ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ: Κάποια στιγμή θα κερδίσουν την αυτονομία τους

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ: Κάποια στιγμή θα κερδίσουν την αυτονομία τους



ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ *

Χρόνια τώρα, όταν η Επέτειος του Πολυτεχνείου πλησιάζει, με τυλίγει μια αδιόρατη μελαγχολία. Όχι μόνον εμένα αλλά και πολλούς ´Ελληνες πολίτες. Διότι, αντί η Επέτειος να εορτασθεί με εκδηλώσεις μνήμης και εθνικής συναίνεσης, η απειλή της βίας κυριαρχεί και η Αθήνα θυμίζει φρούριο που πολιορκείται από άγνωστους εχθρούς.
Η φετινή επέτειος απέφυγε τουλάχιστον τα εκτεταμένα επεισόδια. Υπήρχε όμως και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση, οχυρωμένη πίσω από τα υπαρκτά περιστατικά βίας και ανομίας στα Ελληνικά πανεπιστήμια, είχε σπεύσει, σαν "έτοιμη από καιρό", στο άλλο άκρο: Στην κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου. Η πρωτοβουλία μιας επεμβάσεως αφήνεται τώρα στην αστυνομία, χωρίς καν κάποια συνεννόηση με τις πανεπιστημιακές αρχές. Αγνοήθηκε έτσι ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος με ιδιαίτερες ευαισθησίες και λειτουργία, και όχι απλώς ένα συγκρότημα κτηρίων στην διπλανή πλατεία. Το αποτέλεσμα; Ενώ η πρώτη επέμβαση της αστυνομίας, στα υπόγεια του Οικονομικού Πανεπιστημίου, είχε μια πειστική δικαιολογία, η δεύτερη, που επεχείρησε να ανακόψει μια συγκέντρωση των φοιτητών, ήταν αυθαίρετη και προκλητική. Επέτυχε απλώς να προσθέσει ένα ακόμα σημείο εντάσεως σε ένα ήδη τεταμένο τοπίο.
Πού βρισκόμαστε, λοιπόν; Φοβούμαι, εκεί ακριβώς που ξεκινήσαμε. Είναι ένα εθνικό παράδοξο: Η εξέγερση των νέων στο Πολυτεχνείο εξέφραζε την αντίθεση στην βία της δικτατορίας και ως αίτημα της είχε τους θεσμούς της δημοκρατίας. Ο εορτασμός της, όμως, που γίνεται σε μια Αθήνα κυκλωμένη από την αστυνομία, δεν συμβιβάζεται με το βαθύτερο της νόημα. Ενώ το πρόσωπο της βίας - από "αντιεξουσιαστές" ή την ίδια την αστυνομία - ενεδρεύει σε πλατείες και σε δρόμους.
Η απογοήτευση που γεννά αυτή η εικόνα δεν μας στερεί ωστόσο τον οραματισμό. Ότι κάποια στιγμή τα Ελληνικά Πανεπιστήμια -δεν γίνεται αλλιώς- θα κερδίσουν την ουσιαστική αυτονομία τους και θα προστατεύουν τα ίδια τους χώρους και τις ακαδημαϊκές τους αξίες. Ενώ ο πολιτικός μας κόσμος, με συγκλίνουσες προσπάθειες, θα απαλύνει τις εμφύλιες διαμάχες του, και θα αναζητήσει ένα κοινό έδαφος εορτασμού της Επετείου. Τότε, στο απώτερο αυτό μέλλον, δεν θα πλανώνται στην ατμόσφαιρα της πόλεως ο φόβος και τα δακρυγόνα, αλλά οι αξίες της Δημοκρατίας.
Κάπου κοντά, άλλωστε, σε χώρους της Αθήνας, έχουν τις ρίζες τους. Η ένσταση του αναγνώστη, ότι όλα τα παραπάνω κινούνται στον χώρο της ουτοπίας, είναι εκ των προτέρων αποδεκτή. Η ουτοπία όμως δεν συνιστά απλώς το ιδεώδες και το απραγματοποίητο. Βρίσκεται εκεί για να μετρούμε, με μέτρο της ψυχής και του νου, την απόσταση που μας χωρίζει από ένα στόχο. Αν βέβαια κινούμαστε προς αυτόν τον στόχο, και όχι σε κάποια αντίθετη κατεύθυνση.

* Ο Γιώργος Γραμματικάκης είναι ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και πρώην Ευρωβουλευτής




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 18:56]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ; Οι...
[χθες 18:43]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ;...
[χθες 18:39]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ; Σαν...
[χθες 18:33]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ; Να...
[χθες 18:29]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ; Οταν...
[χθες 18:18]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ; Δεν...
[χθες 18:13]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ; Δεν...
[χθες 18:08]  1142: ΛΕΥΚΟΣ Ή ΜΑΥΡΟΙΣ ΚΑΠΝΟΣ;...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:04:53]