μέλους του προσωπικού που καλύπτει με τη μάσκα μόνο το στόμα, αλλά αυτά να τα σχολιάσει κάποιος που τήρησε καραντίνες και κανόνες ευλαβικά. Εμείς δεν είμαστε αυτή ακριβώς η περίπτωση. Αλλά δεν είναι έξυπνο να δίνεις δικαιώματα σε εκείνους που πιστεύουν πως τελικά δεν υπήρχε ιός και που δεν θέλουν να καταλάβουν ότι αν δεν υπάρχει ιός, αυτό δεν συμβαίνει επειδή δεν υπήρξε, αλλά επειδή φερθήκαμε σαν να υπάρχει, ώστε να μην υπάρξει. Περίπλοκο, αλλά αυτό έγινε, και τώρα κερδίζει έδαφος η πλάνη ότι αφού δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει, περίπου όπως μεταξύ Α' και Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπου η Ευρώπη πίστεψε ότι αφού έγινε ο Πόλεμος δεν θα υπάρξει άλλος.
Σε σχέση με άλλες επισκέψεις, βλέπεις μεγαλύτερη τάξη, ησυχία, αθόρυβη ροή και εμπιστοσύνη. Εισπράττεις ευγένεια. Μπορεί αυτή να μην είναι η καθημερινή συνθήκη του υγειονομικού χώρου, δεν μεταμορφώθηκε ξαφνικά η Ελλάδα, ούτε μας συνέφεραν σε μερικά 24ωρα τα σποτ με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο, αλλά αισθάνεσαι ένα ρεύμα βουβό: Τη διάθεση των ανθρώπων να αισθανθούν μέλη ενός οργανωμένου περιβάλλοντος που τα μέρη του συντονίζονται σε καλό σκοπό, βάζοντας καθένας τα δυνατά του. Το οφείλουμε άραγε στον Τσιόδρα; Μας ξύπνησε την επιθυμία να είμαστε η καλή Ελλάδα και να ζήσουμε σε μια συλλογική κατάσταση ποιότητας; Μπορεί το ένα, μπορεί το άλλο, αλλά ίσως αυτό που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο είναι η εγκατάσταση. Βρισκόμαστε στον «Αγιο Ανδρέα», στο ανακατασκευασμένο 7όροφο. Οι χώροι αποπνέουν φρεσκάδα και καθαριότητα, καμία σχέση με τη συνηθισμένη ταλαιπωρημένη όψη των υγειονομικών μας δομών, με ρωγμές, υγρασίες, ξέφτια, κιτρινίλες και ραγισμένες τζαμαρίες που προσλαμβάνονται σαν προσομοίωση πάθησης, βιολογικής φθοράς και τραύματος και σου υποβάλλουν αισθήματα δυσανεξίας, θλίψης, τάση φυγής.
Η φροντισμένη εγκατάσταση προβάλλει σαν φιλική χειρονομία του κράτους προς τον πολίτη. Είναι μια έμπρακτη δήλωση σεβασμού στη δυσκολία και την αξιοπρέπειά του. Πυροδοτεί αισθήματα εκτίμησης προς την πολιτεία και το πολίτευμα. Η αρχιτεκτονική και ο πολιτισμός των χώρων είναι μεγέθη πολιτικά, είναι στοιχεία της δημοκρατίας, είναι ικανά, αν όχι να μεταμορφώσουν τον άνθρωπο, τουλάχιστον να του ανασύρουν την καλή πλευρά του. Δεν είναι όλα για πέταμα σ' αυτή τη χώρα. Ορίστε, ένα ρωμαλέο αλλά και ζεστό νοσοκομείο. Με γιατρούς και νοσοκόμους που υπηρετούν το σύστημα φιλότιμα. Ενας λόγος για να φύγεις νιώθοντας καλύτερα, υπό τον όρο βέβαια να είσαι πράγματι υγιής. Αυτό δεν μπορούν να το φροντίσουν οι αρχιτέκτονες.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:30:28]