ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΡΙΖΟΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΑ


«Οστις θέλει…»   



Ολα όσα συμβαίνουν και ακούγονται την περίοδο αυτή λειτουργούν και ως ερεθίσματα για επιστροφή στα παιδικά μας χρόνια.
Μικρή παιδούλα παρατηρούσα τον αείμνηστο ιερέα πατέρα μου χωρίς κανένα δισταγμό και αμφιβολία να καταλύει ό,τι είχε απομείνει στο Αγιο Ποτήριο, αφού προηγουμένως είχε κοινωνήσει ασθενείς με σοβαρές και μεταδοτικές ασθένειες. Απορούσα πώς δεν φοβάται μήπως κολλήσει κάποια απ' αυτές τις αρρώστιες.
Ζωντανεύει μπροστά μου η εικόνα της λεπτής και σεβάσμιας φιγούρας του να διπλώνει τη σελίδα του βιβλίου που διάβαζε καθισμένος στην πολυθρόνα του και με αγάπη και υπομονή, αλλά και με απόλυτη πίστη και βεβαιότητα, να απαντάει στα επίμονα ερωτήματά μου. «Παιδί μου, μέσα στο Αγιο Ποτήριο είναι ο Χριστός μας, ο Θεός μας που νίκησε τον θάνατο. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση με τη Θεία Κοινωνία να μεταδοθεί ασθένεια ούτε στους πιστούς που μεταλαμβάνουν από την ίδια αγία λαβίδα ούτε στον ιερέα που καταλύει ό,τι απέμεινε στο Αγιο Ποτήριο». Μου έφερνε άπειρα παραδείγματα από τη δισχιλιετή ιστορία του χριστιανισμού που αποδείκνυαν την αλήθεια αυτής της πίστης του και την έκαναν έτσι και δική μου πίστη. Απεβίωσε υπερήλικας χωρίς στην πορεία της ζωής του να έχει προσβληθεί από κάποιο λοιμώδες νόσημα κι έχοντας ασθενήσει ελάχιστα.
Ακούγοντας όλη τη φιλολογία ειδικών και μη γύρω απ' αυτό το θέμα, ξανάφερα στη μνήμη μου αυτά τα θερμά λόγια. Οπως και τα λόγια μελών της επιστημονικής κοινότητας της χώρας μας, νεότερων αλλά και παλαιότερων. Ανάμεσα σε αυτούς ο αείμνηστος καθηγητής καρδιολογίας, Αθανάσιος Αβραμίδης. Απαντώντας το 1988, ως εκπρόσωπος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, σε επερώτηση βουλευτή για τη μετάδοση ασθενειών από τη Θεία Κοινωνία είχε επισημάνει: «Ιατρικώς δεν υπάρχει ούτε μία βεβαιωμένη περίπτωση απλού πιστού, στον οποίο να έχει μεταδοθεί αρρώστια με τη Θεία Μετάληψη. Ούτε και ιερέως, ο οποίος μάλιστα μετά την κοινωνία των πιστών κάνει την κατάλυση και καταπίνει όλα τα υπόλοιπα της Θείας Κοινωνίας μέχρι τρυγός, μαζί με ό,τι από το στόμα του κάθε ματαλαμβάνοντος διά της Αγίας Λαβίδος κατέληξε στο Αγιο Ποτήριο. Ούτε ακόμα και τότε που έβραζε η φυματίωση, εθέριζε η σύφιλη και η λέπρα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη».
Σήμερα που έπρεπε τις μακραίωνες παραδόσεις και τα πιστεύω μας, που μας έκαναν να μεγαλουργήσουμε και να ξεχωρίσουμε ανάμεσα στους λαούς, γενόμενοι γι' αυτούς οδηγοί προς την αλήθεια να τα κάνουμε κτήμα μας και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, εμείς τα απεμπολούμε λιθοβολώντας και όσους προσπαθούν να παραμείνουν αληθινοί και γνήσιοι.
Οφείλουμε να διατυπώσουμε την αλήθεια. Και το οφείλουμε στην ιστορία που επιβεβαιώνει αυτή την αλήθεια. Στους προγόνους μας που βίωσαν αυτή την αλήθεια αλλά και στους μετά από εμάς που πρέπει να γνωρίσουν αυτή την αλήθεια. Εγώ προσωπικά το οφείλω και στον αγωνιστή λευίτη πατέρα μου που τη βίωσε και με μύησε σε αυτήν.
Αλλωστε κανείς δεν βιάζει εκείνον που αμφιβάλλει ή φοβάται ή δεν πιστεύει να προσέλθει στη Θεία Κοινωνία. Είναι απόλυτα ελεύθερος όπως ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Απόλυτα ελεύθερος όμως θα πρέπει να είναι και ο πιστός να προσεγγίζει το δισκοπότηρο απ' όπου πιστεύει ακράδαντα ότι πηγάζει η ζωή.

Της ΜΑΡΙΝΑΣ ΡΙΖΟΓΙΑΝΝΗ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:05:39]