ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Με αφορμή την παράσταση «οι Τόποι είναι ήχοι»

Με αφορμή την παράσταση «οι Τόποι είναι ήχοι»





ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΝΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ *

Στην παράσταση που παίχτηκε πριν λίγες μέρες στην πόλη μας, παρακολουθούμε τη ζωή του τουμπίστα Γιάννη Ζουγανέλη από τα παιδικά του χρόνια ως την εποχή που πήγε στο Ωδείο Αθηνών, με ενδιάμεσο σταθμό τα χρόνια στην Πάτρα. Το κείμενο αυτό δεν έχει σκοπό να σταθεί στην καλλιτεχνική αξία του εγχειρήματος, αλλά να σχολιάσει τις συγκυρίες της ζωής και τον ρόλο του ατόμου στη διαμόρφωση του βίου του.
Δε χωρά αμφιβολία ότι οι συνθήκες μιας τέτοιας παιδικής ηλικίας είναι επώδυνες. Ένα παιδάκι χωρίς πατέρα στερείται την φροντίδα της μάνας του λόγω φτώχειας, ζει σε ένα ίδρυμα έχοντας μεν τη δυνατότητα να επιβιώσει, υπομένοντας δε κακομεταχείριση και ξύλο από τους δασκάλους. Μέσα στο δυσάρεστο αυτό περιβάλλον ανακαλύπτει τη διέξοδό του, που είναι η μουσική. Τον βοηθάει να αντέξει τη μοναξιά, τη νοσταλγία της μάνας και του δίνει μια ταυτότητα. Είναι ένας ταλαντούχος μουσικός, είναι κάποιος που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά και τον ωθεί να ονειρεύεται το μέλλον και να αντέχει το παρόν.
Παρά το ταλέντο του, η πραγματική ζωή και η ανάγκη επιβίωσης τον απομακρύνουν από τη μουσική. Με κίνητρο να εξασφαλιστεί οικονομικά κατατάσσεται στον στρατό και μετακομίζει στην Πάτρα. Δε νιώθει να μην έχει επιλογές, είναι νέος, ελεύθερος και το θάρρος της νιότης τον κάνει παντοδύναμο, όπως κάθε έφηβο. Ο έρωτας σε εκείνη την εποχή είναι ντροπαλός, με δειλά βήματα και αίσθημα τιμής. Τον οδηγεί στη δημιουργία οικογένειας κι ας μην έχει σταθερή δουλειά, αφού ο γάμος του σημαίνει την αποπομπή από το στράτευμα σύμφωνα με τους κανόνες της εποχής. Μετά από πολλές περιπέτειες, μέρες και νύχτες πείνας και στέρησης, η μουσική καταφέρνει να τον σώσει και η πορεία του να έχει αίσιο τέλος.
Τα πρόσωπα που παίζουν ρόλο στη ζωή του είναι πολλά. Η «καπάτσα» γειτόνισσα που προτείνει τη λύση του αναμορφωτηρίου στην αδύναμη -κυριολεκτικά και μεταφορικά- μάνα του. Ο αυστηρός βίαιος δάσκαλος που τον εξαναγκάζει να παίξει τούμπα και τελικά να αναγνωρίσει το ταλέντο του. Η κοπέλα που ερωτεύεται και μένει μαζί του σε όλη τους τη ζωή, ο κατασκευαστής οργάνων που ανακαλύπτει τυχαία το ταλέντο του και τον προτείνει στη Φιλαρμονική, ο συνάδελφος μουσικός που του φέρεται όμορφα κι εκείνος που τον εκμεταλλεύεται.
Η ζωή του, όπως η ζωή κάθε ανθρώπου, φαίνεται να διαμορφώνεται από αποφάσεις που κάποιοι άλλοι παίρνουν, ειδικά στα πρώτα χρόνια. Δεν επιλέγεις σε ποια οικογένεια θα γεννηθείς, ούτε σε ποια εποχή και σε ποια κοινωνική τάξη. Δεν επιλέγεις αν θα έχεις γονείς και ποιους, συχνά οι αποφάσεις των γονιών ή όποιων αναλαμβάνουν τη φροντίδα ενός παιδιού έχουν βαθύ αντίκτυπο χωρίς τη συγκατάθεσή του. Επιπρόσθετα, οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το εύρος των επιλογών που μπορείς να έχεις. Ακόμα, η κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής σου θέτουν ένα επιπλέον πλαίσιο που καλείσαι να υπομείνεις ή να προσπαθήσεις να διευρύνεις.
Όλα τα παραπάνω, όμως, είναι που σε διαμορφώνουν. Διαμορφώνουν τον άνθρωπο που γίνεσαι μεγαλώνοντας, τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές που θα έχεις, τον τρόπο που θα αποφασίζεις στα όποια διλήμματα. Οι τρόποι που εφευρίσκεις σαν παιδί προσπαθώντας να ανταπεξέλθεις στα όσα σου συμβαίνουν σε συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή σου. Κάποιες φορές βοηθητικά όπως η τρομπέτα τον Ζουγανέλη, κάποιες φορές δυσλειτουργικά όπως ο παρορμητισμός του. Επίσης, ο τρόπος που συνδέεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου, το πόσο θα «αξιοποιήσεις» τη βοήθεια που σου προσφέρουν ή θα τους επιτρέψεις να σε δυσκολέψουν έχει κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας σου.
Τα τραύματα που μπορεί να κουβαλάμε από την παιδική μας ηλικία είναι κοινή μοίρα των ανθρώπων και δε μπορούν να αλλάξουν. Κανείς δε μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να αποφύγει να ζήσει επώδυνες σκηνές. Κανείς, επίσης, δε μπορεί να αποφύγει τον πόνο και τη θλίψη από δυσάρεστες στιγμές στην πορεία της ζωής του. Αυτό που μπορεί να κάνει, όμως, κι εδώ έρχεται η ψυχοθεραπεία να συμβάλλει, είναι να επιλέξει το πόσο το παρελθόν θα συνεχίζει να τον καθορίζει στην ενήλικη ζωή του ή αν θα αναζητήσει νέους τρόπους ύπαρξης, όπως ο καθένας επιλέξει για να είναι ευτυχισμένος.
Όσο για την πόλη και την επιρροή της, όσο την κουβαλάς θα σε ακολουθεί, όπως το έχει θέσει άρτια ο Καβάφης:
«Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φτάνεις».

* Η Μαριανή Παπανικολάου είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια.









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:56]  Ατρωτοι και άκαμπτοι
[χθες 12:28]  Χάθηκε ο πόλεμος, και μάχη δεν...
[χθες 11:39]  Η Πάτρα αξίζει νέα και σύγχρονη...
[χθες 11:10]  «Οι νέοι και (ποια) η ευθύνη μας»
[χθες 10:42]  Η Πάτρα Διεθνής, Σύγχρονη Πόλη,...
[χθες 10:00]  Η Πάτρα να κλείσει την πόρτα στους...
[χθες 09:31]  Μια ιστορική στιγμή στη Βουλή
[χθες 22:19]  Με αφορμή μια τουριστική επένδυση








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:56:29]