ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ζακυνθινος διονυσης


Μπροστά στην ασημαντότητα της ανθρώπινης ύπαρξης



Οταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης έχασε τον γιο του Αλέξανδρο σε αεροπορικό δυστύχημα, τέτοιες μέρες περίπου, το 1973, συντετριμμένος είπε ξερά στους δημοσιογράφους: «Είμαι ο φτωχότερος άνθρωπος στον κόσμο».
Ο Ελληνας μεγιστάνας αποτύπωσε μέσα σε λίγες λέξεις το δράμα του και κατ' επέκταση την ασημαντότητα μας. Από τη στιγμή που σκοτώθηκε το παιδί του, συνειδητοποίησε ότι δεν είχε τίποτα. Κι ας τα είχε επί της Γης όλα. Δυο χρόνια μετά, πέθανε και ο ίδιος.
Απέναντι στη μοίρα του κοινού θνητού όλοι είναι ίσοι. Πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και αδύναμοι, κυβερνήτες και λαός, δεν πρόκειται να αποφύγουν το πεπρωμένο, το οποίο μάς υπενθυμίζουν με εμφατικό τρόπο τα λόγια της εξόδιας ακολουθίας.
Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις, ενώ πολλές φορές έρχεται πρόωρα, αιφνίδια και με τραγικό τρόπο, πλήττοντας και διάσημους αστέρες που έχουν φτάσει στην κορυφή της δόξας και του πλούτου. Σαν να θέλει να μάς στείλει ένα ισχυρό μήνυμα ταπεινοφροσύνης, άμεσα συνυφασμένο με τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ουκ ολίγες είναι οι εν λόγω περιπτώσεις, με τελευταία αυτή του Αμερικανού βετεράνου μπασκετμπολίστα του NBA Κόμπι Μπράιαντ, που σκοτώθηκε από την πτώση του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε. Είναι δεδομένο ότι η σχετική είδηση θα κυριαρχήσει για λίγα ακόμη εικοσιτετράωρα, ενώ κάνοντας τον κύκλο της θα αποτελέσει στη συνέχεια παρελθόν.
Σε διεθνές επίπεδο ο Κόμπι Μπράιαν δεν θα απασχολήσει ξανά την επικαιρότητα, με εξαίρεση τις επετείους του θανάτου του, άντε και κάποιο ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στη μνήμη του.
Η περίπτωση του Μίκαελ Σουμάχερ είναι μια κατηγορία από μόνη της. Ο Γερμανός πρωταθλητής της Formula 1 νοσηλεύεται στο σπίτι του, στη Γενεύη, που έχει μετατραπεί για τις ανάγκες της νοσηλείας του σε ένα μικρό νοσοκομείο, έχοντας υποστεί βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις όταν προσέκρουσε σε βράχο κάνοντας σκι.
Δεν πέθανε, αλλά ποια είναι η διαφορά. Πού και πού έρχεται στη δημοσιότητα και κάποιο νέο για την κατάσταση του, χωρίς να περιμένει κανείς μια ευχάριστη είδηση.
Όλοι μας, ό, τι κι αν κάνουμε ή δεν κάνουμε, είμαστε περαστικοί από τον μάταιο τούτο κόσμο. Αυτή είναι η πεζή πραγματικότητα, την οποία θυμόμαστε όποτε χάνουμε ένα δικό μας άνθρωπο ή αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Και όταν με το καλό το ξεπεράσουμε ή υπερβούμε με τη βοήθεια του χρόνου μια απώλεια, βυθιζόμαστε ξανά στη ρουτίνα της καθημερινότητας και στις σκοτούρες της.
Ωθούμενοι από μια τάση υπερβολής, κάνουμε συχνά με το μυαλό μας τα μικρά να φαντάζουν τεράστια, ξεχνώντας έτσι ποια είναι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή. Μέχρι τουλάχιστον το επόμενο χτύπημά της...






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:35:25]