ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ζακυνθινος διονυσης


Για το χαμένο σύμβολο της Πάτρας



Πιανόμαστε από το προχθεσινό κύριο άρθρο της «Π», που έθετε επί τάπητος το ζητούμενο να αποκτήσει η Πάτρα ένα σύμβολο που να συνάδει με την ιστορική ταυτότητα της, επισημαίνοντας: «Ο Φάρος θάμπωσε, το Κάστρο έχει χαθεί πίσω από τις νέες οικοδομές. Η πόλη χρειάζεται ένα πιο φιλόδοξο χαρακτηριστικό που θα αφηγείται την ιστορία της, εστιάζοντας στις ιδιαιτερότητές της».
Προφανώς μπορούμε να συμφωνήσουμε με τη συγκεκριμένη εκτίμηση. Μια στιγμή, όμως. Κι αν σκεπτόμασταν να αναγερθεί ένας Φάρος με μια σύγχρονη αρχιτεκτονική προσέγγιση, είτε στη θέση του εγκαταλελειμμένου και ερειπωμένου κτιρίου στη λιμενική ζώνη είτε αλλού στο παραλιακό μέτωπο;
Ένα συλλογισμό, απλώς, καταθέτουμε, αφήνοντας στην άκρη τη σημερινή απομίμηση του. Ασφαλώς είναι μια φιλότιμη προσπάθεια, αλλά δεν μπορεί να υπολογιστεί ως ο διάδοχος του ιστορικού Φάρου, ο οποίος ήταν το πλέον εμβληματικό σημείο της πόλης, επί πολλές δεκαετίες. Κι αν στο πέρασμα των χρόνων θάμπωσε, αυτό έγινε με δική μας ευθύνη.
Από το 1878 που κτίσθηκε μέχρι και το 1972, που κατεδαφίστηκε επί χούντας και επί δημαρχίας Κωνσταντίνου Γκολφινοπούλου, ο Φάρος δέσποζε στο Μόλο. Θα έλεγε κανείς ότι με την επιβλητική (για τα μέτρα εκείνων των καιρών) παρουσία του σηματοδότησε και την εποχή της ακμής της αχαϊκής πρωτεύουσας. Τότε, που στα τέλη του 19ου αιώνα το εμπόριο της σταφίδας την απογείωσε και συνετέλεσε στη δημιουργία μιας μεγαλοαστικής τάξης που άφησε ένα ανεξίτηλο στίγμα με σημαντικές δωρεές, τα αποτυπώματα των οποίων ορθώνονται έως τις μέρες μας.
Αν το καλοσκεφτούμε, κατά μια διασταλτική ερμηνεία, το Δημοτικό Θέατρο δεν θα είχε γίνει χωρίς μια οικονομική άνθηση που επήλθε ως απόρροια του πετυχημένου εμπορίου της σταφίδας, το οποίο είχε ως επίκεντρο του το ιστορικό (όπως θα πρέπει να το αποκαλούμε) λιμάνι, που απέκτησε έναν έντονο εξαγωγικό χαρακτήρα. Αυτό του οποίου ο Φάρος υπήρξε σύμβολο, αποτελώντας κατ' επέκταση και το σύμβολο της Πάτρας. Επομένως, μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε την (τρόπον τινά) επαναφορά του με σημερινούς όρους;
Τροφή για σκέψη, με την παρατήρηση ότι δεν έρχεται στο μυαλό μας κάποια άλλη πόλη που να έχει απεμπολήσει ένα εμβληματικό σημείο αναφοράς της, το οποίο να έχει εκληφθεί μάλιστα και ως το σύμβολο της.
Κι αν η Αθήνα ή η Θεσσαλονίκη δεν θα κατεδάφιζαν ποτέ τον Παρθενώνα ή τον Λευκό Πύργο αντίστοιχα, δυσκολευόμαστε να τις φανταστούμε να χάνουν με κατεβασμένα τα χέρια έναν ιστορικό Φάρο, όπως συνέβη εδώ. Πολύ περισσότερο να αποκλείουν την εκ νέου ανέγερση του, έστω με μια άλλη, μοντέρνα, αρχιτεκτονική μορφή.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:35:32]